บทที่ 1

SEX FRIEND

เพื่อนไม่สนิท 25+

....เมื่ออีกคนคิด เกินเลย

แต่อีกคน เฉยชา

เรื่องราวของคนสองคนที่อีกฝ่าย เจ็บปวด

อีกฝ่ายเล่นกับ ความรู้สึก

นิยามคำว่า เพื่อน

ที่มีค่าแค่ ตอนเอา อยู่ในสายตาแค่ ตอนเหงา

นิยามคำว่า เพื่อน

ที่มีสิทธิ์ นอนร่วมเตียง แต่ไม่มีสิทธิ์ เดินเคียงข้าง...

INTRO

'พระราม' วิศวะโยธาปี 4 หล่อ รวย ค_ยใหญ่ (โครต)เลว เสือที่อยู่เฉยๆเหยื่อก็วิ่งมาตกถึงท้อง..ความมั่วทำให้เขาพลาดท่าไปทำผู้หญิงท้องแต่กลับปฏิเสธและไม่ยอมรับเธอ..ส่งผลไปสู่ความตายของใครบางคนพร้อมกับชีวิตน้อยๆในท้องและคนเดียวที่รู้เรื่องนี้คือ 'พิมเสน' เด็กแพทย์ปี 4 น่ารัก เก่ง ฉลาด เพราะกุมความรับสุดยอดของพระรามเอาไว้ทำให้เธอต้องรับกรรมตกไปอยู่ในกำมือของพระราม..ที่เบื้องหน้าเขาบอกทุกคนว่าเธอคือ 'เพื่อน' แต่บนเตียงกลับเรียกเธอว่า 'เมีย'...

คำเตือน..

โปรดใช้วิจารญาณในการอ่านขั้นสูง เพราะเนื้อหาค่อนข้างรุนแรง ร้อนแรง และ ดุ เดือด เผ็ช มันส์ ผู้ที่มีอายุน้อยกว่า18ปีควรได้รับคำแนะนำ

[นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของผู้แต่ง ผู้แต่งไม่สามารถแต่งถูกจริตคนอ่านได้ โปรดคอมเม้นท์ในสิ่งที่ไม่ทำให้บั่นทอนจิตใจผู้เขียน]

อ่านแล้วคอมเม้นท์ + กดไลค์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า🖤

EP 00

คอนโดหรูกลางใจเมือง ภายในห้องสไตล์ยุโรปบนเตียงนอนขนาดใหญ่..ยังมีสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเตียงส่งผลให้เกิดเสียงสะท้อน ครวญครางของหญิงสาวกึกก้องไปทั่วห้อง

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

"อ๊ะ...กรี๊ดดดดด!/อื้มส์" สองร่างนำพากันขึ้นสวรรค์ด้วยอารมณ์รัญจวนใจ 'พระราม' ถอดแก่นกายออกจากร่องสวาทคับแคบมือหนาดึงถุงยางเปื้อนเลือดออกแล้วหยิบชิ้นไหม่ขึ้นมาสวม

"พะ..พอได้แล้ว..ฉันไม่ไหวแล้ว" 'พิมส์เสน' เจ้าของร่างกายซ่อนรูป ขาวผ่อง พูดเสียงติดขัดเพราะเธอกำลังหายใจเหนื่อยหอบ จมูกเชิดรั้นสูดอากาศหายใจเข้าปอด

"แค่นอนถ่างขาให้เอาแค่นี้เหนื่อยแล้ว?"

"ก็นาย.."

"ก็นายอะไร?" เรียวคิ้วขมวดยุ้ง ดวงตาเจ้าเสน่ห์มองคนบนเตียงที่ใช้มือบางเสยผมหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้นลวกๆด้วยท่าทางหงุดหงิด..

"ก็นายพึ้งไปเอากับคนอื่นมา.." ใบหน้าหวานเจื่อนลงเล็กน้อยเพราะความจริงเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตัวเองอยู่ในสายตาแค่ตอนเหงาก็เท่านั้นแหละ..

"แล้วไง...ฉันจำเป็นต้องเอากับเธอแค่คนเดียวหรอ" คำพูดแทงใจดำทำให้ร่างเปลือยเปล่าหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงแล้วหยิบผ้าห่มผืนหนามาพันรอบตัวเอาไว้

"ฉันจะกลับแล้ว.." พิมพ์เสนบอก แล้วจับผ้าห่มผืนหนาเดินผ่านหน้าพระรามไป..แต่ทว่ามือหนากลับฉุดรั้งร่างบางเข้ามาหาตัวแล้วกระชากผ้าห่มผืนหนาออก

"เธอไม่มีสิทธิ์เดินหนีฉันดื้อๆแบบนี้"

"พรุ่งนี้ฉันมีเรียนเช้า" พิมส์เสนเบือนหน้าหนีจมูกโด่งที่ยื่นมาคลอเคลียลำคอระหงด้วยท่าทางนึกรังเกียจ

"ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ..เราก็เอากันแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว" สิ้นเสียงพูด ดวงตากลมโตภายใต้ขนตาแพงอนก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาดำขลับคู่นั้นต้องการหาคำตอบ..

"ถ้านายอยากมาก..ก็ไปซื้อกินสิ"

"ไม่ว่ะ..มีคนถ่างขาให้เอาฟรีอยู่ไกล้ๆทำไมต้องลำบากไปซื้อกินข้างนอก" ใบหน้าหวานชาวาบ เธอนิ่งมองใบหน้าที่ทุกคนต่างหลงใหลในเสน่ห์ของเขา..สถานะแบบนี้ถึงเธอจะชิน..แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่รู้สึกอะไร..

"ฉันไม่ได้ใจดีที่จะใช้ผู้ชายร่วมกับผู้หญิงคนอื่นเป็นร้อยหรอกนะ.."

"เธอกำลังบอกว่าจะให้ฉันเอาแค่เธอคนเดียวแบบนั้นหรอ"

🖤💗

🙏