ตอนที่ 7
บทที่7 ยอมทุกอย่างจูบแรกเก็บไว้ให้เฮีย
September 18, 2026
@เพนต์เฮาส์ภีม
สวยจังหรูขนาดนี้เชียว มินนี่เดินสำรวจเพนต์เฮาส์สองชั้นของเขาจนทั่ว เมื่อก่อนฉันขอมาตลอดแต่เขาก็ไม่ยอม วันนี้ดีใจจังที่จะได้มาอยู่กับเขาแบบนี้ ก่อนมาก็แวะไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้บางส่วนที่คอนโดมาไว้ที่นี่ด้วย เพื่อเขาจะให้ค้างด้วยหลายๆ วันจะได้มีชุดใส่ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา
ทำอะไรรอเขาดีนะ กว่าเฮียภีมจะกลับ ดูซีรีส์รอดีกว่า มินนี่สั่งอาหารขนมแล้วก็เครื่องดื่มมานั่งกินรอเขาเพลินๆ จนเวลาล่วงเลย ฟ้าเริ่มมืด
ไปอาบน้ำรอดีกว่า เฮียภีมบอกว่าจะกลับค่ำๆ คงใกล้ถึงแล้ว มินนี่รีบไปอาบน้ำสวมชุดนอนแล้วก็ออกมาดูซีรีส์ต่อเพื่อรอเขาไปด้วย
เมื่อไหร่จะกลับนะ ถ้าโทรไปถามจะเป็นการตามจิกรึเปล่านะ จะผิดกฎไหม ไม่เอาดีกว่ารอไปแล้วกัน มินนี่นั่งดูซีรีส์ไปเรื่อยๆ แต่ดูไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่เพราะใจมัวแต่พะวงคิดถึงเขาอยู่ตลอด
“โอ๊ย! เฮียภีมจะสามทุ่มแล้วนะ เมื่อไหร่จะกลับเนี่ย จะแกล้งกันรึไง”
ด้านภีม
“มึงเป็นเหี้ยอะไรเพิ่งจะสามทุ่ม ดูนาฬิกาตลอดเลย มึงนัดใครไว้ไอ้ภีมบอกมา” ไทเกอร์สังเกตเพื่อนมาสักพักเลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามกับอาการที่ไม่ค่อยปกติของภีมในวันนี้
“เปล่าไม่ได้นัดใคร แต่วันนี้กูเหนื่อย ทำงานทั้งวันมึนๆ หัว ไม่อยากเมาเท่าไหร่ อยากกลับไปนอนมากกว่า” ภีมอธิบายหน้านิ่งๆ ไม่ให้เพื่อนจับสังเกตได้ว่าเขาเริ่มกระวนกระวายใจ กลัวว่าคนที่รออยู่ที่บ้านจะงอแงโทรตาม จะปฏิเสธไม่มาด้วยตั้งแต่แรก ก็ไม่ได้ เลยรีบหาข้ออ้างจะกลับเร็ว
“ไม่จริงมึงนัดเด็กก็บอกมาตรงๆ” ไทเกอร์แกล้งแซวเพื่อนไปเรื่อย
“กูกลับนะ วันนี้เหนื่อยจริงๆ” ว่าจบก็ลุกขึ้น
“กลับจริงดิ เดียวกูหาเด็กแถวนี้ให้ไม่เอาเหรอ” ไทเกอร์มองตามหลังเพื่อนที่มีทีท่าไม่สนใจใครเลย อย่าง งงๆ “อะไรของมันวะกลับเฉย” บ่นตามหลัง
ภีมขึ้นมานั่งบนรถ ลังเลว่าจะส่งข้อความไปบอกมินนี่หน่อยดีไหมว่าเขากำลังกลับ แต่ทำไมเขาต้องบอกต้องรายงานเธอด้วย ไม่ใช่แฟนสักหน่อย ก็เธออยากไปรอเขาเอง
ด้านมินนี่
“ง่วงอ่าตาจะปิดอยู่แล้ว” คนตัวเล็กล้มตัวลงนอนบนโซฟา พยายามฝืนดูซีรีส์ต่อไปเรื่อยๆ และไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน
ภีมกดรหัสประตูและรีบเดินเข้ามา เขาได้ยินเสียงทีวีเปิดอยู่ และมินนี่นอนหลับอยู่บนโซฟา ภีมยืนเท้าสะเอวมองคนสวยที่หลับตาพริ้ม เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกเหมือนเธอรอเขาจนไม่ไหวแล้วเผลอหลับไป เอ็นดูคนตัวเล็กขึ้นมา หยิบรีโมตปิดทีวีและช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาว พาเธอเดินขึ้นไปชั้นสอง