บทที่ 3

สามปีมานี้ แม้พวกเขาจะไม่ได้ประกาศให้คนนอกรู้ แต่ก็ไม่ต่างจากสามีภรรยาทั่วไป

ทุกเช้าเธอจะเลือกสูทพร้อมเนกไทให้เขาแล้วไปบริษัทด้วยกัน

กลางคืนต่างคนต่างแยกย้ายไปรับรองลูกค้า

ออกกำลังกายก่อนนอนเป็นประจำ อาบน้ำด้วยกันในบางครั้ง รวมถึงจูบราตรีสวัสดิ์ของทุกคืนก็ไม่เคยขาด

เขาไม่เคยพลาดของขวัญวันครบรอบวันแต่งงาน วันวาเลนไทน์และวันเกิด

เธออยากได้อะไรเขาก็มอบให้ตามที่ปรารถนาทั้งหมด

ความโรแมนติก ความพิธีรีตอง เขาล้วนทำให้ครบหมดทุกอย่าง

เขาทำทุกเรื่องที่สามีสมบูรณ์แบบคนหนึ่งพึงกระทำ

แม้แต่ตัวเธอเองยังนึกว่าชีวิตจะมีความสุขแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

แต่ฉู่ซืออี๋กลับมาแล้ว

ดังนั้นทุกอย่างจึงต้องจบลง

ฉะนั้นเสียงผู้หญิงในสายเมื่อวานก็คงจะเป็นฉู่ซืออี๋

พวกเขาติดต่อกันมานานแล้วเหรอ?

ทริปดูงานหนึ่งเดือนนี้ พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดเหรอ?

เมื่อวานพวกเขากลับมาด้วยกันเหรอ?

เมื่อคืนเขาอยู่เป็นเพื่อนฉู่ซืออี๋เหรอ?

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ ก้นบึ้งหัวใจเวินเหลียงก็เย็นเยียบ คล้ายกับฟู่เจิงเฉือนเลือดเฉือนเนื้อเธอทีละนิดจนขาดแหว่งไม่มีชิ้นดี

“เวินเหลียง เธอวางใจเถอะ ถึงเราจะหย่ากัน แต่เธอก็ยังเป็นคนตระกูลฟู่ เป็นน้องสาวที่ฉันห่วงใยมากที่สุด”

น้องสาว?

แต่งงานกันสามปี ร่วมเรียงเคียงหมอนสามปี สุดท้ายยังต้องถอยกลับไปอยู่สถานะน้องสาว

เธอจะยินยอมได้อย่างไร?

“ไว้ค่อยว่ากันเถอะ” เวินเหลียงหัวเราะเยาะตัวเอง หลุบตาลงพูดกลบเกลื่อนเพื่อให้ผ่านพ้นไป

ฟู่เจิงยกมือขึ้นดึงคอเสื้อ ใช้แววตาเคร่งขรึมมองเธอ “จริงสิ เมื่อกี้เธออยากบอกอะไรกับฉัน?”

เวินเหลียงพลิกเอกสารในมือแบบผ่าน ๆ พร้อมกระตุกมุมปากยิ้มนิด ๆ “ไม่มีอะไรค่ะ แผนเปิดตัวเสื้อผ้าไตรมาสใหม่ออกมาแล้ว ตอนแรกมีจุดที่ตัดสินใจไม่ได้จึงอยากปรึกษากับคุณหน่อย แต่ตอนนี้ฉันคิดวิธีที่ดีออกแล้วล่ะ”

เรื่องบางเรื่องก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดอีกต่อไป

“โอเค รบกวนคุณแล้ว”