บทที่ 1092 กลับสู่เป่ยไห่

เมื่อนึกถึงภาพทำนายที่ฮ่องเต้ขอให้ทำนาย คิ้วของนักพรตเทียนชิงก็ขมวดมุ่นทันที

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระดองเต่าออกมาอีกครั้ง

ภาพทำนายแสดงให้เห็นว่าคนสองคนมีความเชื่อมโยงกันจริงๆ และการลงทัณฑ์บัญชา ยิ่งเป็นสิ่งที่ยุ่งยากมาก

หรือว่าการโจมตีขั้นสุดยอดของสำนักทั้งสองไม่สามารถรับมือเขาได้?

ในขณะที่นักพรตเทียนชิงกำลังคิดถึงเรื่องนี้ เย่จิ่งหลานก็พาทุกคนกลับไปที่เป่ยไห่

เพราะเลือดของโมริตะคาวาสึบาเมะหยดนั้น ทำให้เย่จิ่งหลานรู้สึกไม่สบายใจมาโดยตลอด

มนุษย์เป็นสัตว์ที่อ่อนไหวจริงๆ เมื่อได้ยินอะไรบางอย่างก็อดไม่ได้ที่จะคิดฟุ้งซ่าน

“ท่านมีอะไรอยู่ในใจหรือเปล่า”

หลังจากการรักษาฟื้นฟูมาเป็นนาน อาการบาดเจ็บของหวังซุ่นก็หายดีนานแล้ว

ทุกครั้งที่เขาเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเย่จิ่งหลาน หวังซุ่นก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจ

เด็กอายุเพียงไม่กี่ขวบ สามารถเติบโตเป็นร่างนี้ได้ในชั่วข้ามคืน หากไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง ถึงเป็นความฝันหวังซุ่นก็คงไม่อยากเชื่อ ว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นเรื่องจริงได้

เย่จิ่งหลานแสร้งทำเป็นผ่อนคลายและพูดว่า “บางทีอยู่ในเรือนาน เลยเหนื่อยนิดหน่อย ได้นอนสักพักก็ดีขึ้นแล้ว”

หวังซุ่นบีบนวดขาเย่จิ่งหลานทันที พูดด้วยสีหน้าประจบประแจง “ให้ข้าน้อยนวดคลายกล้ามเนื้อให้ท่านนะ สบายดีหรือไม่”

ในช่วงที่เขาพักฟื้นในมิติ หวังซุ่นรู้สึกเบื่อหน่ายมาก เขาอ่านหนังสือเกี่ยวกับการนวดคลายเส้นหลายเล่ม และเรียนรู้ศาสตร์การนวดไม่น้อย

เย่จิ่งหลานหรี่ตาลงอย่างผ่อนคลาย

“ไม่เลว”

หวังซุ่นหัวเราะเบาๆ พูดว่า “ท่านมีความสุขก็ดีแล้ว ไม่ทราบว่าหลังจากเราฟื้นฟูดีแล้วจะกลับเมืองหลวง หรือไปที่เทือกเขาเชื่อมเมฆา?”

เย่จิ่งหลานบีบจมูก คำถามนี้น่าปวดหัวจริงๆ

ตั้งแต่เขาได้รับแผนที่นำทาง เดิมทีเขาต้องการที่จะยึดครองโลก บรรลุจุดมุ่งหมายอันยิ่งใหญ่ในการรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง แต่คนชั่วโมริตะนั่นทำให้เขาไม่สบายใจ

สิ่งที่เหมือนสุนัขตัวนี้ทำให้เขาไม่สบายใจแม้จะเสียชีวิตก็ตาม

เมื่อนึกถึงคนชาติหมาโมริตะ เย่จิ่งหลานก็ขมวดคิ้ว

“เรื่องนี้ข้าต้องคิดให้รอบคอบ”