บทที่ 6

กู้หม่างขมวดคิ้ว สีหน้าดูเคร่งขรึมมากขึ้น หายใจเข้าลึกและวางสายโทรศัพท์

เขาเองก็ต้องการกลับไปที่หยางเฉิง แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

การกลับไปตอนนี้จะเป็นการแจ้งเตือนให้ใครบางคนรู้ โดยเฉพาะผู้ที่คิดว่าเครื่องบินส่วนตัวของเขาตกและหายสาบสูญ เพื่อก่อปัญหาอีกครั้ง และคิดหาวิธีทำร้ายเขาด้วยวิธีที่เลวร้ายมากขึ้น!

“ไข่มุกหรือมุกบุก คุณชอบอันไหน?”

กู้หม่างสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตากลมโตสดใสคู่หนึ่ง เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มหวานแหววเหมือนกับชานมในมือ

“คุณเป็นอะไรไป?" เจียงชั่นมองเขาด้วยความสงสัย "สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย…”

“ผมสบายดี” ความรู้สึกเมื่อถูกมองผ่านดวงตาคู่นี้ ทำให้รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย

เสียงของกู้หม่างรุนแรงและเย็นชา เขามองเธออย่างเฉยเมยแล้วตอบกลับ “ดื่มเองสิ ผมไม่ชอบของหวานแบบนี้”

เจียงชั่นตัวแข็งค้างอยู่อย่างนั้น ขณะถือชานมสองแก้ว หลังจากนั้นไม่นานเธอกัดริมฝีปากแล้ววิ่งตามเขาไป

เธอเดินตามเขาแต่ไม่กล้าเข้าใกล้มากเกินไป แผ่นหลังอันกว้างใหญ่ราวกับกำแพงภูเขาน้ำแข็ง อีกฝั่งของกำแพงคือโลกที่เป็นของเขาแค่คนเดียว เธออยู่ใกล้ภูเขาลูกนี้มาก แต่ไม่สามารถข้ามมันไปได้

…

ในวันที่สองหลังแต่งงาน ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ

กู้หม่างยกห้องนอนให้เจียงชั่นและตัวเองไปนอนบนโซฟาด้านนอกห้องแทน มีแค่ผ้านวมผืนเดียวห่มเท่านั้น แต่เขาก็มอบผ้าห่มนี้ให้เธอและตัวเองเปลี่ยนไปใช้ผ้าห่มโทรม ๆ เจียงชั่นรู้สึกเสียใจเล็กน้อย และยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนเป็นเวลานาน อย่างไรก็ตามคำว่า ‘กลับเข้าห้องและนอนกันเถอะ’ ดูเหมือนจะติดอยู่ในลำคอและไม่สามารถพูดออกไปได้

กู้หม่านพูดถูก เธอยังต้องใช้เวลาในการปรับตัวให้เข้ากับความจริงที่ว่าเธอมีสามี

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแล้วยิ้มให้เขา

มีข่าวลือว่ากู้หม่างเป็นคนเฉยเมยและสื่อสารกับคนอื่นไม่เก่ง แต่เขากลับต่อสู้เก่งมาก เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้แย่ขนาดนั้น อย่างน้อยเขาก็ให้ความเคารพและอดทนต่อเธอ