บทที่ 1087 ยิ่งใกล้ชิดยิ่งพะวง

อินชิงเสวียนพยักหน้าอย่างยินดี ถามว่าอีก “ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสฟื้นฟูวรยุทธ์เป็นอย่างไรบ้าง”

เหมยชิงเกอกล่าวว่า “น่าจะฟื้นฟูได้ครึ่งหนึ่งแล้ว”

“ระหว่างผู้อาวุโสกับผู้อาวุโสหัน ถ้าเทียบกันแล้วผู้ใดอยู่ในระดับสูงต่ำกว่ากันเจ้าคะ”

หลังจากได้ยินคำพูดของอินชิงเสวียน ดวงตาของเหมยชิงเกอก็ฉายแววหวาดกลัว

“ผู้อาวุโสหันเป็นผู้นำของผู้อาวุโสทั้งสี่ของตำหนักเทพ ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนก็บรรลุถึงขั้นสูงสุดแล้ว เมื่อเปรียบเทียบกับเขาแล้ว ข้าย่อมเทียบไม่ติดอยู่แล้ว”

“แล้วถ้าเปรียบเทียบระหว่างเจ้าตำหนักกับผู้อาวุโสหันล่ะ?”

อินชิงเสวียนถามอีก

เหมยชิงเกอใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คงจะสูสีกันกระมัง เพียงแต่เจ้าตำหนักได้รับบาดเจ็บสาหัสในการประลองเมื่อห้าสิบปีก่อน หลายปีที่ผ่านมาก็็็ เก็บตัวบำเพ็ญเพียรมาโดยตลอด ไม่รู้ฟื้นคืนแล้วหรือยัง”

เหมยชิงเกอไม่ได้เกลียดเจ้าตำหนัก เส้นทางในวันนี้ เป็นนางที่เลือกทางเอง ไม่สามารถตำหนิผู้อื่นได้

“ผู้อาวุโสอยู่ที่ผาเฟิงเริ่นมาหลายปีขนาดนี้ ไม่เคยเห็นเจ้าตำหนักเลยหรือ”

“ไม่เคย”

น้ำเสียงของเหมยชิงเกอโดดเดี่ยว

ท่านอาจารย์คงต้องเกลียดนางมากแน่ๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่หลบเลี่ยงไม่ยอมพบหน้าเช่นนี้

อินชิงเสวียนร้องอ้อขึ้นมาคำหนึ่ง มองดูนางแล้วพูดว่า “แบบนี้แล้ว ตำหนักเทพคงมีการเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ ในบรรดาผู้อาวุโสทั้งสี่เหลือเพียงผู้อาวุโสหันแค่คนเดียว เจ้าตำหนักก็ไม่เคยปรากฏตัวเลย ช่างน่าสงสัยจริงๆ”

เหมยชิงเกอตกใจ

“มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยหรือ”

อินชิงเสวียนพยักหน้าและกล่าวว่า “เป็นเรื่องจริง หลายปีที่ผ่านมานี้ผู้อาวุโสหันได้ระดมพลอาคันตุกะมาจำนวนมาก เพื่อจัดการกับเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง หากสามารถผลักผู้อาวุโสหันลงจากเวทีได้ ศิษย์สายตรงของเจ้าตำหนักก็สามารถยึดครองตำหนักเทพได้อย่างถูกหลักทำนองคลองธรรม”

ดวงตาของเหมยชิงเกอสว่างวาบขึ้น