บทที่ 2

“แม่ครับ มีลุงแปลกหน้านอนอยู่ที่นี่”

"ใครวะ ผู้หญิงห้ามโกหก..."

"แต่... มีชูชูที่แปลกจริงๆ..."

เช้าตรู่.

สวนสาธารณะมารีน่าซิตี้เซ็นเตอร์

Jiang Chen ล้มลงในพุ่มไม้ลึกเข้าไปในสวนสาธารณะ

พุ่มไม้สูงแค่เอวบดบังเขาไปหมด

ด้วยความงุนงง เขาลืมตาขึ้น

รู้สึกถึงพลังงานที่แท้จริงที่ไม่สงบในร่างกายของเขา Jiang Chen ขมวดคิ้วเล็กน้อย

อาจารย์เคยบอกเขาว่าภายในสี่สิบเก้าวันไม่ควรมีอารมณ์แปรปรวนโดยเฉพาะความโกรธ

มิฉะนั้นคุณจะถูกไฟทรมานเพียงเล็กน้อยหรือถูกไฟครอบงำอย่างเลวร้ายที่สุด

เป็นเวลาหกวันแล้วที่เขาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้สำเร็จ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตราบใดที่เขาอดทนต่อไปอีกสี่สิบสามวัน เขาจะปราศจากความกังวล และทะเลจะกว้างเหมือนปลากระโดด!

แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะกลับมาที่บินไห่ล่วงหน้าสามวันด้วยความตื่นเต้นและสิ่งที่เขาเห็นคือฉากที่แฟนสาวที่เขารักหักหลังเขาบนเตียงเดียวกันกับคนอื่น!

เจียงเฉินจะไม่เกลียดสิ่งนี้ได้อย่างไร?

โชคดีที่พลังงานที่แท้จริงในร่างกายของเขาค่อยๆ คงที่หลังจากกระสับกระส่ายมาทั้งคืน

อย่างไรก็ตาม ในอีกสี่สิบสามวันข้างหน้า เขาไม่สามารถระดมพล zhenqi ได้

เจียงเฉินถอนหายใจ

ตัดสินใจที่จะไม่คิดถึงสิ่งเลวร้ายเหล่านั้นในตอนนี้ ฉันดันตัวเองขึ้นและไม่ชอบความยุ่งเหยิงบนพื้น ดังนั้นฉันจึงฝึกออกกำลังกายด้วยการไขว่ห้างในพุ่มไม้

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

ในที่สุด Jiang Chen ก็ยืดศิลปะการต่อสู้ zhenqi ในร่างกายของเขาให้ตรง

และในขณะนี้

นอกพุ่มไม้ ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"จ้วงจู้ แม้ว่าผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะขอร้องคุณ จงดื่มยานี้โดยเร็ว"

"แม้คุณจะไม่มองว่าเป็นเพราะศาสตราจารย์โจวทำงานหนักในการค้นคว้าเภสัชวิทยา แต่ก็เพื่อเห็นแก่หลานสาวของคุณที่เดินทางไปทั่วประเทศ โปรดมาหาศาสตราจารย์โจว"

เจียงเฉินตกตะลึง

มองขึ้นและออกจากพุ่มไม้

ข้าพเจ้าเห็นชายชราอายุประมาณเจ็ดสิบปีนั่งอยู่บนม้านั่งข้างถนน

ชายชรามีผมสีเทา แต่ดวงตาคู่หนึ่งนั้นเฉียบคมมาก

ถัดจากนั้นมีบอดี้การ์ดเจ็ดหรือแปดคนที่ดูตื่นตัวกระจายตัวปกป้องชายชราที่อยู่ตรงกลางอย่างแผ่วเบา

ข้างชายชรา ชายวัยกลางคนเกลี้ยกล่อมเขาอย่างจริงจัง

โดยไม่คาดคิด ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อย ตะคอกเบาๆ และพูดว่า: "ฉัน เสี่ยวเทียนเชียน อยู่ในสนามรบมาหลายปีแล้ว และฉันรู้จักร่างกายของตัวเองดี นอกจากนี้ โรคของฉันไม่สามารถรักษาให้หายได้ ไม่ว่าจะใช้ยามากแค่ไหนก็ตาม ฉันรับไว้ ไม่ช่วยอะไร"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลูกน้องของชายชราก็ยิ่งกังวลมากขึ้น

แต่ศักดิ์ศรีของ Zhuang Zhuhu ยังคงมีอยู่ และไม่มีประโยชน์ที่จะบังคับให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่อยากทำ

บางที อาจมีเพียงแค่หลานสาวของ Zhuang Zhu เท่านั้นที่สามารถเกลี้ยกล่อมชายชราผู้ดื้อรั้นคนนี้ได้...

เมื่อลูกน้องของชายชราทำอะไรไม่ถูก ทันใดนั้น เสียงที่ชัดเจนก็ดังขึ้นจากด้านหลังทั้งสองคน

“ถูกต้อง ไม่ว่าคุณจะดื่มยามากเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ คุณก็ต้องตายอยู่ดี ดังนั้นอะไรคือความแตกต่างถ้าคุณตายก่อนกำหนดหรือตายในอีกหนึ่งเดือนหลังจากนั้น”

ทันทีที่คำพูดจบลง บอดี้การ์ดเจ็ดหรือแปดคนที่อยู่รอบ ๆ ก็เริ่มประหม่าทันที

ในหมู่พวกเขา ชายวัยกลางคนถัดจากชายชรากระโดดขึ้นด้วยความตกใจ เอื้อมมือไปจับแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว

“ใครนะ! ออกมา!”

มุมปากของเจียงเฉินโค้งขึ้นเล็กน้อย

Shi Shiran ออกมาจากพุ่มไม้

เขาชำเลืองมองชายชรา แล้วพูดเบาๆ: "คุณไม่จำเป็นต้องประหม่า ฉันเป็นแค่คนเดินผ่านไปมา และฉันไม่ต้องการทำอะไร"

บอดี้การ์ดทุกคนประหม่า แต่ชายชรายังคงสงบ

เขาเหลือบมองไปที่พุ่มไม้ที่เจียงเฉินพักอยู่ และรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "น่าสนใจ ในหลายปีมานี้ ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ฉันในระยะห้าเมตรโดยที่ฉันไม่สังเกตเห็น ที่รัก คุณเป็นคนแรก!"

"ใช่ไหม?"

Jiang Chen ไม่ผูกมัด

"เพื่อบังเอิญเจอกันฉันจะส่งคำถึงคุณ"

“โรคลับของคุณบุกรุกเข้าไปในอวัยวะภายใน และมันยากที่จะรักษา มีเวลาอยู่ได้ไม่เกินสองเดือน ถ้าคุณอยากมีชีวิตยืนยาวกว่านี้ ฟังลูกน้องของคุณแล้วดื่มซุปโสมพันปีในชามนั้นอย่างเชื่อฟัง . สามารถยืดอายุของคุณได้ถึงหนึ่งเดือน "

ชายชราส่ายหัวด้วยน้ำเสียงที่เป็นอิสระและง่ายดาย

“แค่คิดถึงสิ่งที่คุณพูด พ่อหนุ่ม คุณก็ต้องตายอยู่ดี ดังนั้นจะแตกต่างกันอย่างไรถ้าคุณอายุยืนขึ้นหนึ่งเดือนหรืออายุน้อยกว่าหนึ่งเดือน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ Jiang Chen มองไปที่ชายชราโดยไม่คาดคิด

ในช่วงสี่ปีที่ภูเขาจงหนาน เขาและเจ้านายของเขาได้เห็นผู้ป่วยหนักจำนวนนับไม่ถ้วน

คนเหล่านั้นยอมล้มละลายมากกว่าดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด

ไม่มีใครเคยเผชิญกับความตายอย่างเสรีเท่าชายชรา

"อือ ก็เห็นอยู่"

"ฉันใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต ฉันอยู่ในความทุกข์ยาก และฉันมีชีวิตอยู่อย่างรุ่งโรจน์ นั่นก็เพียงพอแล้ว"

หลังจากที่ชายชราพูดจบ เขาก็หันหน้าไปมองเจียงเฉิน และตบม้านั่งข้างใต้เขา

“พ่อหนุ่ม ฉันชื่อเสี่ยวเทียน แล้วคุณล่ะ?”

"เจียงเฉิน สายน้ำแห่งแม่น้ำ ทะเลสาบ และทะเล" เจียงเฉินไม่สุภาพ และนั่งลงข้างชายชรา

เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของ Xiao Tianance เปลือกตาของเขากระตุกเล็กน้อย เมื่อเห็นว่า Jiang Chen เข้าใกล้ Xiao Tiane มาก ปากของเขาก็เปิดออกเล็กน้อย ลังเลที่จะพูด

“เป็นไปได้ไหมว่าเพื่อนตัวน้อยเจียงจะรู้จักยาด้วย”

ขณะที่พูด เสี่ยวเทียนเห็นรอยเลือดบนใบหน้าของเจียงเฉิน จากนั้นเขาก็หันศีรษะและส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาด้วยสายตาของเขา

คนหลังโบกมืออย่างช่วยไม่ได้ ทันใดนั้นบอดี้การ์ดในชุดสูทและแว่นกันแดดก็วิ่งออกไปซื้อทิชชู่และผ้าก๊อซ

"ฉันเข้าใจนิดหน่อย."

Jiang Chen ปฏิเสธยาที่ใช้ทำแผลจากผ้ากอซ และเพียงแค่เช็ดร่องรอยบนใบหน้าของเขาด้วยทิชชู่

เขาพูดอย่างจริงจังทันที: "ฉันไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณคนอื่น ดังนั้นฉันจะสอนวิชาดาบให้คุณ ซึ่งสามารถหล่อเลี้ยงร่างกายของคุณได้ ไม่ว่าคุณจะเรียนรู้หรือไม่ก็ตาม มันขึ้นอยู่กับคุณ"

ท้ายที่สุด ก่อนที่เสี่ยวเทียนจะทันได้ตอบสนอง