บทที่ 10

ตอนนี้ไม่ใช่แค่คนของฟู่ซื่อหน้าตึงแล้ว แม้แต่คนของทีมฉู่ซืออี๋ก็เริ่มปั้นหน้าไม่ถูกเหมือนกัน ผู้ช่วยแอบกระตุกแขนเสื้อของหวังเหยียนใต้โต๊ะ

หวังเหยียนกลับเชิดหน้าเหมือนเดิม

“ความหมายของหัวหน้าหวังคือ ประธานใหญ่ฟู่ไม่ได้เห็นแก่มิตรภาพเก่าก่อน เห็นแต่ผลประโยชน์เหรอคะ?” เวินเหลียงใจเย็นโต้กลับ

หวังเหยียนหน้าแข็งทื่อ “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

ตอนนี้เอง ประตูห้องวีไอพีเปิดออก ฟู่เจิงเดินเคียงข้างฉู่ซืออี๋เข้ามา

ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา ชาติตระกูลมีฐานะ ผู้หญิงรูปโฉมสวยหวาน ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน พอยืนอยู่ด้วยกันแล้วก็ชวนให้คนอิจฉาถ้วนหน้า

ผู้จัดการผลิตภัณฑ์กระเถิบมาทางเวินเหลียง กระซิบ “ประธานฟู่กับคุณฉู่เหมาะสมกันจริง ๆ ดูท่าเราจะได้เถ้าแก่เนี้ยเพิ่มมาอีกคนแล้วนะคะ”

เวินเหลียงเจ็บแปลบในใจ หน้าซีดฉีกยิ้ม พลางลุกขึ้นยืนต้อนรับพวกเขาสองคนนั่ง

“ประธานฟู่ให้เกียรติจริง ๆ มาค่ะ เชิญนั่งทางนี้ ซืออี๋ เธอก็นั่งด้วยสิ” หวังเหยียนชิงตัดหน้าเวินเหลียง จัดแจงให้ฟู่เจิงนั่งกับฉู่ซืออี๋

คนที่เหลือก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วย

“นั่งลงเถอะ”

รอจนฟู่เจิงเอ่ยปาก ทุกคนถึงจะนั่งลงเหมือนเดิม

บรรยากาศยังถือว่าสมานฉันท์

บรรยากาศอีหลักอีเหลื่อบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่เปลี่ยนไป พวกหวังเหยียนเริ่มชวนคุยก่อน พูดถึงฟู่เจิงกับฉู่ซืออี๋เป็นระยะ

ฟู่เจิงพูดน้อย แต่การพูดคำหนึ่งในบางครั้งกลับแทงใจดำ

เวินเหลียงนิ่งกว่าปกติ แต่แค่มีฟู่เจิงกับฉู่ซืออี๋อยู่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นจุดนี้

ระหว่างการสนทนา หวังเหยียนเห็นจานตรงหน้าฉู่ซืออี๋จึงเตือน “ซืออี๋ ระวังประมาณอาหารด้วย”

ดาราต้องควบคุมรูปร่างมากเป็นพิเศษ

“รู้แล้วน่า...” ฉู่ซืออี๋เบะปาก คีบหมูสามชั้นใส่จานของฟู่เจิง “อาเจิง ฉันกินไม่หมด คุณช่วยฉันกินหน่อยนะ”

ตรงหน้าคือหม้อสองช่อง หมูสามชั้นชิ้นนั้นลวกจากฝั่งเผ็ดมาก ซึ่งมีน้ำมันพริกสีแดงสดติดอยู่

ฟู่เจิงกระเพาะไม่แข็งแรง จึงมักกินจืด ไม่กินเผ็ด

เวินเหลียงกำลังคิดว่าจะเตือน กลับเห็นเขาคีบหมูสามชั้นชิ้นนั้นกินลงไปอย่างสงบด้วยสีหน้าคงเดิม