ตอนที่ 8

อาคารพักฟื้นผู้ป่วยชาย

“สวัสดีค่ะคุณประมวล ฉันแพทย์หญิงอารียาค่ะ” อารียากล่าวทักทายและแนะนำตัวกับคนขับรถมอเตอร์ไซค์วินที่ทำให้พี่สาวของตนประสบอุบัติเหตุ

“สวัสดีครับคุณหมอ” ประมวลไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่ทักทายตนนั้นไม่ใช่หมอประจำโรงพยาบาลแห่งนี้ สูดปากด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ศีรษะ

“ยังปวดที่ศีรษะอยู่เหรอคะ”เธอถามจากอาการที่เห็น

“ปวดมากเลยครับคุณหมอ ช่วยฉีดยาระงับปวดที่แรงกว่านี้ให้ผมได้ไหมครับ”

“มันจะค่อยๆ ดีขึ้นนะคะ อดทนนิดหนึ่ง” หญิงสาวทิ้งระยะการพูด ใช้สายตายากจะคาดเดามองคนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียง “คุณประมวลทราบไหมคะ ว่าผู้หญิงที่ซ้อนรถคุณประมวลอาการเธอหนักกว่าคุณมาก”

ใบหน้าที่ถูกความเจ็บปวดเล่นงานเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นยิ่งกว่าเดิม เม้มปากเข้าหากันอย่างลืมตัวขณะที่สายตาเหม่อลอยไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น

“คืนนั้นผมไม่น่ารับเธอเลย เพราะผมก็กำลังจะเลิกพอดี แต่ผมเห็นเธอกำลังทะเลาะกับแฟนของเธอ ผมกลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอก็เลยตัดสินใจเข้าไปรับเธอ.. ถ้ารู้ว่ารับแล้วเป็นแบบนี้ ผมยอมให้เธอทะเลาะกับเขาต่อดีกว่า” ประมวลกล่าวอย่างรู้สึกผิด “แล้วตอนนี้อาการของน้องคนนั้นเป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ”

“มีโอกาสรอดแค่ห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้นค่ะ”

มือใหญ่กร้านดำที่มีบาดแผลถลอกอยู่หลายส่วนยกขึ้นจรดหน้าผาก

“ขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง ขอให้อำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยปกป้องคุ้มครองให้เธอแคล้วคลาดปลอดภัยด้วยเถอะ สาธุ”

“คุณบอกว่าเธอทะเลาะกับแฟนเหรอคะ” อารียาดึงเขากลับเข้าประเด็นที่ทำให้เธอต้องมายืนอยู่ตรงนี้

“ครับคุณหมอ”

“บอกหมอได้ไหมคะว่าพวกเขาทะเลาะเรื่องอะไรกัน.. ผู้หญิงคนนั้นคือพี่สาวของหมอเองค่ะ” บอกความจริงเมื่อถูกมองด้วยสายตาสงสัย “ส่วนผู้ชายคนนั้นคือคนที่พี่สาวของหมอจะแต่งงานด้วยเร็วๆ นี้ แต่ก็มาเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน”

“ผมได้ยินพวกเขาทะเลาะกันเรื่องแต่งงานนี่แหละครับ ผู้ชายบอกว่าจะไม่ยกเลิกงานแต่งงานเด็ดขาด ผู้หญิงก็เลยบอกว่ายอมตายดีกว่าต้องแต่งงานกับเขาครับคุณหมอ”

หลังจากฟังคำบอกเล่า จิตใจที่ห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงยิ่งกว่าเดิม เพราะพี่สาวของตนไม่ได้บอบช้ำเพียงร่างกาย แต่จิตใจก็บอบช้ำอย่างหนักไม่ต่างกัน

“ได้ยินแค่นี้เหรอคะ”

“ก็ไม่มากไปกว่านี้เท่าไหร่หรอกครับ พวกเขาน่าจะทะเลาะกันมาก่อนแล้ว เพราะผมเห็นพวกเขาเดินหน้าตาเคร่งเครียดออกมาจากหอพัก แล้วผู้หญิงก็ขึ้นไปสตาร์ทรถแต่รถสตาร์ทไม่ติด ก็เลยเรียกผมให้ไปส่งที่หน้าโรงเรียนนายร้อยครับ” ประมวลมองคุณหมอสาวที่ดวงตาเริ่มแดงด้วยความสงสาร “ผู้ชายคนนั้น..”