บทที่ 4

“แต่ฉันซักให้แล้วนะคะ!” เจียงชั่นรีบตอบกลับ “ฉันรับประกันว่าซักมาอย่างดีและสะอาดมากค่ะ ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน!”

“นี่ซักแล้วเหรอ?” พนักงานยิ้มเยาะ “คุณลูกค้าคะ คุณเช่าแค่วันเดียวทำไมต้องเอาไปซักด้วย นี่คุณเช่าไว้แต่งงาน ไม่ใช่เช่าไปทำนาใช่ไหม?”

เจียงชั่นมีผิวที่บางมาก สีหน้าเธอกลายเป็นสีแดงก่ำราวกับเลือดคั่งหลังจากอีกฝ่ายตอบกลับ

สถานการณ์ในวันแต่งงานของเธอไม่ได้ดีไปกว่าตอนไปลุยนาเลย เธอเดินไปตามถนนในชนบทที่เต็มไปด้วยโคลนท่ามกลางพายุฝน ชุดแต่งงานสีขาวและรองเท้าของเธอสกปรกและเสียหาย แต่มันเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ

พนักงานมองชุดแต่งงานสลับจ้องเขม็งเธออย่างรังเกียจสลับเป็นครั้งคราว

“คุณคะ ถึงยังไงชุดแต่งงานชุดนี้ก็ต้องซักแห้งเท่านั้นค่ะ!”

“คุณคงรู้ใช่ไหมว่าซักแห้งหมายถึงอะไร?”

เมื่อเห็นความใสซื่อไร้เดียงสาของอีกฝ่าย พนักงานจึงจงใจพูดจาเยาะเย้ยเธอต่อว่า “ตั้งแต่เราเปิดร้านนี้มา ชุดแต่งงานก็ขายหมดไปทีละชุด นี่เป็นครั้งแรกที่เราให้เช่าชุด... หึ ถ้าไม่มีเงินซื้อ หรือไม่มีปัญญาดูแล จะเช่าชุดไปแต่งให้เสียเวลาทำไม!”

“จะแต่งงานโดยไม่ซื้อชุดแต่งงานไม่ได้เหรอ? กฎหมายไหนกำหนดไว้?!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังฟังดูรุนแรงดังขึ้น เจียงชั่นตกตะลึงและหันกลับมา ก่อนเห็นกู้หม่างเดินเข้ามาจากประตู สายตาเขาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง แฝงกลิ่นอายของความสงบแต่น่าหวั่นเกรงไปทั่วร่าง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินไปหาเจียงชั่นและโอบไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติของสามี มองดูพนักงานแล้วตอบกลับอย่างเยาะเย้ย “คุณคิดว่าการ ‘เช่าชุดแต่งงาน’ น่ะ สี่คำในขอบเขตธุรกิจของคุณนั้นใหญ่มากจนคนตาบอดและมองไม่เห็นหรือเปล่าล่ะ?”

“นี่คุณ…”

“นอกจากนี้ ผมเห็นว่าชุดแต่งงานที่คุณมีก็สไตล์ธรรมดา ไม่เห็นจะคุณภาพสูงตรงไหน ไม่จำเป็นต้องซื้อกลับไปเก็บให้เปลืองตู้เลย!”

พนักงานมองพวกเขาแล้วกลอกตา “ถ้าไม่มีเงินก็บอกว่าไม่มีเงินสิ! แล้วคุณมาเลือกเช่าชุดของร้านเราทำไมล่ะ... หึ ไม่อยากโม้ว่าเราก็มีสินค้าพรีเมี่ยมจากดีไซเนอร์ชื่อดังด้วย!”

กู้หม่างเลิกคิ้วขึ้น และเห็นชุดแต่งงานบนหุ่นตั้งโชว์ที่อยู่ตรงกลางห้องโถง มันเป็นสไตล์แบบหางปลา ที่เน้นสัดส่วนรูปร่างของคนใส่ ซึ่งถูกปักด้วยด้ายสีทองเล็กน้อย และฝังด้วยเพชรตรงกลางหน้าอก

การออกแบบนั้นโดดเด่นมากก็จริง แต่ยังเทียบไม่ได้กับสิ่งหรูหราที่เขาเคยเห็นมาก่อน

“โอ… อย่ามองมันนานสิ!” พนักงานเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงอย่างเย็นชา “ถึงดูไปก็ไม่มีเงินจ่ายหรอก! ฉันรู้สึกเสียใจแทนคุณจริง ๆ ถึงจะสวยมากก็เถอะ แต่คงไม่มีปัญญาซื้อชุดแต่งงาน ก่อนแต่งงานอย่าเลือกให้มาก!”

“ไม่ใช่สิทธิ์ของคุณ ในฐานะคนนอกแล้วจะมาพูดถึงสามีฉันแบบนี้ไม่ได้!”

กู้หม่างสะดุ้ง ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ยอมจำนนมาต่อคนอื่นมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เธอกลับโต้เถียงกับคนอื่นอย่างรุนแรง

เจียงชั่นก้าวไปข้างหน้าและจ้องหน้าพนักงาน “ฉันสามารถนำชุดแต่งงานกลับไปซักแห้งและส่งคืนทางร้านหลังทำความสะอาดอีกรอบได้ แต่คุณต้องขอโทษสามีของฉันสำหรับสิ่งที่คุณเพิ่งพูดออกไป!”

“เพื่ออะไร?”

เดิมทีเจียงชั่นเป็นคนใจเย็นและอ่อนโยน แต่ก็รู้ว่าควรแสดงต่อใครหรือเหมาะกับใคร เธอสามารถทนให้คนอื่นรังแกเธอได้ แต่ถ้ารังแกคนใกล้ตัว ถึงแม้จะเป็นสามีของเธอที่ไม่เคยพบกันมาก่อน และเพิ่งแต่งงานได้หนึ่งวัน เธอก็จะต่อสู้เพื่อทุกสิ่งที่เธอมีอย่างแน่นอน