บทที่ 2

“ฉันเอง”

“คุณดื่มมาเหรอ...”

“อืม ดื่มกับเพื่อนมานิดหน่อย”

เสียงฝักบัวดังมาจากห้องน้ำ เวินเหลียงขมวดคิ้วพลิกตัว เพราะนอนหลับไม่สนิท

ฟูกข้างตัวยุบลง

มือใหญ่ข้างหนึ่งตกลงบนตรงเอวของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามโค้งเว้าอันสวยงามช้า ๆ

“อื้อ...คืนนี้ไม่ได้...” เวินเหลียงหลับตาห้ามเขาทั้งสะลึมสะลือ

เพราะกลัวกระทบกระเทือนกับลูกตามสัญชาตญาณ

มือใหญ่หยุดชะงักอยู่บนหลังของเธอ “งั้นนอนเถอะ”

เวินเหลียงเพลียจริง ๆ ไม่นานนักจึงหลับสนิท

เช้าตรู่ ตอนที่เวินเหลียงตื่นขึ้นมา ข้างตัวปราศจากไออุ่นแล้ว มีเพียงผ้าปูเตียงที่ยับเล็กน้อย ซึ่งบ่งบอกว่าเมื่อคืนคนข้างตัวได้กลับมา

เธอนึกเสียใจนิด ๆ ทำไมเมื่อคืนถึงหลับไปได้นะ?

ไม่เป็นไร บอกวันนี้ก็เหมือนกัน

หลังจากเวินเหลียงอาบน้ำเสร็จก็เดินไปที่ห้องแต่งตัว เลือกสูทสีขาวให้ฟู่เจิง และเลือกเนกไทสีแดงเพราะคิดว่าเรื่องที่ตัวเองท้องถือเป็นเรื่องมงคลเรื่องหนึ่ง หลังจากนั้นก็นำไปวางบนเตียงนอน

ฟู่เจิงกลับจากการวิ่งยามเช้าแล้ว และกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในชุดลำลอง เมื่อเงยหน้าเห็นเวินเหลียงที่กำลังลงมาจากบันไดจึงวางเอกสารในมือลง “กินข้าวเถอะ”

จบมื้ออาหารเช้า เวินเหลียงสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าปรากฎร่องรอยความปลาบปลื้มและคาดหวังเล็กน้อย “อาเจิง ฉันมีเรื่องจะบอกกับคุณค่ะ”

ถ้าเขารู้ว่าพวกเรากำลังจะมีลูก น่าจะดีใจมากเหมือนกันสินะ?

“ฉันก็มีเรื่องจะบอกเธอเหมือนกัน” น้ำเสียงฟู่เจิงสุขุม

“งั้นคุณพูดก่อนค่ะ” เวินเหลียงยิ้มหวานปนเขินนิด ๆ

“เวินเหลียง พวกเรา...หย่ากันเถอะ” ฟู่เจิงลุกขึ้นยืน หยิบเอกสารบนโซฟายื่นส่งมา “นี่คือหนังสือสัญญาหย่า เธอลองดูก่อน มีปัญหาอะไรก็ว่ามาได้ ฉันจะพยายามทำให้อย่างเต็มที่”

หัวใจเวินเหลียงหยุดเต้นไปชั่วขณะ มองเขาด้วยความตกตะลึง

สมองว่างเปล่าครู่หนึ่ง นึกว่าตัวเองหูฝาดไป

ผ่านไปเนิ่นนานจึงหาเสียงตัวเองเจอ ริมฝีปากพึมพำทวนคำนั้นอย่างซึมกะทือ “หย่า?”

เขาต้องการหย่ากับเธอเหรอ?