พ่อเลี้ยงกระหายสวาท บทที่ 3

เพราะจริง ๆ แล้วอาทับเป็นผู้ชายหน้าตาดี ยิ่งตอนเหงื่อออกท่วมเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนูนแน่นก็ยิ่งน่ามอง ฉันไม่อยากจะคิดอะไรแบบนั้นหรอกนะ แต่เข้าใจว่าเขาไม่ได้เป็นพ่อแท้ ๆ ของฉันสักหน่อยนี่นะ บางครั้งก็ตะขิดตะขวงใจเหมือนกันที่จะทำตัวให้รู้สึกเหมือนกับว่าเป็นพ่อลูกกันแท้ ๆ ขนาดสบนัยน์ตาของพ่อเลี้ยงหัวใจฉันยังเต้นไม่เป็นจังหวะ นับประสาอะไรกับการได้เห็นเรือนร่างใหญ่กำยำแบบนี้ หลายครั้งทำฉันเผลอจินตนาการไปไกลเหมือนกัน ฉันรีบยื่นของในมือที่เตรียมมาให้และบอกว่า

“น้ำเอาข้าวห่อมาให้พ่อทับจ้ะ ขอโทษทีที่เมื่อเช้าน้ำตื่นสายเลยทำกับข้าวให้ไม่ทัน”

“โฮ้ย...ไม่เป็นไรหรอก ได้กาแฟแก้วเดียวพ่อก็ทำงานได้ทั้งวัน ว่าแต่นารียังไม่กลับอีกเหรอ?”

อาทับถามถึงแม่และฉันก็แค่ส่ายหน้า

“ยังหรอกจ้ะพ่อ คงบ่าย ๆ มั้ง น้ำกลับละนะ วันนี้ว่าจะทำขนม ไม่ได้ช่วยพ่อเก็บส้มหรอกนะ”

เขาพยักหน้า “อืม...แต่ว่า...เมื่อกี๊เห็นรถใครเข้ามาจอดหน้าบ้าน นึกว่านารีกลับมาแล้วซะอีก”

“อ๋อ...ไม่ใช่แม่หรอกจ้ะพ่อทับ ใครก็ไม่รู้ มาหาน้าเรไรน่ะ”

“หืมม์?...มาหาเรไรเหรอ?”

คราวนี้อาทับชะเง้อมองและมีสีหน้าเปลี่ยนไปดูถมึงทึงขึ้นมาทันทีโดยไม่มีเหตุผล

“ใครกัน น้ำไม่รู้จักหรอกเหรอ”

ฉันส่ายหน้า “ไม่รู้จักจ้ะ ก็...คนนี้น้ำเพิ่งเห็นเขามาครั้งแรกนะ คนละคนกับที่เคยมาอ่ะจ้ะ”

“มีคนมาบ้านไม่ซ้ำหน้า เรไรไม่กลัวหรือยังไงกันว่าเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ดี นี่ถ้าเกิดเป็นพวกมิจฉาชีพจะทำยังไง”

ทั้งสีหน้าท่าทางที่แสดงออกและแววตาของพ่อเลี้ยงบอกให้รู้ว่าอาทับกำลังไม่พอใจ ฉันก็ไม่รู้เหตุผลนะว่าทำไม แต่ก็ได้แต่มองและถอนหายใจตามประสาเด็กวัยรุ่นที่ยังอ่านใจผู้ใหญ่ไม่ออก

“บางทีอาจจะเป็นแฟนน้าเรก็ได้นะพ่อทับ ก็...แหม...น้าเรยังไม่แต่งงานแถมสวยขนาดนั้น ผู้ชายที่ไหนเห็นแล้วเขาก็ติดใจอ่ะ คงอยากคบเป็นแฟน”