บทที่ 1

“คุณเวิน ผลการตรวจพบว่าคุณมีผนังมดลูกบางแต่กำเนิด ทารกในครรภ์ผิดปกติ ต้องระวังเรื่องการกินการออกกำลังในปกติมากหน่อยนะคะ”

หมอกำชับพลางจ่ายยา ก่อนจะยื่นบัตรไป “นี่ค่ะ ไปรับยาได้เลย”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ คุณหมอ” เวินเหลียงรับบัตรมาแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

หมอกำชับเธออีกคำ “ต้องระวังนะคะ อย่าเห็นเป็นเรื่องไม่สำคัญล่ะ!”

ผนังมดลูกบางทำให้แท้งง่าย ผู้หญิงตั้งครรภ์หลาย ๆ คนพอแท้งลูกแล้วก็ตั้งครรภ์ไม่ได้อีก

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ ฉันจะระวังนะคะ” เวินเหลียงยิ้มน้อย ๆ พร้อมพยักหน้า

แต่งงานมาสามปี ไม่มีใครรอคอยการมาของเด็กคนนี้มากไปกว่าเธออีกแล้ว เธอต้องปกป้องเขาอย่างดีแน่นอน

หลังจากรับยา เวินเหลียงออกมาจากตึกแผนกผู้ป่วยนอกและกลับขึ้นรถ

คนขับรถสตาร์ตรถ มองเธอจากกระจกหลัง “คุณผู้หญิงครับ เที่ยวบินของคุณผู้ชายคือบ่ายสามโมง ยังมีเวลาอีกยี่สิบนาที จะไปสนามบินเลยไหมครับ?”

“ไปสิ”

พอนึกถึงว่าอีกยี่สิบนาทีก็จะได้เจอเขา ใบหน้าเวินเหลียงปรากฏรอยยิ้มหวานนิด ๆ ในใจเริ่มอดรนทนไม่ไหวแล้ว

ฟู่เจิงไปดูงานเกือบเดือนแล้ว เธอคิดถึงเขามาก ๆ

ระหว่างทางเธออดใจไม่ไหว หยิบผลตรวจครรภ์ออกมาจากกระเป๋าดูแล้วดูอีก วางมือบนท้องน้อยเบา ๆ

ในนี้มีลูกของเธอกับฟู่เจิงอยู่ รออีกแปดเดือนก็จะคลอดแล้ว

เธออยากแบ่งปันข่าวดีนี้กับฟู่เจิงเดี๋ยวนี้เลย

ถึงสนามบิน คนขับรถจอดรถในตำแหน่งที่สะดุดตา “คุณผู้หญิงครับ ไม่งั้นคุณโทรหาคุณผู้ชายไหมครับ?”

เวินเหลียงมองเวลาแวบหนึ่ง คาดว่าฟู่เจิงน่าจะลงจากเครื่องบินแล้วจึงโทรศัพท์ไปหา แต่ฝ่ายบริการลูกค้าบอกว่าไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

“เครื่องคงดีเลย์น่ะ รออีกหน่อยเถอะ” เวินเหลียงพูด

ผ่านไปอีกพักหนึ่งก็ยังไม่เห็นฟู่เจิงออกมา

เวินเหลียงโทรศัพท์ไปอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้เหมือนเดิม

“รออีกหน่อย”

เครื่องดีเลย์นิดหน่อยเป็นเรื่องปกติ บางทีดีเลย์ชั่วโมงหรือสองชั่วโมงก็ยังมี

สองชั่วโมงให้หลัง

เวินเหลียงโทรศัพท์หาฟู่เจิงอีกครั้ง ในที่สุดก็ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนที่เย็นเฉียบเสียงนั้นอีก ไม่นานก็มีคนรับสายโทรศัพท์ “อาเจิง คุณลงเครื่องหรือยังคะ?”

ปลายสายเงียบ แต่แล้วก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้น “โทษทีนะ อาเจิงไปเข้าห้องน้ำน่ะ เดี๋ยวจะให้เขาโทรหาเธอแล้วกัน”

เวินเหลียงไม่พูด ปลายสายมีเสียงวุ่นวายดังมา