บทที่ 6

พอพี่ลี่ผู้จัดการส่วนตัวของหลินเยียนหรันได้ยินเสียงของเวินเหลียงก็โวยวานมาเป็นชุดด้วยความโมโห “ผู้อำนวยการเวิน ถ้าพวกคุณคิดว่าฐานะของเยียนหรันไม่คู่ควรกับฟู่ซื่อของพวกคุณก็บอกมาตรง ๆ เยียนหรันไม่ใช่ว่าต้องทำกับพวกคุณให้ได้! ตอนนี้ ฉันปัดงานแบรนด์แอมบาสเดอร์ของที่อื่นไปหมดแล้ว แต่พวกคุณดันกลับคำพูดจะเปลี่ยนตัวเยียนหรัน ปั่นหัวพวกเราเล่นอยู่หรือยังไง? เรื่องนี้ พวกคุณต้องให้คำอธิบายกับเยียนหรันนะ!”

เวินเหลียง “พี่ลี่ พี่ใจเย็นก่อนนะคะ แบรนด์แอมบาสเดอร์ที่เรากำหนดก็คือเยียนหรัน จะเปลี่ยนตัวเธอได้ยังไง?”

“เฮอะ? คุณยังไม่รู้อีกเหรอ? หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ของพวกคุณโทรมาบอกเองว่าจะเปลี่ยนคน!”

เวินเหลียงชะงัก “พี่ลี่ ฉันจะไปถามเรื่องนี้ให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ และจะให้คำอธิบายกับเยียนหรันแน่นอนค่ะ”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เวินเหลียงก็หน้าตึง ลุกขึ้นยืนแล้วตรงดิ่งไปแผนกประชาสัมพันธ์ ส้นสูงใต้เท้าดังตึก ๆ

หลังจากเข้าฟู่ซื่อสามปี อู๋หลิงก็หาเรื่องเธอไม่น้อย

“จะมีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ” พนักงานเห็นเธอเดินไปฉับ ๆ ก็กระซิบกระซาบกัน “ผู้อำนวยการอู๋แผนกประชาสัมพันธ์ไม่ถูกกับผู้อำนวยการเวินของเราตลอดเลย”

เวินเหลียงมุ่งหน้าไปถึงออฟฟิศผู้อำนวยการแผนกประชาสัมพันธ์ “อู๋หลิง พูดเรื่องหลินเยียนหรันเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์มาให้รู้เรื่องนะ!”

พออู๋หลิงเห็นเวินเหลียงมาก็ไม่ประหลาดใจ เอามือกอดอกพลางเดินอ้อยอิ่งออกมา “ผู้อำนวยการเวิน ทำไมต้องโมโหขนาดนี้ด้วยล่ะคะ? นั่งลงพูดกันสิ”

“อย่ามาทำไขสือนะ แผนงานประธานฟู่ก็ให้ผ่านแล้ว คุณถือดียังไงสอดมือเรื่องเอ็มคิว?!”

อู๋หลิงไม่ยอมแพ้ “ฉันสอดมือแล้วยังไง? คุณมีสิทธิ์อะไรมาโวยวายกับฉัน? ถ้าไม่ใช่เพราะพ่ออายุสั้นคนนั้นของคุณ คุณยังจะใช้เส้นสายตระกูลฟู่นั่งตำแหน่งผู้จัดการแบรนด์เอ็มคิวได้เหรอ? ไม่ส่องกระจกดูสารรูปตัวเองบ้างล่ะ!”

เวินเหลียงมองเธอด้วยความเย็นชา “ฉันจะนั่งตำแหน่งผู้จัดการแบรนด์เอ็มคิวได้ยังไง คุณก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่ง!”

เธอไม่อนุญาตให้ใครลบหลู่พ่อของเธอ!

พนักงานจำนวนไม่น้อยสังเกตเห็นฉากนี้ สายตาทยอยเบนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มาที่ร่างทั้งสอง

“ทำไม? ที่ฉันพูดก็เป็นความจริงไม่ใช่เหรอ? ก็เธอไม่ใช่หรือไงที่ขายชีวิตพ่อเพื่อเข้าฟู่ซื่อ? เธอไม่ใช่เหรอที่ยั่วยวนประธานฟู่?”