บทที่ 8

รอยยิ้มบนหน้าเจียงชั่นแข็งทื่อ ความโศกเศร้าพัดผ่านเข้ามาในหัวใจ

หลินอวี่ฉิงพูดถูก การแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคนที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต เธอเพิ่งแต่งงานโดยไม่ได้คิดไตร่ตรองเลย ไม่มีแม้แต่สร้างความสัมพันธ์ที่จริงจังก่อนด้วยซ้ำ เธอไม่ได้แค่ทำลายความสุขในชีวิตตัวเองไปหรอกเหรอ?

แต่...

เจียงชั่นเม้มริมฝีปากและหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ทำไมมันช่างน่าสังเพชจริง ๆ เลยนะ แต่ความจริงฉันเองก็ต้องขอบคุณกู้หม่าง ถ้าเขาไม่แต่งงานกับฉัน ก็คงไม่ได้สินสอดตั้งล้านกว่าบาทหรอก!”

ตราบใดที่อาการป่วยของแม่เธอดีขึ้น น้องชายสามารถเข้าเรียนและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข นี่ถือเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่สำหรับเธอแล้ว

“เอาล่ะ ฉันคงไม่ติดต่อกับใครไปสักพัก!” เจียงชั่นพูดต่อก่อนวางสายโทรศัพท์อย่างเร่งรีบ “วันนี้ฉันกลับบ้านเพื่อเอาเงินส่วนของตัวเอง ไว้ฉันจะแจ้งข่าวดีให้เธอรู้อีกทีหลังได้เงินมานะ!”

เจียงชั่นเก็บโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างระมัดระวัง หลังจากเดินได้ไม่นาน เธอมาถึงถนนย่านการค้าพลุกพล่านที่สุดในเจียงโจว เธอยืนอยู่ริมถนนและมองดูการจราจรแสนวุ่นวาย ระหว่างนี้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

…

“เฮ้ น้องสาวฉันกลับมาแล้วเหรอเนี่ย!” เสียงสูงของเจียงเหยาเต็มไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ขณะเธอเดินลงบันไดและมองเจียงชั่นอย่างเย่อหยิ่ง

เหมือนสงสัยว่าวันนี้อีกฝ่ายจะมีช่วงเวลาที่ดีกับครอบครัวหรือไม่?

เจียงเหยาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข เมื่อคิดว่าคนที่เจียงชั่นแต่งงานด้วยเป็นคนยากจน แถมครอบครัวก็ยากจนอีก ซ้ำร้ายไม่พอยังเป็นนักเลงชื่อดัง

ตั้งแต่เธอยังเด็ก ดูเหมือนไม่มีใครเทียบได้กับเจียงชั่นได้เลย

แม้เจียงชั่นจะสวมเสื้อผ้าเก่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน แต่บางคนก็ชื่นชมในความงามของเธอ

เจียงชั่นมีบุคลิกอ่อนโยนและผู้คนชอบอยู่ใกล้เธอ

แม้แต่ในแง่ของผลการเรียน เจียงชั่นยังนำหน้าหลายคนไปมาก

เจียงเหยามองว่าเธอเป็นหนามแหลมตำอกตัวเองตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แม้เจียงชั่นไม่เคยคิดทำร้ายเจียงเหยาเลย แต่เธอก็คว้าทุกโอกาส และทำทุกอย่างเพื่อทำให้เจียงชั่นอับอาย

การแต่งงานแทนในครั้งนี้ช่วยบรรเทาความกังวลอันใหญ่หลวงของเจียงเหยาลงไปมาก แต่เธอยังคงรู้สึกยังไม่พอใจ เธออยากเห็นเจียงชั่นอับอายและทุกข์ใจมากกว่านี้