บทที่ 13

เขานิ่งงันและเงียบ

ครู่หนึ่งฟู่เจิงจึงเอ่ยปากเสียงหนัก “ฉันร้อนใจไปเอง ขอโทษ...”

ขอโทษ...

เฮอะ

ชีวิตแต่งงานสามปี เขาเหลือไว้ให้เธอเพียงแค่คำว่าขอโทษ

“เป็นฉันที่ผิดต่อเธอ เธอต้องการอะไรฉันจะชดเชยให้หมด แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับซืออี๋ เขาไม่รู้เรื่องที่ฉันแต่งงาน เธออย่าเพ่งเล็งไปที่เขา”

เวินเหลียงหัวเราะแห้ง

นี่ก็คือฟู่เจิง สามีของเธอ

ขอโทษเธอพร้อมข่มขู่เธอแทนฉู่ซืออี๋

เวินเหลียงอ่อนล้าเต็มประดา ไม่มีอารมณ์พูดกับฟู่เจิงอีก “ตามใจคุณเถอะ”

เธอสาวเท้ายาวออกจากห้องทำงานประธานบริษัท

เงาหลังบอบบาง อ่อนแอ เศร้าหมอง

ฟู่เจิงมองเงาหลังของเวินเหลียง หรี่ดวงตา ในดวงตาดำมืด

ทันใดได้นั้นเสียงสายเรียกเข้าดังขึ้น

ฟู่เจิงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือทีหนึ่งก่อนจะรับสาย

“อาเจิง คุณเห็นเรื่องคำค้นหายอดฮิตแล้วใช่ไหม ขอโทษนะคะ ถ้าฉันระวังหน่อยคงไม่โดนถ่าย” เสียงฉู่ซืออี๋ดังมาจากปลายสาย

พอไม่ได้ยินเสียง ฉู่ซืออี๋จึงเรียกอีก “อาเจิง?”

ฟู่จึงคืนสติ “ไม่เป็นไร ผมจัดการแล้วครับ ไม่ส่งผลอะไรกับคุณหรอก”

“จริงเหรอคะ? ขอบคุณมากเลยค่ะ อาเจิง คุณดีกับฉันจริง ๆ”

พอวางสายก็หวังเหยียนอดสะท้อนใจไม่ได้ “แผนนี้ของเธอสุดยอดจริง ๆ กลัวแต่นังเวินเหลียงจะเอาหัวชนฝา ถ้าเปิดเผยข่าวที่พวกเขาแต่งงานกันแล้วเธอจะทำยังไง?”

ฉู่ซืออี๋มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ดับแล้วแวบหนึ่ง ทำหน้ามั่นใจ “มันไม่ทำหรอก”

สัญชาตญาณของผู้หญิงไวที่สุด

เธอระแคะระคายตั้งแต่สามปีก่อนแล้วว่าเวินเหลียงชอบฟู่เจิง

อีกฝ่ายปกปิดดีเยี่ยม แต่ก็ยังถูกเธอจับได้ เพื่อชื่อเสียงของฟู่เจิง เวินเหลียงจะไม่บุ่มบ่ามเด็ดขาด

เพียงระยะนี้ เวลาที่เธออยู่กับฟู่เจิงมักรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป ใจลอยต่อหน้าเธอบ่อย ๆรีบให้พวกเขาหย่ากันเร็ว ๆ จะดีกว่า จะได้ไม่เกิดเรื่องพลิกล็อก

……

กลับถึงห้องทำงาน เวินเหลียงหยิบหนังสือสัญญาหย่าออกมาจากแฟ้มเอกสารและวางอยู่ตรงหน้า เธอใจลอยอยู่นานกว่าจะเซ็นชื่อตัวเองลงไปทีละคำในที่สุด

หัวใจของฟู่เจิงไม่ได้อยู่กับเธอ แล้วเธอจะทนอยู่ต่อทำไม?

การแต่งงานสามปี ให้มันจบไปแบบนี้เถอะ

นับจากนี้ พวกเขาจะไม่ใช่สามีภรรยากันอีก