บทที่ 2

จิตใจของเจียงชั่นว่างเปล่าขาวโพลน

เธอรู้สึกว่าแผงอกแกร่งและอุ่นร้อนนั้นกดทับแผ่นหลังของตัวเอง จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ความเป็นชายในร่างกายของเขาค่อย ๆ เลื่อนมาโอบกอดเธอไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ถึงอย่างนั้นแขนขาก็ยังแข็งเกินกว่าจะโอนอ่อนให้อีกฝ่าย

มือของชายคนนั้นหยุดชะงักกะทันหัน

“คุณรู้หรือเปล่าว่าผมเป็นใคร?”

เจียงชั่นถึงกับสะดุ้ง

สิ่งที่เขาต้องการจะพูด คือเขาเป็นสามีโดยชอบธรรมของเธอ และนี่คือคืนวิวาห์ของพวกเขา เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติระหว่างสามีภรรยา

เจียงชั่นกลับตอบคำถามของเขาซื่อ ๆ ด้วยท่าทางเขินอาย “รู้ค่ะ... คุณคือกู้หม่าง”

ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากก็ยกขึ้นราวกับจะแสยะยิ้ม

กู้หม่าง… เฮ้อ ที่แท้เธอก็รู้ชื่อนี้

น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่กู้หม่างคนนั้น

ส่วนเธอก็ไม่ใช่เจียงเหยาเช่นเดียวกัน

ความจริงแล้ว เขาสามารถป่าวประกาศได้ทันทีตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามา ว่าเธอไม่ใช่เจ้าสาวตัวจริง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ทราบเหตุผล แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่ลูกสาวคนโตของตระกูลเจียงจะยอมแต่งงานกับชายบ้านนอกที่มีอารมณ์ฉุนเฉียว

แต่มันไม่สำคัญหรอก เธอมาแต่งงานแทนคนอื่น เขาเองก็แต่งงานแทนคนอื่นเหมือนกัน ดังนั้นพวกเขาทั้งสองนับว่าเท่าเทียมแล้ว

“กู้หม่าง...”

เขากลับมามีสติสัมปชัญญะ ก้มหน้าลงเพื่อสบดวงตาคู่สวยที่มีหยดน้ำตาเอ่อคลอ ท่าทางที่เขินอาย นุ่มนวล และไม่รู้ประสาของเธอ ชวนให้รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นปัดตัณหาออกไป

“ฉันขอโทษ ฉันแค่กังวลเกินไป” เธอกัดริมฝีปาก แล้วค่อย ๆ ยื่นมือเล็กออกไปเกี่ยวคอเขา “คุณเป็นสามีของฉัน คุณควรมีสิทธิ์ทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการให้ฉันทำ... เอาเลยค่ะ…”

ปลายจมูกเล็ก ๆ ของเธอมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา เธอขยับตัวเข้าหาเขาอย่างงุ่มง่าม ทั้ง ๆ ที่ร่างกายยังสั่นเทา