บทที่ 4

ดู!

เจียงเฉินหยิบปลายกระบอกปากกาคมกริบขึ้นสูงแล้วแทงไปที่หน้าอกของเด็กน้อย!

ผัด!

ปากกาลูกลื่นเสียบเข้าที่หน้าอกของเด็กชายด้วยเสียงแผ่วเบา

คนดูกรี๊ดกันสนั่นหวั่นไหว

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเขาทนไม่ได้กับฉากที่ตื่นเต้นและนองเลือดเช่นนี้ เขาจึงหันหน้าไปและอาเจียนออกมา

อย่างไรก็ตาม!

หลังจากใส่กระบอกปากกาแล้ว Jiang Chen ก็หันร่างของเด็กน้อยไปทางด้านข้างเล็กน้อย ทันใดนั้นอากาศที่สะสมผสมกับเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากหลอดปากกา

เด็กน้อยบนเปลค่อยๆสงบลง

นาทีต่อมา ในที่สุดเขาก็หยุดไอเป็นเลือด

เมื่อเห็นว่าอาการของเด็กน้อยเริ่มคงที่แล้ว เจียงเฉินก็ถอนหายใจออกมา

เขาหยิบกระดาษเช็ดมือที่ซุนเสี่ยวเซียมอบให้และเช็ดเหงื่อของเขาและพูดอย่างใจเย็น: "เอาล่ะ หลังจากที่คุณส่งผู้ป่วยไปโรงพยาบาลแล้ว ก็แค่พันผ้าพันแผลง่ายๆ"

"ไม่เป็นไร?"

ซุนเสี่ยวเซียรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้

สิ่งที่เธอเห็นด้วยตาของเธอเองในตอนนี้คือเด็กน้อยกำลังจะตาย เลือดไหลออกจากปากและจมูกของเขา และเขาไม่สามารถหยุดมันได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันน่ากลัวมาก

แต่ Qingnian ข้างหน้าเขาเพิ่งเปิดรูเล็ก ๆ และสอดกระบอกปากกาเข้าไปและมันก็แก้ไขได้?

"ทำไมคุณไม่เชื่อในทักษะทางการแพทย์ของฉัน"

ซุนเสี่ยวเซียหน้าแดงและรีบปฏิเสธ

"เปล่า ฉันแค่..."

เมื่อพูดไปได้ครึ่งทาง ซุนเสี่ยวเซียก็มีแรงบันดาลใจแวบหนึ่งในใจของเธอ และใบหน้าของเธอก็ดูประหลาดใจ

"ยังไงก็ตามครับ ผมขออนุญาตถามนามสกุลของคุณคือ Jiang ได้ไหม และคุณเคยเรียนในมหาวิทยาลัยแพทย์"

Jiang Chen ขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่ Sun Xiaoxia อย่างสงสัย

“ถูกต้อง ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ ฉันเรียนจบมาสี่ปีแล้ว คุณรู้ได้อย่างไร”

“ฮ่าฮ่า ฉันไม่เห็นจริงๆ พี่เจียง ฉันจบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์ด้วย ฉันอายุน้อยกว่าคุณหนึ่งปี รุ่นพี่ คุณเคยเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยการแพทย์ ไม่มีใครอยู่ โรงเรียนของเราที่ไม่รู้จักคุณ!"

ในเวลานั้น ซุนเสี่ยวเซียเป็นเพียงโปร่งใสเล็กน้อยที่ไม่เด่น ไม่เป็นที่รู้จักในมหาวิทยาลัยการแพทย์

และเจียงเฉินนั้นแตกต่างออกไป เขาไม่เพียงแต่เป็นอัจฉริยะทางการแพทย์ที่มีผลการเรียนดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแพทย์เท่านั้น แต่ยังเป็นเทพชายที่สาวๆ รู้จักอีกด้วย

"ใช่ไหม!"

Jiang Chen ยิ้มเบา ๆ

“ถ้าพี่เจียงสบายดี คุณช่วยไปที่สนามด้วยรถได้ไหม ฉันเกรงว่าลูกจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางอีก และฉันก็รับไม่ไหว”

เจียงเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีอะไรทำในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงตกลงตามคำขอของซุนเสี่ยวเซีย

หลังรีบสั่งให้พยาบาลหลายคนที่ติดตามรถหามผู้ป่วยขึ้นรถพยาบาล

อีกด้านหนึ่ง แม่ของเด็กน้อยตื่นขึ้นมาและเห็นอันตรายที่เด็กน้อยกำลังจะจากไป เมื่อได้ยินซุนเสี่ยวเซียเล่าเรื่อง เขารีบขอบคุณเจียงเฉินเป็นพันๆ ครั้ง

ตลอดทางโดยไม่มีคำพูด

มาถึงแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชน

เด็กน้อยรีบเข้าไปช่วย

กล่าวกันว่าเป็นการช่วยเหลือ แต่ Jiang Chen มีความมั่นใจในทักษะทางการแพทย์ของเขา สถานการณ์ที่อันตรายที่สุดได้ผ่านพ้นไปแล้ว และตอนนี้เด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จะต้องได้รับการพันแผลและพักฟื้นในโรงพยาบาลเท่านั้น

หลังจากรออยู่นอกห้องช่วยเหลือประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดซุนเสี่ยวเซียก็ออกมา

เธอถอดหน้ากากออกและยิ้มให้ Jiang Chen

“พี่เจียง ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่จริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ ผมเกรงว่าเด็กจะอยู่โรงพยาบาลไม่ได้”

“ถ้าเด็กคนนั้นตายเพราะความประมาทเลินเล่อของฉัน ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลยในชีวิตนี้”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซุนเสี่ยวเซียก็ถอนหายใจยาว และความกังวลที่สะสมอยู่ในใจของเธอในตอนนี้ก็หายไปหมดแล้ว

"พี่เจียง ใกล้จะเที่ยงแล้ว ผมจะเลี้ยงอาหารค่ำคุณ" พูดอย่างนั้น ซุนเสี่ยวเซียก็มองไปที่เจียงเฉินอย่างมีความหวัง

Jiang Chen ลังเลอยู่พักหนึ่ง!

ท้ายที่สุด นี่คือโรงพยาบาลของประชาชน และ Ouyang Xue และ Xu Bin อยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้

เขาเกลียดสุนัขและผู้ชายคู่นั้น และไม่ต้องการเห็นพวกเขาในตอนนี้

แต่!

เขาจะตามหาสองคนนั้นเพื่อแก้แค้นด้วยมือของเขาเอง!

อย่างไรก็ตาม Jiang Chen ยังไม่ได้พูดคำปฏิเสธ