บทที่ 3

Jiang Chen ออกจากสวนสาธารณะ

บังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงเรื่องเมื่อคืน!

อย่างไรก็ตาม ฉากทั้งหมดที่บ้านเหมือนมีดแหลมคมทิ่มแทงหัวใจของเขา ตื่นเต้นและพลิกไปพลิกมา ทำให้เขาเจ็บปวด!

Jiang Chen เดินอย่างไร้จุดหมายบนถนน Binhai ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาควรไปที่ไหน!

ไม่กี่วันที่ผ่านมา Ouyang Xue แฟนสาวของเขาได้โทรผ่านวิดีโอกับเขาโดยบอกให้เขารอเขากลับมาและช่วยเขาจัดการฝึกงานที่โรงพยาบาลประชาชน

แต่ตอนนี้...

ห๊ะ ฝึกงาน?

ข้าเกรงว่าข้าจะไม่ถูกสุนัขและมนุษย์คู่นั้นหลอกว่าโง่เขลา!

ความโกรธเพิ่มขึ้นในใจของ Jiang Chen อีกครั้ง และ Dantian ของเขาก็รุนแรงขึ้น

ผัด!

เขาตะคอกและเลือดหวานเต็มปากก็ไหลออกมาในลำคอ

เจียงเฉินเช็ดมุมปากของเขา เงยหน้าขึ้นและพบว่าดูเหมือนจะมีอุบัติเหตุทางรถยนต์บนถนนนอกสวนสาธารณะ

เด็กชายอายุเจ็ดหรือแปดขวบล้มลงกลางถนน

แม่ของเด็กน้อยคุกเข่าข้างเธอและร้องไห้อย่างสุดหัวใจ

ฝูงชนที่ล้อมรอบพวกเขาหยุดรถทางซ้ายและขวาอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อเห็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อยู่บนพื้น เขาก็ไอเป็นเลือด

เจียงเฉินทนไม่ได้ คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และวิ่งไปที่นั่น

แต่……

ทันทีที่เขาเดินไปได้สองก้าว เขาก็ได้ยินเสียงรถพยาบาล 'ฮูลา ฮูลา' ในระยะไกล

ดูเหมือนว่าบางคนที่กระตือรือร้นช่วยโทรหาหมายเลขฉุกเฉิน

หลังจากนั้น ทันที!

แพทย์ฉุกเฉินสามหรือสี่คนในเสื้อคลุมสีขาววิ่งลงมาจากรถพยาบาล รีบไปหาเด็กน้อยที่อยู่กลางถนน และเริ่มช่วยชีวิตเขา

Jiang Chen ลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่ในที่สุดเขาก็ยังไม่ก้าวไปข้างหน้า

เขาคิดว่าหากพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแล้ว เด็กน้อยควรจะรอด

สามารถ……

เมื่อ Jiang Chen หันกลับมาและกำลังจะออกจากสถานที่นี้

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านหลัง

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหันศีรษะไปและเห็นว่าเด็กชายตัวเล็ก ๆ บนพื้นมีเลือดออกจากปากของเขา ร่างกายของเขาสั่นเทา และใบหน้าของเขาก็ซีดลง

"ไอ้บ้า!"

เจียงเฉินสาปแช่งด้วยเสียงต่ำ ก่อนที่เขาจะมีเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขารีบวิ่งไปทางที่เด็กน้อยอยู่!

...

Sun Xiaoxia จบการศึกษาจาก Binhai Medical University!

หลังจากสำเร็จการศึกษา เขาถูกจัดให้ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลประชาชนในเมือง

เป็นเพียงว่าเธอไม่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม และเธอไม่มีพื้นฐานที่แข็งแกร่ง

หลังจากการฝึกงาน กลับไปที่เมืองเล็ก ๆ ของบ้านเกิดของฉันและกลายเป็นหมอธรรมดา

หรืออยู่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชนและมีหน้าที่ติดตามรถออกไปปฐมพยาบาล

ใครเคยเป็นหมอจะรู้ว่าแผนกที่เหนื่อยที่สุดต้องเป็นแผนกฉุกเฉิน

ปกติแล้วปีละสามร้อยหกสิบห้าวัน หากคุณพบผู้ป่วยวิกฤต คุณถึงกับต้องตื่นกลางดึกเพื่อรับการผ่าตัดฉุกเฉิน

ตัวอย่างเช่น วันนี้ ทันทีที่ซุนเสี่ยวเซียไปทำงานที่โรงพยาบาล เธอต้องตามรถออกไปเพื่อปฐมพยาบาล

ระหว่างทาง ฉันได้พูดคุยทำความเข้าใจเกี่ยวกับอาการของผู้ป่วยกับแพทย์และพยาบาลในรถพยาบาล

ว่ากันว่ามีอุบัติเหตุทางรถยนต์ และการตัดสินเบื้องต้นควรจะเป็นว่าเขาได้รับบาดเจ็บภายในอย่างมาก

เมื่อเธอมาถึงที่เกิดเหตุ ซุนเสี่ยวเซียเห็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ บนพื้นกำลังไอเป็นเลือด

“หมอซัน เราจะทำยังไงดี”

ซุนเสี่ยวเซียขมวดคิ้วแน่นและเดินไปข้างหน้าเพื่อให้การทดสอบที่ง่ายที่สุดแก่เด็กน้อย

หลังจากนั้น เขาพูดอย่างรวดเร็ว: "อาการของผู้ป่วยอยู่ในขั้นวิกฤติ และมีเลือดอยู่ในช่องท้อง เขาจะถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลเพื่อรับการผ่าตัด โชคดีที่สถานการณ์ยังสามารถควบคุมได้"

“พี่สาวหลี่และหวัง ช่วยกันหามผู้ป่วยไปที่รถ พี่สาวคนโต คุณเป็นแม่ของผู้ป่วย ดังนั้นคุณตามฉันมา และบอกครอบครัวให้นำเงินไปโรงพยาบาลประชาชน ผู้ป่วยจะต้องถูกส่งไปผ่าตัดทันที”

แม่ของเด็กน้อยรู้สึกงุนงงเมื่อได้ยินสิ่งที่ซุนเสี่ยวเซียพูด

รีบหยิบมือถือออกมาโทรหาครอบครัวของสามี

แต่!

แม่ของเด็กน้อยเพิ่งร้องไห้ได้ไม่กี่คำ

เด็กน้อยที่แพทย์และพยาบาลหามไว้บนเปลหามตัวสั่นอย่างรุนแรง และทันทีหลังจากนั้น เขาก็มีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง และเขาไม่สามารถหยุดมันได้!

ดูสถานการณ์แล้ว ฉันเกรงว่าจะรักษาโรงพยาบาลของประชาชนไม่ไหว ดังนั้นฉันจึงต้อง...

แม่ของเด็กน้อยน้ำตาไหลทันทีและคุกเข่าลงหาซุนเสี่ยวเซียพร้อมกับตบหน้า

“หมอ ได้โปรดช่วยเสี่ยวเผิงลูกชายของฉันด้วย ได้โปรด”

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ Sun Xiaoxia ก็ตื่นตระหนกเช่นกัน!

ฉันกำลังสูญเสีย

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปได้ยังไง คนไข้เพิ่งโดนห้ามเลือด เลือดออกมากขนาดนี้ได้ยังไง เลือดออกไม่เยอะขนาดนี้!”

ซุนเสี่ยวเซียขมวดคิ้ว หมดสติไปชั่วขณะ ไม่รู้จะทำอย่างไร

ณ ขณะนี้.

เสียงผู้ชายที่แฝงด้วยความโกรธก็ระเบิดขึ้นหลังฝูงชน

"เล่นเปียโนแบบสุ่ม เห็นได้ชัดว่าผู้ป่วยมีหลอดเลือดแดงบริเวณทรวงอกแตกและมีปอดบวมในช่องอก! หากคุณไม่ทำการระบายเยื่อหุ้มปอดทันที คุณจะขาดอากาศหายใจจนตายได้หากไม่อยู่ในสิบนาที!"

ผู้ชมจำนวนมากหันศีรษะของพวกเขาทีละคนและมองไปที่บุคคลที่มา

ฉันเห็นว่าชายคนนั้นเป็นชายหนุ่มในวัยยี่สิบ สวมชุดสูทสบายๆ

รูปร่างหน้าตาของเขาหล่อเหลาโดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่แหลมคม ให้ความรู้สึกน่าเชื่อถือแก่ผู้คน