บทที่ 1026 เคารพเลื่อมใส

อินชิงเสวียนเดินมาถึงตลาดแล้ว

ถนนที่นี่พลุกพล่านกว่าในเมืองหลวง และสิ่งที่แตกต่างก็คือ ชาวบ้านที่นี่ล้วนถืออาวุธ ซึ่งเกือบจะเหมือนกับเป่ยไห่เลย

บนถนนบางครั้งอินชิงเสวียนก็ได้ยินคำว่าหนังสือสวรรค์ไร้อักษร ซึ่งนางก็อดแปลกใจไม่ได้

ทำไมถึงไม่เคยได้ยินผู้อาวุโสหันพูดถึงเรื่องนี้เลย

เขากล่าวว่าตำหนักเทพหอทองคำมีเคล็ดวิชาลับวรยุทธ์ มียอดฝีมือและผู้อาวุโส ทำนองพิณที่หายสาบสูญ และภาพวาดของทุกคน แต่ไม่ได้พูดถึงหนังสือสวรรค์ไร้อักษรเลย

หรือว่าเรื่องนี้มีการวางแผนร้ายที่ไม่อาจให้คนล่วงรู้?

ขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนขึ้นว่า “ผู้อาวุโสฉีจากสำนักอวิ๋นซานมาแล้ว เขาบอกว่าพรุ่งนี้จะพาเราไปที่ยอดเขาบรรจบสวรรค์ ตอนนี้กำลังรับสมัครผู้มีความสามารถที่ศาลาหานซาน เรารีบไปดูกันเถอะ”

“สำนักอวิ๋นซานเป็นสำนักใหญ่ในยุทธจักร มีเขาเป็นผู้นำของพวกเรา ต้องสามารถค้นหาตำแหน่งที่อยู่ของสำนักบนเขาได้แน่”

“ใช่แล้ว สำนักอวิ๋นซานมินเป็นสำนักคุณธรรมที่ต่อสู้กับพวกตงหลิว สามารถไว้ใจได้แน่นอน”

“เรารีบไปดูกันเถอะ”

ทุกคนวิ่งไปด้วยประกาศไปด้วย มุ่งหน้าไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

อินชิงเสวียนยิ้มอย่างเหยียดหยาม สำนักอวิ๋นซานเป็นสำนักของโจรเฒ่าซูถูคนนั้นไม่ใช่หรือ ก็เป็นแค่พวกที่ซอกซอนเจาะเข้ารังโน้นรังนี้เท่านั้น จะไปดีเด่อะไรได้

หลังจากการตายของซูถู สำนักอวิ๋นซานก็ถอนตัวออกจากเป่ยไห่ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าสำนักคุณธรรมอีก

ในตอนนั้นซูถูเพื่อยึดครองพิณการเวกเป็นของตัวเอง ได้สมรู้ร่วมคิดกับคนทรยศอาซือหลาน ปลุกระดมสำนักในเป่ยไห่ให้บีบคั้นหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้ยังมีผู้อาวุโสฉีมาอีกคน ต้องไม่ใช่คนดีแน่นอน

แต่พอมาคิดดูอีกที ไม่ว่าพวกเขาจะมีเจตนาชั่วร้ายขนาดไหนก็ตาม หากเป้าหมายของพวกเขาคือการโจมตียอดเขาบรรจบสวรรค์ เช่นนั้นก็นับว่าพวกเขาก็อุดมการณ์ตรงกันกับตัวเองอยู่ครึ่งหนึ่ง ไม่สู้เข้าไปดูสักหน่อย ว่าพวกเขามีแผนดีอะไรบ้าง

ขณะที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า จู่ๆ ร่างในชุดขาวก็ปรากฏขึ้นข้างๆ

“ตามข้ามา”

คนผู้นั้นพูดด้วยเสียงแผ่วต่ำ แล้วเดินเข้าไปในตรอกข้างๆ

ประมาณสิบห้านาที เย่จั้นก็หายตัวเข้าไปในเรือนหลังเล็ก อินชิงเสวียนกวาดตามองไปรอบๆ จากนั้นก็เดินตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว