บทที่ 6

“อ๊าก!!” เจียงอวี้เฉิงหมอบลงตัวกับพื้นแล้วร้องระบายออกมาสุดเสียงอย่างอัดอั้น

แม่งเอ๊ย!! นึกว่าจะได้ร่างใหม่ที่หล่อเหลา ไม่มีรอยสักแล้วซะอีก...

เสียงร้องโหยหวนของเขาสร้างความตกใจให้แก่บิดาคนใหม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก

เจิ้นกั๋วกงหันสบตากับจ้าวลี่ด้วยความตกตะลึง ไม่รู้ว่าวันนี้ บุตรชายของเขาเป็นสิ่งใด ล้วนแต่มีท่าทีแปลกประหลาด ตั้งแต่ร้องหาคันฉ่อง ไหนจะปรากฏรอยประหลาดที่ต้นแขนอีก

“ฉะ... เฉิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นสิ่งใดไป? พ่อตีเจ้าเจ็บหรือ?”

เจียงอวี้เฉิงที่ได้ยินน้ำเสียงห่วงใยนั้น ก็รีบเงยหน้าขึ้นมองหน้า เจียงซู่ เจิ้นกั๋วกงและเป็นบิดาของเขาในตอนนี้

เจียงซู่ เหมือนเจียงห้าว พ่อของเขาไม่มีผิดเพี้ยน...

ใบหน้า น้ำเสียง รูปร่าง แม้ว่าจะดุกับเขาไปบ้าง แต่อย่างไรก็รักและเอ็นดูเขาอย่างที่สุด

“ข้าไม่เป็นไรขอรับ” เจียงอวี้เฉิงตอบด้วยเสียงอู้อี้

หากวิญญาณของเขาข้ามมิติมาที่นี่แล้ว ร่างของเขาในโลกนู้นก็คงจะนอนแน่นิ่งแล้วสินะ...

แล้วพ่อจะเป็นยังไงบ้างนะ? พ่อจะไม่คลั่งไปเลยเหรอ?

ยิ่งกังวลอยู่ว่าเขาเป็นสายเลือดคนสุดท้ายของตระกูลเจียงด้วย...

เดี๋ยวสิ... การที่เขาได้ข้ามมิติมาที่นี่ นี่มันโอกาสทองไม่ใช่เหรอ!?

โอกาสที่จะพลิกฟื้นตระกูลเจียงให้เจริญรุ่งเรืองเหมือนตระกูลจวง!!

ทั้งเขาและพ่อในอนาคตจะได้ไม่ต้องกัดก้อนเกลือกินกันอย่างทุกวันนี้ ถ้าหากเขาสามารถหยุดโศกนาฏกรรมของตระกูลได้ ตระกูลเจียงเองก็คงจะได้รับการยกย่องเหมือนกันใช่ไหม?

และถ้าหากเขาสามารถจัดการปัญหาพวกนี้ให้เสร็จเรียบร้อย ก็มีโอกาสที่จะได้ข้ามมิติกลับไปด้วยหรือเปล่านะ?

“เฉิงเอ๋อร์ พ่อรู้ดีว่าเจ้าไม่อยากอภิเษกเป็นพระราชสวามีขององค์หญิงใหญ่ ไม่อยากทำให้พระองค์อาจจะต้องเป็นหม้าย เพราะเจ้ามีความฝันที่อยากจะปกป้องชาวบ้านที่บริเวณชายแดน”

“แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า ในยามนี้ การปกป้องราชวงศ์ก็มีความสำคัญมิต่างกัน” เจิ้นกั๋วกงถอนหายใจ “ฮ่องเต้ชิงหยางเพิ่งจะขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน แม้ว่าบ้านเมืองจะสงบสุขดี แต่ขุนนางในราชสำนักนั้น ไม่ได้อยู่อย่างสงบอย่างที่เจ้าคิดดอก”

“อย่างไร ชาวบ้านที่ชายแดน กองทัพตระกูลเจียงของพวกเราก็กระจายกันดูแลอยู่แล้ว ทั้งปู้หลาง ฟู่เจิ้ง และหวังเจี๋ยต่างก็ช่วยกันดูแลแทนพ่ออยู่ เย่เฉิงเองก็เพิ่งจะมาส่งข่าวว่าทุกอย่างเป็นปกติดี”

เย่เฉิง?