บทที่ 105 หากเจ้าทรยศเรา เราจะฆ่าเจ้า

เหงื่อหยดหนึ่งไหลออกมาบนหน้าผากของอินชิงเสวียน

สิ่งสิ่งใดก็ได้เจอสิ่งนั้นจริงๆ

ตามเย่จิ่วอวี้ไปจนถึงห้องทรมาน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชาที่หนังศีรษะขณะมองดูเครื่องมือทรมานต่างๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง

เย่จิ่วอวี้สะบัดชายเสื้อ แล้วเดินไปนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กตรงกลางด้วยใบหน้าที่เย็นชาและน่ากลัว

“เสี่ยวเสวียนจื่อ เราจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร”

อินชิงเสวียนคุกเข่าลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว

“ฝ่าบาททีงดีต่อกระหม่อมร้อยเท่าพันทวี”

“แล้วเจ้าปฏิบัติต่อเราอย่างไร”

เย่จิ่วอวี้โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาหงส์ไหวระริกดั่งเปลวไฟ เมื่อประกอบกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เสียดแทงเข้ากระดูกดำ ช่างน่าพรั่นพรึงยิ่งนัก

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น พูดอย่างกล้าหาญ “กระหม่อมได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับฝ่าบาท ฟ้าเป็นพยานได้ กระหม่อมภักดีต่อฝ่าบาทมิมีเจตนาแอบแฝง”

เย่จิ่งอวี้แค่นเสียงเย็นชา เอื้อมมือไปบีบคางของอินชิงเสวียน

“ เจ้ายังกล้าเถียงกับเราอีก สิ่งที่เจ้าบอกว่าหายาก หายากเช่นนี้หรือ”

อินชิงเสวียนถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น เห็นได้ทันทีว่าสีของรูม่านตาของเย่จิ่งอวี้นั้นเข้มขึ้นเล็กน้อย

ซึ่งหมายความว่าเขาโกรธจริงๆ

รีบพูดขึ้นทันควัน “ฝ่าบาทโปรดอภัยให้ด้วย โปรดฟังคำอธิบายจากกระหม่อม”

“อืม”

เย่จิ่วอวี้กระชับนิ้วแน่นขึ้น

อินชิงเสวียนจู่ๆ ก็เหงื่อออก เผลอพูดเสียงจริงๆ ของตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ฝ่าบาท โปรดฟังคำอธิบายของกระหม่อมด้วย”

เย่จิ่วอวี้ถอนมือ แล้วพูดด้วยใบหน้าถมึงทึง “เราจะให้โอกาสเจ้า ถ้าพูดไม่ดี เราจะไม่เก็บหัวของเจ้าไว้”

อินชิงเสวียนกลอกตา แล้วถอนหายใจ “แป้งสาลีและผักยะงพอมีอยู่บ้าง แต่ทั้งหมดก็เหลือไว้เพื่อให้ท่านแม่และลูกๆ ของข้าไว้ใช้ แม้ว่าฝ่าบาทจะเป็นเจ้าผู้ครองแคว้น แต่ท่านแม่ก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด เด็กสามคนก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของกระหม่อม ถ้าในใจของกระหม่อมไม่มีท่านแม่และลูกๆ กระหม่อมจะกล้าแสดงความภักดีต่อฝ่าบาทได้อย่างไร”

อินชิงเสวียนแอบเหลือบมองเย่จิ่งอวี้ เห็นว่าสีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ที่กระหม่อมขนย้ายเสบียงเหล่านี้มาที่นี่ก็เพื่อเห็นแก่พระพักตร์ของฝ่าบาท กระหม่อมรู้ดีว่าตัวเองมีความสามารถเพียงน้อยนิดและมีความรู้น้อย ไม่สามารถฝึกทหารได้ ดังนั้นจึงทำได้แค่ดึงดูดด้วยอาหารรสเลิศ แม้ว่าท่านแม่และลูกๆ ของกระหม่อมจะอดอยาก แต่กระหม่อมก็ต้องช่วยฝ่าบาทให้ชนะการประลองคราวนี้”

ในตอนท้าย น้ำเสียงของอินชิงเสวียนมีความฮึกเหิม จนนางเกือบจะเชื่อคำพูดของตัวเองด้วย

ดวงตงหงส์ของเย่จิ่วอวี้นิ่งขรึม จ้องมองริมฝีปากบางที่ขยับขึ้นลง

ขันทีน้อยเอาแต่พูดนั่นพูดนี่ จนเขาไม่สามารถแยกแยะได้คำใดเป็นเท็จ และคำใดเป็นความจริง

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงติดต่อกับกวนเซี่ยวล่ะ เจ้าไม่รู้หรือว่าซ่งเฉียวอันก็เป็นลูกศิษย์ของกวนฮั่นหลินด้วย”

“กระหม่อมทำเช่นนี้ก็เพื่อเห็นแก่ฝ่าบาท จอมพลเฒ่ากวน​​เป็นเสาหลักของบ้านเมือง ย่อมมีอิทธิพลอย่างมากในราชสำนัก หากฝ่าบาทขัดแย้งกับจอมพลเฒ่า จะต้องโดนบางคนฉวยโอกาสนี้กล่าวหาว่าฝ่าบาทใจแคบ ไม่ยอมอ่อนข้อต่อขุนนางเฒ่า จึงกระทำการโดยพละการ บอกว่าแตงโมนั้นเป็นสิ่งที่ฝ่าบาทประทานให้ ให้เขานำไปใก้จอมพลเฒ่ากวนลิ้มลอง”

คำพูดของอินชิงเสวียนฟังรื่นหูขึ้นเรื่อยๆ และนางก็เกือบจะชื่นชมตัวเอง

ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีพรสวรรค์ในการพูดเพียงนี้!

ถ้านางยังอยู่ในยุคปัจจุบันและมีไหวพริบเฉียบแหลม นางอาจจะสามารถเป็นผู้บริหารองค์กรได้ภายในหนึ่งหรือสองปีก็ได้

น่าเสียดายที่ตอนนี้นางเปลี่ยนจากพระชายารัชทายาทกลายเป็นขันทีแล้ว

แม้ว่าทั้งคู่จะมีคำว่า ‘ทาที’ ที่คล้ายกัน แต่ความน่ายกย่องกลับเทียบกันไม่ติดเลย

เย่จิ่วอวี้ยังคงจ้องมองด้วยดวงตาหงส์ซึ่งเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

อินชิงเสวียนก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว คว้าชายเสื้อของเย่จิ่งอวี้ และเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง

“ฝ่าบาท ทุกสิ่งที่กระหม่อมพูดเป็นความจริง ไม่มีคำโกหกเลยแม้แต่น้อย”

เย่จิ่วอวี้แค่นเสียงอย่างเย็นชา แล้วลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ถ้าฝนตกได้ เราจะเชื่อเจ้าสักครั้ง”

ดวงตาของอินชิงเสวียนเบิกกว้างขึ้นทันที

ฝนตกรึ

เรื่องง่ายๆ ไม่ใช่หรือ

“ฝ่าบาทตรัสจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ถ้าเจ้าไม่ข่มขู่ห้ขันทีน้อยตกใจเสียบ้าง เกรงว่าเขาจะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เย่จิ่วอวี้ก็ยกมุมปากขึ้น แล้วพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “เราเป็นถึงโอรสสวรรค์ วาจาศักดิ์สิทธิ์ จะโกหกเจ้ารึ แต่ถ้าฝนไม่ตกภายในหนึ่งชั่วยาม ก็พิสูจน์ได้ว่าเจ้าโกหก แล้วเราจะแขวนคอเจ้าที่ประตูเมือง ลงโทษด้วยการถูกกระบี่พันเล่มฟันเป็นชิ้นๆ”