ตอนที่ 11 ความลับระหว่างเรา

EP 11

"มึงพูดอะไรออกมามึงรู้ตัวป่ะ!?"

"แล้วมึงล่ะ ทำเหี้ยอะไรลงไปไปนั้งเกยตักผู้ชายแบบนั้น คิดว่ากูโอเคหรอว่ะ!"

"ไม่เคก็อยู่เฉยๆดิ ไม่ต้องมายุ้ง!" ยูริตะคอกกลับไปทันควัน มือบางเอื้อมไปเปิดประตูลงจากรถแต่กลับโดนเวหาล็อคประตูรถเอาไว้ก่อน เธอหันกลับไปมองใบหน้าเพื่อนชายด้วยแววตาไม่เข้าใจ

"กูไม่ให้มึงกลับไปทำงานแบบนั้นอีกแน่นอน.." เวหากลั้นอารมณ์โมโหไว้ภายในใจ เขาเริ่มสตาร์ทรถเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูง

"ไอ้เวจอด กูบอกให้จอดไง!"

"...." เวหาทำดั่งคำพูดของเธอเป็นอากาศ ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งเร็วกว่าเดิม "กูบอกแล้วไง ถ้ามึงอยากได้เงินมากมาขายให้กู.."

"...." ยูริเม้มปากแน่นเธอพูดอะไรไม่ออก สับสนไปหมดว่าเวหาพูดจริงๆ หรือแค่ประชด?

"ไม่ต้องเสอาะไปขายให้คนอื่น.."

"ถ้ามึงพูดได้แค่ปาก มึงอย่าพูดเลยดีกว่า เพราะถ้ากูไม่มาอยู่ในจุดๆนี้จริงๆก็คงไม่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงหรอก.."

"มึงก็พูดดิว่ะ ทำไมต้องโกหก? มีอะไรก็บอกกูดิ.."

"กูไม่อยากให้พวกมึงมารับรู้เรื่องแย่ๆของกูไง! ถ้ารู้แบบนี้แล้วก็ช่วยจอดรถให้กูด้วย"

"กูไม่จอด"

"ไอ้เว จอดเถอะกูขอร้อง" ขอบตาเธอร้อนผ่าว ยูริต้องการเงินไปจ่ายหนี้ค่าดอกเบี้ยที่พ่อเธอก่อไว้ก่อนเสียชีวิต

"มึงอย่าให้กูได้ร้ายกับมึงมากกว่านี้เลยยู.."

"...แล้วถ้ามึงไม่ให้กูไม่ทำงาน กูจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าห้อง ค่ากิน ค่าใช้จ่าย ไหนจะหนี้ที่พ่อกูก่อไว้อีก?!"

"แต่ถ้างานขายตัวแบบนี้กูไม่ชอบไง!!"

เอี๊อดดด!! รถสปอร์ตราคาเฉียดสิบล้านหักเลี้ยวเข้าไปยังคอนโดที่อยู่ไกล้ๆด้วยอารมณ์โมโห เวหาดับเครื่องยนต์เอาไว้ กำหมัดแน่นอยากจะจับยัยเพื่อนตัวดีมาลงโทษให้รู้แล้วรู้รอดว่าอะไรที่ทำให้คิดมาทำงานแบบนี้ ทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่ชอบ

"ม มึงจอดที่นี้ทำไม.."

"ทำงานขายตัวไม่ใช่หรอ เดี๋ยวกูเป็นลูกค้าคนแรกให้มึงเอง.." เวหาขบกรามแน่น ร่างหนาเดินผลุนผลันลงจากรถแล้วรีบวิ่งไปกระชากร่างเล็กที่กำลังวิ่งลงรถเข้ามาหาร่างตัวเอง

"เออ! กูทำงานขายตัว พอใจมึงรึยัง!?"

"...งั้นก็ช่วยขายให้แค่กู อย่าไปถ่างขารับเงินใครอีก กูเตือนมึงแล้วนะยู"

หมับ ! ท่อนแขนกำยำกวาดอุ้มร่างเล็กขึ้นมาในท่าเจ้าสาว ร่างหนาเดินดุ่มๆเข้าไปในคอนโดเขาเพียงส่งสัญญาณแค่สายตาให้พนักงานชายก็เป็นอันรับรู้..

ยูริที่ถูกอุ้มเดินไปยังห้องเชือด เธอฟุบหน้าเข้ากับอกแล้วร้องให้ออกมา ในเมื่องานที่มันทำแล้วได้เงินดีๆเธอก็ทำไม่ได้ คงมีทางเดียวคือต้องยอมขายตัวให้เพื่อนตัวเอง..

"...ถ้ามึงจะซื้อกูจริงๆ อย่าบอกเรื่องนี้กับใครได้ไหม.."

"กูไม่คิดจะบอกใครอยู่แล้ว ที่ทำเพราะมึงเองที่บังคับให้กูต้องทำแบบนี้.."

"...." เธอนิ่งเงียบไม่ปริปากพูดอะไร ปล่อยให้หยาดนํ้าตามันไหลลงตามผิวแก้มขาวผ่อง..ร้องให้ ให้กับชีวิตแย่ๆของตัวเอง..

ไม่นานทั้งสองก็เข้ามาถึงยังห้องบนสุดที่มีเพียงสองห้องซ้ายและขวา เวหาเดินดุ่มๆไปยังห้องด้านซ้ายเขาใช้เท้าผลักประตูเข้าไปภายในเป็นห้องนอนขนาดใหญ่..

พลึบ ! ยูริถูกโยนลงบนเตียงนอนด้วยความรุนแรง กระโปรงสั้นเหนือเข่ามามากเปิดขึ้นเผยให้เห็นแก้มก้นขาวเนียน เธอนอนหันหลังให้เวลาขดตัวกอดตัวเอง

"ที่จริงหุ่นมึงก็น่าจับเ_เหมือนกันนะ..เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานไม่เคยเห็นมึงเเต่งตัวยั่วเย็_ขนาดนี้.." มุมปากกระตุกยิ้มชอบใจมือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดๆ ตอนแรกว่าจะไม่ทำเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนกันมานาน แต่พอเห็นเธอทำตัวแบบนี้ แล้วมันโมโหเลยสนองให้หลาบจำ อีกอย่าง..

ปิดกั้นผู้ชายเข้ามาจีบ เห็นแล้วมันหงุดไม่ชอบเป็นการส่วนตัว..

"มึงจะทำอะไรก็เอาดิ กูขายให้มึงแล้ว.."

"เดี๋ยว กูเอาแน่คืนนี้ยังอีกยาว.."

"หวังว่าพรุ่งนี้เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม.."

"เอากันแค่ตัว ไม่ได้มีใจ ไม่จำเป็นต้องจำ.." เวหาพูดด้วยท่าทางสบายๆเขากระชากเสื้อแล้วโยนมันทิ้งมือหนาเลื่อนลงมาปลดหัวเข็มขัด..

"อืม.." เหมือนหัวใจโดนไฟจี้ เธอกัดปากกลั้นความเจ็บเอาไว้ มันหน่วงในใจไปหมด..

11:00 AM.

"ขณะนี้เวลา สิบเอ็ดนาฬิกาตรงเป๊ะไอ้เวกับไอ้ยูยังไม่โผล่หัวมา.." คินพูดพลางเพ่งมองนาฬิกาข้อมือแล้วตบมือลงหน้าขาอย่างเบื่อหน่าย

"อยู่ด้วยกันชัว กูฟันธง!" เคชี้หน้าแฝดน้องด้วยท่าทางจริงจัง

"มึงคิดเหมือนกูป่ะไอ้ราม" คินหันมามองหน้าพระราม ที่นั้งหน้ายุ้งคิ้วขมวด

"เออ"

"ไม่ต้องเรียนกันแล้วครับ หมดคาบล่ะ"

"พอ จบแยกกันกลับ" ร่างหนาในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีแดงกํ่าลุกขึ้น วันนี้ทุกคนต่างมีเรียนตอนแปดโมงครึ่งแล้วจบคลาสตอนสิบโมงครึ่ง เป็นวันที่สองแฝดสยองชอบที่สุด

ฟอด !

"กลับแล้วนะที่รัก บายครัช" เคก้มหน้าลงหอมเข้าที่แก้มสากแล้วรีบวิ่งหนีพระรามที่กำลังจะลุกขึ้นเตะเป้าให้กับความกวนส้นตีนของเพื่อนก่อนที่โทรศัพท์ข้างๆจะกรีดร้องขึ้น

ครืด~ ครืด~

'เวหา'

"ไร" นํ้าเสียงเรียบนิ่งกรอกลงไปไร้ความรู้สึกใดๆ

(เรียนจบคลาสแล้วใช่ไหม)

"แหกตาดูเวลาดิ"

( "อ๊ะๆ..อื้อ" ดุจังครับพ่อ..)

"ไอ้ยูอยู่กับมึงหรอว่ะ?" พระรามถามออกไปเมื่อมีเสียงครางเสียวซ่านราวจะขาดใจครางเล็ดลอดผ่านโทรศัพท์ออกมา

(เชี้ยไรกูดูหนังโป๊..มึงกลับยัง)

"กำลัง"

(เดี๋ยวกูไปหาที่สนาม มีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย)

"เออ.."

ตี้ด ! พูดคุยกันจบ พระรามก็กดตัดสายไปดวงตาคมปราดจ้องมองเบอร์ใครบางคนด้วยอารมณ์สบสน

โทรไม่โทร..

ใบหน้าหล่อเหลาหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเดินหยิบกุญแจรถคันโปรด ไปยังBMW คันเดิมที่ชอบขับไปยังสนามแข่ง เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีเขาก็ขับมาถึงจุดมุ้งหมาย

พระรามมุ้งหน้าไปยังตรงอู่ซ่อมเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ ที่มีพนักงานคือเพื่อนๆต่างสาขาในมาลัยเดียวกันที่ไม่มีโอกาสได้เรียนกำลังซ่อมเครื่องยนต์ และประดิษฐ์อุปกรณ์ต่างๆขึ้นมาไหม่ด้วยความตั้งอกตั้งใจ..