บทที่ 15

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถระดมโรค Qi ด้วย Qi ที่แท้จริงได้ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อการฝึกฝนและการตัดสินของเขา ทันทีที่เขาเห็น Liu Nanshan สวมหน้ากากออกซิเจนบนเตียงในโรงพยาบาล Jiang Chen รู้สึกแล้วว่าการหายใจของอีกฝ่ายอ่อนแอ และกำลังจะสิ้นใจด้วยโรคภัยไข้เจ็บ

พลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุด ฟื้นคืนชีพได้ง่ายแค่ไหน?

อย่างไรก็ตาม มาดามหลิวไม่เห็นด้วยที่จะเคลื่อนไหว และเจียงเฉินก็ไม่กล้าที่จะกระทำการโดยประมาท

“คุณเข้ามากับฉันทำไม คนต่ำต้อยจะไปเหยียบที่สูงๆ ได้ยังไง ทำไมคุณไม่รีบออกไปเสียล่ะ คุณโทรมมาก แม้ว่าชีวิตของผู้ป่วยจะปลอดภัย แต่คุณก็แปดเปื้อน มัน."

เมื่อหันกลับมา Xu Bin จงใจเปล่งเสียงเพื่อตำหนิ เพราะกลัวคนอื่นจะไม่ได้ยินเขา

หากคำขอโทษในที่สาธารณะถูกปฏิเสธไม่ว่าจะจริงใจหรือไม่ก็ตาม คุณจะโกรธมาก ถ้าคุณไม่สามารถรักษาหน้าไว้ได้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ตอบโต้หากคุณมีโอกาส

“ใช่ คุณทำอะไรกับคนที่น่าขยะแขยงแบบนี้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางหลิวก็หันศีรษะไปถาม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ในบรรดาผู้คนที่มีอยู่ มีเพียงนาง Liu เท่านั้นที่เป็นบุคคลที่สำคัญที่สุดที่สามารถพูดได้ ในฐานะสตรีคนโตของ Tiance Villa เสี่ยว Ruoqing มีอำนาจที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่อีกฝ่ายเป็นผู้อาวุโส ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถพูดได้ มาก.

“เอาล่ะ นายน้อยจะถอย อย่างไรก็ตาม คนไข้ไม่สามารถช่วยชีวิตด้วยวิธีธรรมดาได้ ดังนั้นอย่ามาอ้อนวอนนายน้อยในเวลานั้น”

ไม่เป็นไรสำหรับคนอื่นที่จะพูดคุย แต่ Jiang Chen รู้สึกโกรธเมื่อเขานึกถึง Xu Bin ยุยงให้เกิดความขัดแย้ง

โดยไม่ต้องอธิบายอะไรมากในตอนนี้ เขาหันกลับและเดินออกจากวอร์ด

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินคำพูดของเขา บางคนไม่พอใจทันที

“เจ้ามาจากไหน เจ้าเด็กป่า เจ้าบอกว่าเจ้าไม่สามารถช่วยมันได้หากเจ้าไม่สามารถช่วยมันได้ ข้ายังไม่เคยเห็นมันเลย ทำไมเจ้าถึงไม่ทำมันล่ะ ถ้าเจ้ามีความสามารถขนาดนั้น”

เมื่อรู้สึกว่าผู้มีอำนาจถูกท้าทาย ศาสตราจารย์โจวดูบูดบึ้งและหยุด

ใครจะไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้มีอำนาจในด้านการแพทย์แผนจีนในเมืองปินไห่ และเขาต้องทนไม่ได้ที่ถูกเด็กชายผมเหลืองเยาะเย้ยในทันใด

"ศาสตราจารย์โจว ทำไมคุณต้องมีความรู้เช่นเดียวกับเขา มาดูสภาพของหนานซานก่อน"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี นางหลิวซึ่งกังวลเกี่ยวกับอาการของสามีจึงรีบเกลี้ยกล่อมเธอ แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว

"หืม แม้แต่เด็กปากเหลืองยังกล้าแสร้งเป็นผู้เชี่ยวชาญ แล้วจะมาครอบงำทำไม"

มองไปที่ด้านหลังของเจียงเฉิน ศาสตราจารย์โจวตะคอกอย่างเย็นชา แล้วพูดกับคนอื่นๆ: "ออกไป ทุกคน อย่าเข้าไปยุ่งกับการรักษาและช่วยชีวิตชายชรา"

“ทุกคนออกไป คุณหญิงหลิวไม่ต้องติดตามเธออีกต่อไป ศาสตราจารย์โจวเชื่อว่าคุณหลิวจะสบายดี ดังนั้นคุณวางใจได้ว่าจะรอข่าวดีนอกวอร์ด”

เนื่องจากเป็นเรื่องของเกียรติของโรงพยาบาล Xu Bin จึงไม่กล้าที่จะประมาท อาศัยตัวตนของเขาในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาล เขาจึงเชิญคนอื่นๆ ออกจากวอร์ด

“แล้วก็มีศาสตราจารย์ลาวโจว”

หลังจากจับมือศาสตราจารย์โจวด้วยความขอบคุณ นางหลิวก็เดินออกจากวอร์ดก่อน ตามด้วยเซียว รัวชิงและคนอื่นๆ

Xu Bin ซึ่งอยู่ท้ายสุดกำลังจะปิดประตูวอร์ดจากด้านใน

“คุณมาทำอะไรในวอร์ด”

ศาสตราจารย์โจวจับลูกบิดประตูถามอย่างไม่พอใจ

“อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันแค่อยากจะอยู่และเป็นผู้ช่วยของคุณ นอกจากนี้ ในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาล หน้าที่ของฉันคือการรักษาคนป่วยและช่วยชีวิตคนป่วย ฉันหวังว่าศาสตราจารย์โจวจะไม่รังเกียจคุณ "

Xu Bin เกาหัวด้วยความลำบากใจ เขายิ้มน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้

ต่อหน้าปรมาจารย์แพทย์แผนจีน ความสามารถของเขาไม่เพียงพอ และไม่มีความกล้าแม้แต่จะหักล้าง

แค่ทักษะด้อยกว่าคนอื่นและสถานะของอีกฝ่ายยังสูงกว่าเขาเอง

ด้วยบุคลิกที่ชอบรังแกของ Xu Bin เขาจึงไม่กล้าที่จะทำให้ศาสตราจารย์ Zhou ขุ่นเคือง แม้ว่าเขาจะเสียหน้า เขาก็ทำได้เพียงอดทน

"Xu Zhuren คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก เราทุกคนอยู่ในอุตสาหกรรมเดียวกัน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองคุณไม่เห็นหน้ากัน ทุกคนรู้ว่าพวกเขามีความสามารถแค่ไหน วันนี้ฉันจะไม่หักล้างใบหน้าของคุณ คนชราไม่ต้องการผู้ช่วยในการช่วยชีวิต คุณไปร่วมกับพวกเขานอกวอร์ดด้วย”

ภายนอก ศาสตราจารย์โจวพูดอย่างสุภาพมาก แต่แท้จริงแล้วในใจของเขาดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างยิ่ง