บทที่ 3

เธอสวมเสื้อผ้าแล้วออกไปที่สนามหญ้า เห็นกู้หม่างออกกำลังกายในยามเช้าเช่นกัน

เขาเปลือยอกและถือดัมเบลด้วยมือทั้งสองข้างยกขึ้นสลับกัน กล้ามเนื้อเล็ก ๆ แข็งแกร่งทั่วร่างเป็นประกายภายใต้แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา เขาดูเหมือนเทพแห่งดวงอาทิตย์ที่จุติลงมาจากท้องฟ้า ใบหน้าเจียงชั่นรู้สึกถึงความอบอุ่นเล็กน้อย เธอทักทายเขาว่า “ตื่นแต่เช้าเลยนะคะ!”

กู้หม่างหันกลับมาและมองหน้าเธอ

เจียงชั่นมองไปรอบ ๆ สนามหญ้าขนาดเล็กและรกเล็กน้อย มีกระสอบทราย ถุงมือชกมวย ไม้เบสบอล ดัมเบล และสิ่งที่คล้ายกันกระจัดกระจายไปทั่ว เธอรู้สึกกังวลและไม่กล้าบอกว่าข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่กู้หม่างอาจจะเป็นพวกใช้ความรุนแรงก็เป็นได้

เธอสงสัยว่าผู้ชายคนนี้มีอารมณ์หรือท่าทีอย่างไร?

เพราะได้ยินมาว่าผู้คนที่นี่เป็นคนเจ้าอารมณ์มาก เป็นเรื่องปกติที่จะทุบตีภรรยาเมื่อพวกเขามึนเมา

เจียงชั่นกัดริมฝีปากตัวเอง เดินไปข้างหน้าทีละก้าวพลางถามเขาอย่างกระวนกระวาย “เอิ่ม... คุณกินข้าวเช้าหรือยัง?”

“ยังเลย" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสองสามคำ "งั้นก็ไปทำมื้อเช้าเลยสิ”

เจียงชั่นพยักหน้า หันหลังกลับแล้ววิ่งเข้าไปในห้องครัว

เธอทำครัวอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าเธอก็ทำหม้อโจ๊กข้าวฟ่าง แพนเค้กไข่ดาว และหั่นเนื้อวัวอบพร้อมซอสเป็นพิเศษแล้วนำไปเสิร์ฟกู้หม่าง

กู้หม่างเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตากลมโตอันสดใสและยิ้มแย้มของเธอ ทันใดนั้นหัวใจของเขาสั่นไหว หยิบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งขึ้นมาวางบนจานเธอ

เจียงชั่นสะดุ้งตกใจและกำลังจะปฏิเสธ แต่ได้ยินเสียงทุ้มลึกของเขาดังขึ้นก่อนว่า “กินมากกว่านี้ก็ดีนะ ผอมมากเกินไปแล้ว!”

“อา…”

เธอเม้มริมฝีปาก ความจริงแล้วเธอมีเรื่องมากมายอยากคุยกับกู้หม่าง ตัวอย่างเช่น เธอต้องการขอโทษเรื่องเมื่อคืนนี้ ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับคู่บ่าวสาว แต่เธอทำให้ดูเหมือนว่าเขากำลังบังคับเธอ

อีกตัวอย่างหนึ่ง เธอต้องการถามเขาเกี่ยวกับแผนการในอนาคต เพราะพวกเขาเป็นคู่รักกัน และควรมีแผนสำหรับวันเวลาของครอบครัว

นอกจากนี้เธอยังไม่รู้ว่าเขาทำอาชีพอะไร และทำอะไรเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว…