บทที่ 9

คนขี้ขลาดเช่นนี้ที่สามารถถูกบงการได้เหมือนลูกพลับอ่อนๆ ผู้ซึ่งไม่กล้าส่งเสียงหลังจากถูกปล้นบ้านและทุบตี ปฏิเสธที่จะยอมรับคำขอโทษ และแม้แต่กล้าที่จะพูดอะไรอย่างยกโทษให้ไม่ได้

มันเหมือนกับการกินหัวใจของหมีและความกล้าของเสือดาว

เมื่อพวกเขามาถึง แม้ว่า Xu Haoqian จะได้รับการเตือนสติ แต่เพื่อรักษาโรงพยาบาลไว้ ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใด แม้ว่าเขาจะคุกเข่าลงและขอร้อง เขาก็ต้องได้รับการให้อภัยจาก Jiang Chen

แต่เมื่อขยะเกี่ยวข้องกับ Tiance Villa ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ทัศนคติของ Xiao Tiane ในโรงพยาบาลได้อธิบายทุกอย่างแล้ว

หากคุณไม่สามารถรับการให้อภัยจาก Jiang Chen ได้ คุณจะไม่สามารถรับประทานอาหารให้เสร็จได้

ในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลและลุงของ Xu Bin Xu Hao รู้ถึงความร้ายแรงของผลที่ตามมา และหลังจากดุเขา เขาก็พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ Xu Bin ขอโทษอย่างจริงใจ และไม่โกรธไม่ว่า Jiang Chen จะอับอายแค่ไหนก็ตาม .

ผู้ชายสามารถงอและยืดได้และหากเขาทำผิดให้รอจนกว่าเขาจะผ่านความยากลำบากในปัจจุบันและจะไม่สายเกินไปที่จะหาโอกาสใหม่

แต่ Xu Bin ลอยห่างออกไปและไม่ได้คำนึงถึงคำพูดเหล่านี้เลย

เขาคิดว่าเขาสามารถทำได้อีกครั้งโดยการถูเจียงเฉินลงบนพื้นเป็นครั้งแรก ดังนั้นเขาจึงริเริ่มที่จะเข้ามาขอโทษ เขาทำหน้ามากพอแล้ว ถ้าเขามีเหตุผล เขาจะยืมลาลงมาจากเนินเขา ถ้าเขาไม่มีเหตุผล เขาก็จะไร้ความสามารถ

"ฉันไม่เห็น มันเป็นเพียงวันที่ฉันไม่เห็นอารมณ์ของฉันเพิ่มขึ้น"

Xu Bin ยืดตัวตรงพูดด้วยน้ำเสียงที่คุกคาม: "อาการบาดเจ็บจะเจ็บอีกไหม? บอกไอ้สารเลวนี้ว่าอย่าไร้ยางอาย ฉันกลัวคุณจริงๆเมื่อฉันมาขอโทษ? พูดตามตรงจะดีที่สุด ประกาศ มิฉะนั้นคุณจะดูดี"

"Xu Bin อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไป พี่ชาย Jiang เป็นคนใจกว้างเพราะเขาไม่สนใจคุณ เขาไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับคนเลวอย่างคุณ ถ้าคุณขอโทษ คุณต้องมีท่าทีขอโทษ ถ้าไม่อยากขอโทษอย่างจริงใจก็ออกไปทันที”

เธอเพิ่งถูกไล่ออกจากโรงพยาบาลด้วยข้อหาฉ้อฉลในตอนเช้าและเธอก็หายใจไม่ออกเป็นเวลานาน ตอนนี้ Xu Bin มาขอโทษและหยิ่งผยอง Sun Xiaoxia ทนไม่ได้จริง ๆ และเธอก็ไม่ แสดงความเห็นอกเห็นใจเมื่อเธอพูด

"เจ้าเป็นหัวหอมชนิดไหน ออกไปจากที่นี่ซะ ฝูงนกขนนกรวมกันและผู้คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่ม ผู้ที่อยู่กับขยะจะถูกกำหนดให้เป็นขยะ"

เมื่อจ้องมอง Xu Bin โกรธมาก

"คุณ......"

“เซียวเซีย อย่าพูดอะไรอีก”

เมื่อหยุดซุนเสี่ยวเซีย เจียงเฉินก็สงบมาก มองไปที่ซูปินอย่างเย็นชาและพูดว่า: "วันนี้ฉันจะโต้เถียงกับคุณ แต่จำสิ่งที่คุณพูด มันต้องมีสาเหตุและผล เข้าใจไหม"

"หมายความว่ายังไง? เป็นไปได้ไหมว่าเสียนหยู่ยังคงต้องการหันหลังกลับ?"

ด้วยความประหลาดใจ Xu Bin รู้สึกสับสนอย่างอธิบายไม่ได้

ด้วยความอับอายและไม่ไหวติง แต่คำพูดของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า การกระทำของ Jiang Chen ยากที่จะเข้าใจได้

ยิ่งมองไม่ชัดก็ยิ่งอันตราย

"มีการเกิดใหม่ในกฎแห่งสวรรค์ ใครกันที่ฟ้าจะข้ามไป? ฉันเดาว่าครั้งนี้คุณมาขอโทษเพราะทำอะไรไม่ถูกใช่ไหม ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ยกโทษให้คุณและ Ouyang Xue อยู่ดี และฉันจะ ไปหาท่านเมื่อถึงเวลา”

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา รัศมีของเจียงเฉินกลายเป็นครอบงำอย่างไม่มีใครเทียบได้ และเขาพูดคำอย่างช้าๆ: "ไปให้พ้น!"

“เด็กดี เจ้าจะเสียใจ อย่าคิดว่ามีเทียนส์วิลล่าเป็นกองหนุนจะดีมาก เสือก็งีบหลับเป็นบางครั้ง อย่าคิดว่าข้ารับมือเจ้าไม่ได้”

หลังจากกัดฟัน Xu Bin เดินออกจากคลินิกอย่างไม่พอใจ

“เฮ้ ไม่ได้มีใครบอกให้หมอนั่นคุกเข่าขอโทษลูกพี่ลูกน้องเหรอ ทำไมฉันไม่เห็น”

หลังจากที่ Xu Bin จากไป Lin Xiaoyu ก็พูดแปลก ๆ

“ลูกพี่ลูกน้อง อย่าพูดอย่างนั้น พี่เจียงเป็นคนใจกว้าง เขามีเหตุผลของเขาที่ทำเช่นนี้ คุณควรจะพูดให้น้อยลงสักสองสามคำ”

ซุนเสี่ยวเซียซึ่งถูกจับได้อยู่ตรงกลางรีบเกลี้ยกล่อม

"ทำไมล่ะ? ฉันคิดว่าเขาขี้ขลาด แล้วถ้าเขามีความสามารถล่ะ มันเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่เขากลายเป็นคนขี้ขลาดขนาดนี้"

เมื่อพับมือของเธอ Lin Xiaoyu ที่ไม่สม่ำเสมอก็เปล่งเสียงของเธอ

“ถ้าฟ้าอยากให้มันพินาศ ก็ต้องปล่อยให้มันบ้าไปก่อน ยังไม่ถึงเวลา ได้แต่รอ”

หลังจากพูดเบา ๆ เจียงเฉินก็กลับไปที่โกดัง นั่งไขว่ห้างและปรับลมหายใจของเขา