บทที่ 5

ในร้านเกิดความเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง สามารถได้ยินแม้แต่เสียงเข็มหล่นลงพื้นได้อย่างชัดเจน

คนอื่น ๆ มีสีหน้าเห็นใจพนักงานคนหนึ่งซึ่งทำสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดไปทุกที อย่างไรก็ตามในตอนนี้ผู้จัดการก็เข้ามาขยิบตาให้เธอ และขอให้เธอทำตามความปรารถนาของลูกค้า ท้ายที่สุดแล้วราคาชุดแต่งงานชุดนั้นไม่น้อยเลย

กู้หม่างดูสงบนิ่ง รอยยิ้มเยาะเย้ยเผยออกมาท่ามกลางสีหน้าเย็นชาของเขา

เจียงชั่นอดไม่ได้ที่จะบีบมือเขา

“ช่างมันเถอะอย่าซื้อให้เปลืองเลย” เธอกระซิบกับเขา “ชุดแต่งงานนี้แพงมากและไม่มีประโยชน์…”

“รูดบัตรผมได้เลย” กู้หม่างพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ของผมไม่ต้องใช้รหัสผ่าน”

จากนั้นผู้จัดการและพนักงานต่างรวมตัวกันเพื่อให้บริการพวกเขา

กู้หม่างไปสูบบุหรี่อยู่ที่ประตู ระหว่างเจียงชั่นกำลังวัดขนาดตัวอยู่ข้างใน คราวนี้ไม่มีใครกล้าเยาะเย้ยเธอเลย พนักงานคนก่อนถูกผู้จัดการดุและยืนข้าง ๆ ไม่กล้าทำอะไรเกินเลย นักออกแบบที่เข้ามาช่วยยังคงชื่นชมเธอในสัดส่วนรูปร่างที่ดี แม้แต่ผู้จัดการก็ปฏิบัติต่อเธอในฐานะแขกผู้มีเกียรติ โดยเสิร์ฟชาและของว่างให้เธออย่างสุภาพ

หลังเดินออกจากร้านขายชุดแต่งงาน เจียงชั่นรู้สึกหดหู่ใจตลอดทาง

ชุดแต่งงานนั้นมีราคามากกว่าแสนบาท…

เธอกัดริมฝีปากแล้วมองชายข้าง ๆ ซึ่งเขายังคงสงบนิ่งราวกับภูเขาน้ำแข็ง

“กู้หม่าง” เธออดไม่ได้ที่จะอดทนกับความรู้สึกนี้เป็นเวลานาน “ฉันคิดว่ายังต้องคุยกับคุณเกี่ยวกับเรื่องวันนี้”

กู้หม่างชะงักและหยุดเดิน

หญิงสาวมองดูเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตากลมโตสีดำเหมือนองุ่น และริมฝีปากสีเชอร์รีเม้มปากเล็กน้อย “เมื่อกี้… คุณหุนหันพลันแล่นเกินไปรึเปล่า?”

เขาขมวดคิ้ว “ทำไมเหรอ?”

“มันก็แค่ร้านขายชุดแต่งงาน เห็นชัดอยู่แล้วว่าไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้... ทำไมคุณต้องยุ่งยากซื้อชุดแต่งงานขนาดนั้นด้วย ราคามันมากกว่าแสนบาทนะรู้ไหม? แล้วเราจะมีเงินใช้พอเหรอ?”