บทที่ 7

กู้หม่างคาดเดาแล้วพูดต่ออย่างใจเย็น “ไปที่ห้องแล้วเปิดลิ้นชักในตู้ ข้างในมีกล่องอยู่… เอาไปเถอะ”

เจียงชั่นพึมพำ “หืม” เธอทำตามคำแนะนำของเขา และพบกล่องไม้แกะสลักอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของลิ้นชัก ลวดลายบนกล่องได้รับการแกะสลักอย่างวิจิตรและสวยงาม อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ อีกด้วย

กู้หม่างรับมาแล้วเปิดออก ข้างในมีเครื่องประดับทองคำหลายชิ้น มีทั้งสร้อยคอ ต่างหู แหวน โดยเฉพาะสร้อยข้อมือทองและหยก ซึ่งมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว หยกฝังด้วยทองคำให้ความรู้สึกอบอุ่นโปร่งใส เต็มไปด้วยสีสัน ทั้งยังอลังการอย่างยิ่ง

เจียงชั่นเบิกตากว้างและมองเขาอย่างไม่มั่นใจ

“นี่มัน…”

“ก่อนเราสองคนแต่งงานกัน ผมยังไม่ได้ให้ของขวัญหมั้นหมายที่ดีแก่คุณเลยนี่” กู้หม่างจับมือเธอแล้วมองด้วยสายตาเรียบเฉย “ผมตั้งใจชดเชยสิ่งเหล่านี้ให้กับคุณ ลองดูสิว่ามีอะไรอีกบ้าง หรือคุณไม่พอใจกับมันเหรอ?”

มือเล็ก ๆ ของเจียงชั่นกำแน่นและคลายลง รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอแอบมองใบหน้าอันเคร่งขรึมของกู้หม่าง แต่เหมือนสัมผัสได้ถึงความหวานเล็กน้อยในใจเขา

เครื่องประดับทั้งหมดนี้สวยงามมาก จนไม่พบข้อบกพร่องใด ๆ

แต่เขามีของพวกนี้ได้อย่างไร?

กู้หม่างรู้ถึงความคิดของเธอ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องกังวลหรอก ของพวกนี้ไม่ได้ขโมยมาหรือปล้นชิง ซื้อขายมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย!”

สีหน้าเจียงชั่นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำกะทันหัน

นั่นสิ เราสงสัยสามีของตัวเองแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

“คุณเก็บทั้งหมดเอาไว้เถอะ” กู้หม่างปิดกล่องแล้วผลักมันให้เธอพลางมองอย่างเงียบ ๆ ด้วยดวงตาลึกล้ำคู่หนึ่ง “นี่คือทั้งหมดที่ผมสามารถเอาออกมาได้ และมันคือทั้งหมดที่ครอบครัวนี้มี เราแต่งงานแล้ว มันก็เป็นของคุณ และเป็นคุณที่ดูแลมันแทนผม แล้วผมก็จะมอบทรัพย์สินทั้งหมดนี้ให้คุณด้วย!”

“กู้หม่าง ฉัน…”

“อีกอย่างหนึ่ง” เขาขัดจังหวะเธอ “ถ้าวันนี้คุณกลับไปบ้านพ่อแม่ ผมจะไม่ไปกับคุณ ต้องขอโทษครอบครัวของคุณด้วย”

เจียงชั่นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกและค่อย ๆ ผ่อนคลายลง