บทนำ

กลิ่นกำยานสงบจิตลอยฟุ้งไปทั่ว ผ้าม่านผืนบางปลิวไหวสะบัดไปตามแรงลม ท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืนที่มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในตำหนักฉางหนิง

“เฮือก!!”

ร่างหญิงสาวในชุดเสื้อในสีขาวพิสุทธิ์ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง ใบหน้าหวานซีดเผือด ทั่วร่างสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัวและชุ่มเหงื่อจนเปียกโชก ลมหายใจหอบกระชั้นถี่ ราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้าย

ดวงตาเมล็ดซิ่งของนางเบิกกว้าง เมื่อเห็นภาพเครื่องเรือนในตำหนักฉางหนิงที่คุ้นตา ก่อนจะรีบก้มลงสำรวจเรือนร่างของตนเอง ฝ่ามือเรียบเนียนนุ่มนิ่มถูกพลิกคว่ำหงายอยู่หลายครั้ง ลูบไล้ท่อนแขนที่มีผิวพรรณผุดผ่องดุจหยกไปมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

นางเอื้อมมือกระชากผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายออก เพื่อมองข้อเท้าของตนเอง แสงจันทร์ส่องกระทบให้เห็นข้อเท้าที่เรียบเนียน ไร้ร่องรอยหรือบาดแผลใด ๆ นางจึงลูบไล้ข้อเท้าของนางไปมาอย่างเหม่อลอย

“หรือว่าเราจะฝันไป?” เสียงของนางย้อนถามตนเองอย่างแหบพร่า

ชิงหว่านซินหลับตานึกทบทวนห้วงความฝันนั้น เพราะฮ่องเต้ชิงหยาง อนุชาของนาง มีความหวังดีอยากให้นางได้มีคู่ครอง จึงได้จัดพิธีคัดเลือกพระราชสวามีให้แก่นาง เพื่อตอบแทนที่นางเฝ้าดูแลเขามาจนเติบใหญ่และได้ครอบครองบัลลังก์มังกรของเสด็จพ่อ

แต่เพราะนางดันเลือกบุรุษผิดคน หลงเชื่อในวาจาและภาพลักษณ์ซื่อจื่อที่แสนสุภาพและนอบน้อม จนถึงขั้นยอมสละสิทธิ์และอำนาจขององค์หญิงใหญ่ เพื่อไปครองคู่ใช้ชีวิตร่วมกันที่จวนของเขา

แต่ภายหลัง เพียงแค่กลับมาจากการไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ชิงหยางในวันที่สามหลังงานอภิเษก คนชั่วช้าผู้นั้นก็กักขังนาง!

มันบังอาจล่ามโซ่ข้อเท้าของนาง แล้วเล่าแผนการร้ายที่หวังฮุบบัลลังก์ของพวกนางสองพี่น้อง ใส่ร้ายขุนนางและแม่ทัพผู้จงรักภักดี เพื่อตัดแขนขา หวังลดทอนอำนาจของฮ่องเต้ชิงหยางในราชสำนัก