1 จดหมายลาออก

เช้าวันจันทร์ที่สดใส ท่านประธานโอมานได้เข้าบริษัทมาอารมณ์ดีสุดสุดได้เปิดอินเตอร์คอมเรียกมิเชลล์เข้ามา ....

" มิเชลล์มาหาผมหน่อยสิ "

".... ได้ค่ะเจ้านาย" หญิงสาวรับปากเจ้านายตัวเองทันทีเมื่อท่านประธานเรียกใช้ผ่านทางโทรศัพท์ ไม่นานร่างบางก็เดินมาหาเจ้านายด่วยความกระปรี้กระเป่า

" เจ้านายมีอะไรให้มิเชลล์รับใช้คะ...." หญิงสาวสอบถามท่านประธานของตัวเอง

และตอนนี้หญิงสาวก็ได้ยืนอยู่ฝ่ายตรงกันข้ามกับประธานในขณะที่เขากำลังนั่งทำงานโต๊ะทำงานและกำลังอ่านเอกสาร สายตาของเขาจ้องมองอยู่ที่ตัวหนังสือ สายตามิเชลล์เองก็ได้แต่แอบมองราวกับว่าตัวเองเผลอใจให้กับท่านประธาน

ในเวลาที่เขาทำงานอย่างจริงจังและตั้งอกตั้งใจมันช่างเป็นมุมที่เขาดูหล่อ เทห์ สมาร์ทเป็นอย่างมาก ผิดกับตอนเที่ยวกลางคืนมันช่างแตกต่างกันคนละคน ราวฟ้ากับเหว " อย่าใจสั่นสิมิเชลล์ทำงานต่อไป " หญิงสาวได้แต่บอกตัวเองแล้วรีบสะบัดความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไป

" ตารางงานผมวันนี้มีอะไรบ้าง " เขาถามเลขาตัวเองในขณะที่ตาคมยังจ้องอยู่ที่ตัวหนังสือ

มิเชลล์เห็นแต่ผมดกดำของเขา เลขาไม่ได้มองเห็นใบหน้าของเจ้านายผู้หล่อเหลาเลยแม้แต่น้อย

"ตอนเช้ามีเซ็นเอกสารอนุมัติงบค่ะไม่มีอะไรมาก ส่วนตอนบ่ายมีนัดกับลูกค้าที่จะมาจากฟิลิปปินส์ค่ะ ส่วนตอนเย็นท่านมีนัดกับคุณซูซี่ค่ะ และตอนเที่ยงคืนมีนัดคุณอาร์ย่าคะ..... " หญิงสาวได้บอกตารางงานของท่านประธานหนุ่มใหญ่ยาวเหยียด

" อืม ออกไปได้" ผู้เป็นเจ้านายออกฝากสั่งเลขาสาวโดยที่ไม่มองหน้ามิเชลล์เลยแม้แต่น้อย เธอชินแล้วกับการกระทำแบบนี้ของท่านประธานหนุ่ม

"คะ เจ้านาย .... เอ่อ เจ้านายคะอันนี้เป็น จดหมายของดิฉันนะคะ .... " มิเชลล์ส่งจดหมายลาออกของตัวเองให้กับท่านประธาน

หญิงสาวตั้งใจจะลาออกแล้วกลับไปอยู่ที่ต่างจังหวัดกับผู้เป็นพ่อและแม่ตอนนี้ท่านก็แก่ชรามากแล้วหญิงสาวต้องไปปรนนิบัติและช่วยผู้เป็นพ่อดูแลกิจการเธอจึงจำเป็นต้องลาออก