บทที่ 1064 เจอเย่จั้น

หลังจากได้ยินสิ่งที่อินชิงเสวียนพูด ลิ่นเซียวก็ค่อนข้างประหลาดใจ เขาไม่ได้ถามอินชิงเสวียน แต่สายตากลับเคลือบแคลงสงสัยอย่างมาก

“ชิงเสวียนไม่กล้าโกหกอาจารย์ อาจารย์เป็นถึงปรมาจารย์กระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้า ระดับความรู้ลึกซึ้งในด้านกำลังภายในใช่ว่าคนรุ่นหลังจะเทียบเคียงได้ ชิงเสวียนโกหกหรือไม่ อาจารย์ลองดูก็ย่อมรู้เอง”

อินชิงเสวียนยื่นมือออกมา ทันใดนั้นแจกันลายครามอันงดงามก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของนาง

ลิ่นเซียวรับไว้อย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เปิดจุกขวด และแน่นอนว่าได้กลิ่นพลังวิญญาณจริงๆ

เขากระดกขวบขึ้นจิบ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงกระแสน้ำใสไหลลงคอของเขา ทันใดนั้นก็ระดมกำลังภายในไปที่จุดตันเถียน และหลอมรวมเข้าด้วยกันน

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลิ่นเซียวอีกครั้ง เขาดื่มน้ำพุวิญญาณทั้งหมดในอึกเดียว จากนั้นนั่งขัดสมาธิ และทำการโคจรพลังลมปราณ

อินชิงเสวียนไม่รีบร้อน นางยืนรออยู่ข้างๆ อย่างอดทน จนกระทั่งลิ่นเซียวลุกขึ้นยืนด้วยจิตวิญญาณอันสูงส่ง

“คิดไม่ถึงว่าในโลกจะมีของวิเศษเช่นนี้!”

ลิ่นเซียวมีสีหน้าปลงอนิจจัง

“โลกใหญ่ไพศาล ครอบคลุมสรรพสิ่ง ทุกสิ่งไม่เป็นที่รู้จัก ผู้เยาว์ก็มีโอกาสโดยบังเอิญ ถึงได้รับสิ่งนี้”

นางหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อนผู้อาวุโสหันแอบเข้าไปในเมืองหลวง จับเสี่ยวหนานเฟิงเป็นตัวประกัน และควบคุมตัวเราสองแม่ลูกมาที่นี่ ก็เพื่อสิ่งนี้”

“ตอนนี้เขาแอบซ่อนลูกชายของผู้เยาว์ไว้ จงใจสร้างภาพว่าเด็กหายไป ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ เขารับสมัครอาคันตุกะในยุทธจักรมาก็เพื่อเหตุผลส่วนตัวของเขาเอง แม้ว่าเขาจะเปิดทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ได้จริง ก็คงไม่แบ่งปันวรยุทธ์ภายในนั้นกับทุกคนแน่นอน”

“นอกจากนี้ ยังมีอีกสิ่งหนึ่ง”

อินชิงเสวียนพูดด้วยระดับเสียงที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน “ผู้เยาว์สืบพบว่าสตรีที่อยู่ที่ผาเฟิงเริ่นในวันนั้นคือธิดาเทพที่แท้จริงของตำหนักเทพ เพียงเพราะนางไม่ชอบลูกชายของผู้อาวุโสหัน นางถึงได้ถูกจองจำนานกว่าสิบปี”

ลิ่นเซียวเบิกตาโพลงและถามว่า “นี่เป็นเรื่องจริงหรือ”

อินชิงเสวียนถอนหายใจพูดว่า “ถ้าผู้อาวุโสไม่เชื่อ ผู้เยาว์ก็จนปัญญาแล้ว หากผู้เยาว์มั่นใจว่าจะเอาชนะผู้อาวุโสหันได้ จะไม่รบกวนผู้อาวุโสแน่ สิ่งที่ผู้เยาว์ต้องการทำคือ ทำให้อาคันตุกะเหล่านั้นแตกคอกับเขา แล้วค่อยไปตามหาลูกเท่านั้นเอง”

เส้นผมขาวราวกับหิมะของลิ่นเซียวแกว่งเบาๆ

เขาพูดด้วยท่าทางบ้าคลั่งเล็กน้อย “เจ้าเป็นลูกศิษย์ของข้า ข้าย่อมเชื่อใจเจ้าอยู่แล้ว เรื่องอาคันตุกะ ข้าจะช่วยเจ้าจัดการให้เรียบร้อยเอง”