บทที่ 1031 การแสดงสมจริง

เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ หลอกง่ายตลอด

เสี่ยวหนานเฟิงกระโดดขึ้นมาอย่างมีความสุข

อินชิงเสวียนเล่นกับลูกชายด้วยความรักและเอ็นดูอยู่พักหนึ่ง จากนั้นป้อนข้าวและเครื่องเคียงให้เขา แล้วอุ้มเขานอนบนเตียงหลังใหญ่

เมื่อได้กลิ่นของผู้เป็นแม่ เสี่ยวหนานเฟิงก็รู้สึกปลอดภัยมาก จนหลับลึกไปในเวลาเพียงไม่นาน

อินชิงเสวียนดึงผ้าห่มคลุมตัวลูกชาย แล้วหายตัวออกจากมิติ

นางต้องแสดงละคร เพื่อให้พวกเขาคิดว่าเสี่ยวหนานเฟิงหายไปแล้วจริงๆ

เพื่อกันไม่ให้กำลังภายในไม่เพียงพอ อินชิงเสวียนใช้พลังมิติอีก แล้วซัดฝ่ามือออกไปหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นประตูหินหนาก็ถูกพังออกเป็นสองส่วน จากนั้นเหาะลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว และกระอักเลือดเต็มปาก

“อ้าก! คืนลูกชายมาให้ข้า!”

นางตะโกนเสียงแหลม

เสียงร้องแหลมสูงดังก้องขึ้นกลางความเงียบสงบของยามค่ำคืนในทันที เสียงสะท้อนก้องกังวานท่ามกลางภูเขา

ปัง

อินชิงเสวียนชนต้นไม้โบราณขนาดสองคนโอบเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดสาหัสทำให้นางหายใจไม่ออก

ในไม่ช้าก็มีเสียงเสื้อผ้าแหวกอากาศดังขึ้นจากด้านบน

ผู้อาวุโสหันอุ้มนางขึ้นมา แล้วถามอย่างเย็นชา “เกิดอะไรขึ้น”

ดวงตาของอินชิงเสวียนเป็นสีแดงก่ำ ชี้ไปไกลๆ แล้วพูดว่า “มีคนพังประตูถ้ำอาศัยของข้า ลักพาตัวเสี่ยวหนานเฟิงไป ผู้อาวุโสหัน โปรดช่วยตามลูกกลับมาให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ ข้าขอร้องท่านล่ะ ข้ามีลูกชายแค่คนนี้คนเดียว”

อินชิงเสวียนพยายามนึกถึงเรื่องที่น่าเศร้าในชีวิตนี้ น้ำตาก็ไหลพรากออกมาทันที

ผู้อาวุโสหันตกใจมาก

“เจ้ากำลังพูดอะไร มีคนลักพาตัวเด็กไปหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้ากับลูกกำลังนอนหลับสนิท แต่ทันใดนั้นประตูหินก็พังทลายลง เด็กก็ถูกพาตัวออกแล้ว”

ขณะที่อินชิงเสวียนพูด เลือดก็ไหลออกจากมุมปาก

เมื่อประกอบกับแก้มที่แดงก่ำ และน้ำตาที่ไหลพรากของนาง ก็ดูเหมือนแม่ผู้กังวลใจที่สูญเสียลูกไปจริงๆ