บทที่ 13

เจียงชั่นอึ้งอยู่พักหนึ่ง

หยิ่นเฉิงซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของปลายสายดีใจมาก บอกว่าไม่ใช่แค่มีเงินจ่ายค่ารักษาเท่านั้น แต่ตระกูลเจียงยังจัดการเปลี่ยนวอร์ดให้ด้วย แม่ของเขาถูกย้ายเข้าไปอยู่ในวอร์ด VIP ได้รับการดูแลอย่างสุดกำลัง และรักษาโดยยานำเข้าที่ทันสมัยที่สุด

“พี่สาว ไม่น่าเชื่อเลยว่าพ่อของพี่จะยังคิดถึงแม่อยู่” หยิ่นเฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ผมไม่คุยกับพี่แล้วนะ ได้เวลาที่ผมต้องไปเรียนคลาสเย็นแล้ว!”

“จริงด้วย พี่สาว อย่าลืมค่าหนังสือเรียนของผมล่ะ ผมเป็นคนเดียวในชั้นเรียนที่ยังไม่ได้จ่าย!”

“อืม...” เจียงชั่นพึมพำตอบรับ เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นเลยจนกระทั่งหยิ่นเฉิงวางสายไป

เจียงเหยากลายเป็นคนมีมโนธรรมตั้งแต่เมื่อไร?

เจียงหมิงหย่วนคิดถึงแม่ของเธอจริงเหรอ?

ความเป็นไปได้เหล่านี้มีน้อยมาก

เมื่อนึกถึงทัศนคติที่ตระกูลเจียงมีต่อเธอในวันที่เธอกลับบ้าน เธอแทบไม่มีความหวังสำหรับสินสอดหนึ่งล้านห้าแสนกว่าบาทอีกต่อไป

ไม่นึกเลยว่า...

เจียงชั่นรีบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอน ใส่สร้อยข้อมือกลับเข้าไปในกล่องอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บมันเข้าที่

โชคดีที่ตัดสินใจไม่ขาย!

เธอหัวเราะ ไล้นิ้วเรียวยาวแตะเครื่องประดับทองคำในกล่องเบา ๆ พลางพูดกับตัวเองว่า “จากนี้ไปฉันจะปกป้องแกอย่างดี จะไม่มีวันขายแกให้ใครอีก!"

กู้หม่างยืนอยู่นอกประตูและมองเข้าไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นท่าทางขี้เล่นที่แผ่ลามจากสายตาไปยังหว่างคิ้วของหญิงสาว ริมฝีปากก็ยกยิ้ม ความรู้สึกอบอุ่นแล่นผ่านหัวใจ

เมื่อก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง เห็นข้อความเพียงสองคำจากไป๋จิงหยวน : เรียบร้อย

“ดีมาก ไว้ฉันจะตกรางวัลให้”

กู้หม่างมักจะหวงแหนคำพูดดั่งทองคำ และตอบกลับเฉพาะเมื่อเขาอารมณ์ดีเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของไป๋จิ่งหยวนที่ได้รับการตอบกลับจากเขาเกินสองคำ

…

ในช่วงสุดสัปดาห์ เจียงชั่นกำลังทำความสะอาดบ้าน ส่วนกู้หม่างกำลังชกกระสอบทรายอยู่ในสนาม

เธอยิ้มเบา ๆ ขณะที่ฟังจังหวะการต่อยของเขาไปด้วย แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนั้นถึงหมกมุ่นอยู่กับกีฬารุนแรงประเภทนี้ และฝึกฝนมันทุกวัน แต่เธอก็ไม่เคยห้าม แถมยังสนับสนุนมันอย่างเต็มที่

อยู่ชกกระสอบทรายที่นี่ ยังดีกว่าออกไปชกคนอื่นเป็นไหน ๆ

เจียงชั่นทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้ว กำลังจะเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหาร แต่จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เมื่อกดรับสาย พบว่าเป็นเสียงที่หวีดแหลมและโกรธเกรี้ยวของเจียงเหยา

“นังน้องเวร แกนี่มันน่าเหลือเชื่อจริง ๆ! ไปทำอีท่าไหนกันนะถึงรู้จักกับคุณชายตระกูลไป๋ได้ แกนี่มันได้เชื้อร่านจากแม่มาจริง ๆ!”

“เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไรแต่เช้า!”

เจียงชั่นถูกดุด่าโดยไม่มีเหตุผล แถมยังโดนต่อว่าเป็นผู้หญิงหยำฉ่า ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ ก็ได้ยินเจียงเหยาแค่นเสียงเยาะเย้ยกลับมาด้วยความโกรธ “ถ้าตระกูลไป๋ไม่สอดมือเข้ามายุ่ง แล้วคุณพ่อเสียที่ดินผืนนั้นไปได้ยังไง? แกรู้ไหมว่าคุณชายตระกูลไป๋ไปพูดอะไรกับเขา? ผู้ชายคนนั้นบอกว่า แม้แต่พ่อแท้ ๆ ยังกล้ายึดสินสอดลูกสาวตัวเอง นับประสาอะไรกับคู่แข่งทางการค้า!”

“เพราะแบบนี้ไง เราเลยเสียที่ดินตรงนั้นไป ไม่เหลืออะไรเลย!”

“แกรู้ไหมว่าคุณพ่อจ่ายค่าโปรเจ็กต์นี้ไปเท่าไร? โปรเจ็กต์นั้นมีมูลค่าถึงหนึ่งพันล้าน! เขาอุตส่าห์ทำงานอย่างหนักมาหลายเดือนกว่าจะได้มา! นังแพศยาเอ๊ย ทั้งหมดเป็นความผิดของแก!”

“อะไรนะ...” เจียงชั่นสับสน