บทที่ 17

เมื่อเริ่มถ่ายทำโฆษณาอย่างเป็นทางการ เวินเหลียงมาถึงสตูดิโอก่อนเวลา เธอให้พนักงานที่เป็นลูกน้องจัดการสถานที่

ไม่นานช่างภาพและช่างแต่งหน้าก็มาถึงตามลำดับ ทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นพาร์ตเนอร์เก่าของเวินเหลียง ร่วมงานกันมาหลายปี เวินเหลียงเอ่ยมาคำเดียว พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าเวินเหลียงต้องการผลลัพธ์แบบไหน

สถานที่จัดแต่งจนใกล้จะเสร็จ เวินเหลียงเหลือบดูนาฬิกาทีหนึ่ง จวนจะเก้าโมงแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัด แต่ก็ยังไร้วี่แววของฉู่ซืออี๋และทีมของเธอ

ผู้ช่วยมาเร่งเร้าไปรอบหนึ่งแล้ว

จูฝานช่างภาพขยับกล้องถ่ายรูปในมือเล่นไปมา พลางถอนหายใจก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ฉู่ซืออี๋นี่ช่างวางมาดใหญ่โตจริง ๆ”

ถังซือซือช่างแต่งหน้าหัวเราะเยาะ แล้วพูดขึ้นว่า “ทำยังไงได้ ใครใช้ให้เขากลับมาจากเมืองนอกล่ะ? เขาอยากเล่นตัวแล้วพวกเราจะทำอะไรได้? จะไปไล่เขาออกได้ยังไง? อย่าว่าแต่พวกเราเลย ขนาดเวินเหลียงยังไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ”

ใครไม่รู้บ้างว่าแอมบาสเดอร์คนนี้ประธานฟู่เป็นคนเลือกมาเอง

นอกเหนือเวลานี้เวินเหลียงในฐานะผู้จัดการแบรนด์ของเอ็มคิว ย่อมมีอำนาจในการสั่งเปลี่ยนคน แต่ว่าฉู่ซืออี๋คนนี้เธอเปลี่ยนไม่ได้

ถึงเธอจะเล่นตัว พวกเขาก็ต้องรับให้ได้

เวินเหลียงเปิดโทรศัพท์แล้วเลื่อนไปยังเบอร์โทรของหวังเหยียน จากนั้นก็กดโทรออก

โทรติดแล้ว มีเสียงรอสายดังขึ้นมาจากปลายสาย

จากนั้นก็มีเสียงตู๊ด ๆ ๆ ดังขึ้นมา

ถูกตัดสายไป

ถังซือซืออึ้ง อดไม่ได้ที่จะเดือดดาลขึ้นมา “พวกเขา...พวกเขาทำเกินไปแล้ว อาศัยว่ามีประธานฟู่คอยหนุนหลัง ก็เลยไม่เห็นหัวคุณเลยนะ”

รออยู่หลายนาทีก็ไม่มีส่งข้อความมาอธิบาย หรือส่งข้อความทางไลน์มาเลย

เวินเหลียงต่อสายอีกครั้ง

หลังโทรติด

ปลายสายก็ตัดสายอีกครั้ง

ต่อสายอีกสองสามครั้ง ก็ยังไม่รับสายดังเดิม

เวินเหลียงเก็บโทรศัพท์ แล้วพูดกับจูฝานและถังซือซือว่า “ฉันเดาว่าอย่างช้าที่สุดพวกเขาคงมากันตอนเที่ยง พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ต้องการพวกคุณเมื่อไร ฉันจะแจ้งพวกคุณเอง”

ทำงานมาตั้งหลายปี ลูกค้าที่เวินเหลียงเคยติดต่อก็มีไม่น้อย หวังเหยียนมีแผนอะไร เธอรู้แจ้งแจ่มชัดตั้งแต่เจรจาความร่วมมือในวันนั้นแล้ว

ถังซือซือหัวเราะเสียงเย็น “ทำงานมาก็หลายปี ฉันเพิ่งจะเคยเจอคนที่เล่นตัวหนักขนาดนี้ ไปชุบตัวอยู่เมืองนอกมาตั้งหลายปี จนถึงตอนนี้ทั้งในและต่างประเทศก็ไม่เห็นเคยได้รางวัลดี ๆ อะไร ผลงานทำรายได้สูงสุดก็ไม่มี ไม่รู้ว่ายังเอาอะไรมาเล่นตัวอีก?”

“ไม่ต้องโมโหไป ไว้วันหน้าฉันจะเลี้ยงข้าวพวกคุณก็แล้วกัน ลำบากแล้วนะ” เวินเหลียงเอ่ย

“งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะ”

จูฝานและถังซือซือบอกลาเวินเหลียง ออกจากสตูดิโอไปก่อน

ทว่าเวินเหลียงยังไม่ออกไป เธอให้ผู้ช่วยเอาโน้ตบุ๊กมาให้ และทำงานอยู่ในห้องพัก