บทที่ 10

เมื่อกู้หม่างเปิดประตู เขาเห็นเจียงชั่นออกมาจากครัวพร้อมกับอาหารสองจาน

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แต่เดิมเศร้าเล็กน้อยเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันทีเมื่อเห็นเขา

รอยยิ้มเป็นแค่การบังคับฝืนตัวเองเล็กน้อย

กู้หม่างล้างมือแล้วนั่งที่โต๊ะ หลังจากฝึกมาทั้งวันก็หิวโซ อาหารตรงหน้านี้ยิ่งดูน่ารับประทาน

เขาหยิบชามขึ้นมาและเริ่มกิน ขณะที่เจียงชั่นนั่งเงียบโดยไม่ขยับตัวทำอะไร

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ

เจียงชั่นชะงักและส่ายหน้า

“ถ้าอย่างนั้นรีบกินก่อนเถอะ” กู้หม่างวางชิ้นเนื้อบนชามเธอ “แค่มองก็อิ่มแล้วเหรอ?”

เจียงชั่นก้มหน้าลงและเม้มริมฝีปาก ตอนนี้เธอไม่มีความอยากอาหารจริง ๆ เวลานี้โทรศัพท์มีข้อความจากหยิ่นเฉิงน้องชายของเธอ “พี่สาว ค่ารักษาพยาบาลของแม่จะจ่ายเมื่อไรเหรอ? ถ้าไม่รีบจ่ายหมอจะหยุดให้ยา!”

ทั้งหัวใจเหมือนถูกบีบรัด เธอมองไปที่ลิ้นชักในตู้โดยไม่รู้ตัว

เธอใส่เครื่องประดับทองทั้งหมดที่กู้หม่างมอบให้ครั้งล่าสุดเข้าไป โดยเฉพาะสร้อยข้อมือทองคำและหยก ซึ่งน่าจะคุ้มค่าเงินมากเมื่อเอาไปแลกเปลี่ยน…

“ทำไมสีหน้าเป็นงั้นล่ะ?” ทันใดนั้นเสียงทุ้มลึกก็ขัดจังหวะความคิดของเธอ

เจียงชั่นหันกลับมาได้สติ ก่อนมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทาเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม กลิ่นอายผิดปกติของกู้หม่างทำให้เธอรู้สึกถึงการกดดันอย่างรุนแรง

“ไม่มีอะไร...” เธอตอบเสียงเบา

กู้หม่างวางชามและตะเกียบลง ดวงตาของเขาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “มีอะไรอยากบอกผมไหม?”

เจียงชั่นรีบส่ายหน้า

กู้หม่างไม่รีบร้อน เขามองดูเธอสักพัก ก่อนยิ้มแล้วเริ่มกินข้าวต่อ

เนื่องจากเธอไม่อยากพูดเขาจึงไม่เซ้าซี้ ไม่ช้าก็เร็วผู้หญิงคนนี้จะต้องพูดมันออกมา

คืนนั้นเจียงชั่นตกอยู่ในความสับสน เธออ่านข้อความที่หยิ่นเฉิงส่งมาหลายครั้ง เธอคิดถึงวิธีหาเงินนับไม่ถ้วน แต่แสงสว่างที่อยู่ห่างไกลไม่มีเส้นทางไหนเดินไปถึงเลย

ถ้ากลับไปขอเงินบ้านตระกูลเจียง ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ หนทางเดียวตอนนี้คงมีแต่…

เธอปิดประตูอย่างเงียบ ๆ เปิดลิ้นชักตู้แล้วหยิบกล่องไม้แกะสลักออกมา เครื่องประดับที่อยู่ข้างในส่องประกายภายใต้แสงจันทร์ เธอหยิบสร้อยข้อมือออกมา ลังเลอยู่นาน และในที่สุดก็ห่อมันอย่างระมัดระวังแล้วใส่ไว้ในกระเป๋า

…

“อืม มันบริสุทธิ์มากจริง ๆ” พนักงานร้านขายเครื่องประดับพยักหน้าและยิ้มกว้าง “คุณคะ สร้อยข้อมือของคุณค่อนข้างเก่า แต่ก็เป็นสไตล์คลาสสิกและมีคุณภาพสูง ทุกวันนี้ทองผสมหยกหายากมาก ซึ่งของคุณมีคุณภาพดีมากทีเดียว”

“แล้วพอประเมินได้เท่าไรคะ?” เจียงชั่นถามอย่างคาดหวัง

“คุณหมายถึงจำนำใช่ไหมคะ?” พนักงานยิ้มแล้วพาเธอไปที่ห้องเล็ก ๆ ข้างใน

บนโต๊ะมีเครื่องมือระดับมืออาชีพหลายชิ้น พนักงานขอให้เธอรอที่นี่สักพักแล้วออกไป

เจียงชั่นนั่งรออยู่ที่นั่นแล้วมองไปรอบ ๆ ร้านขายเครื่องประดับแห่งนี้ ทุกอย่างล้วนหรูหรามากจนเกินจินตนาการ

ความเป็นจริงเธอไม่มีความหวังใด ๆ ก่อนมาที่นี่ อย่างไรก็ตาม สร้อยข้อมือเก่าเส้นนี้ กู้หม่างให้เธอไว้เพราะเขาไม่มีอะไรดีกว่านี้จะมอบให้แล้ว