บทที่ 1099 ตกใจ

ฉุยอวี้และเฟิงเอ้อร์เหนียงกำลังคุยกันอยู่ในห้องหิน เมื่อได้ยินเสียงประตู ทั้งคู่ก็หันศีรษะไปพร้อมกัน

“ฉุยอวี้ ช่วงนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

สีหน้าของฉุยอวี้ตึงเครียด

“ท่านมาทำอะไรที่นี่”

ผู้อาวุโสหันหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “นี่คือสำนักของข้า ข้าจะมาไม่ได้หรือ”

ฉุยอวี้แค่นเสียงหึอย่างเย็นชา “ตำหนักเทพกลายเป็นของคนแซ่หันตั้งแต่เมื่อใด”

ผู้อาวุโสหันพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ตอนนี้ข้าดูแลตำหนักเทพหอทองคำอยู่ ข้าย่อมมีสิทธิ์ขาดอยู่แล้ว”

ฉุยอวี้กล่าวอย่างเหน็บแนม “ดังคำกล่าวที่ว่า บนเขาไม่มีเจ้า ลิงตั้งตนเป็นราชาจริงๆ ตอนนี้เจ้าตำหนักไม่อยู่ที่นี่ ผู้อาวุโสก็ไม่ได้อยู่ในสำนัก ถึงอย่างไรท่านก็มีสิทธิ์ขาดอยู่แล้ว”

ผู้อาวุโสหันยังคงมีสีหน้าไม่แยแส

“เจ้าพูดเช่นนี้ก็ถูกแล้ว แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ”

ฉุยอวี้พูดด้วยความโกรธ “เห็นได้ชัดว่าท่านลงมือทำร้ายคนในสำนักด้วยเหตุผลเห็นแก่ตัว ผู้อาวุโสหลายท่านมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อตำหนักเทพ พวกเขาจะจากไปเองได้อย่างไร ด้วยพลังของพวกเขายิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านวัฏจักรความเป็นความตายเร็วขนาดนี้ หากเจ้าตำหนักออกจากการบำเพ็ญเพียร จะไม่ปล่อยท่านไปอย่างแน่นอน”

“งั้นก็รอให้เขาออกจากการบำเพ็ญเพียรก่อนค่อยพูดเถอะ”

ทันทีที่คำพูดสุดท้ายพูดจบ ผู้อาวุโสหันก็หายตัวมาปรากฏด้านหน้าของฉุยอวี้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า แขนเสื้อสะบัด แรงกดดันมหาศาลก็กดลงบนหัว ฉุยอวี้รู้สึกว่าหายใจไม่ออก

“ฉุยอวี้ระวัง!”

เฟิงเอ้อร์เหนียงโคจรกำลังภายในทั้งหมด โจมตีผู้อาวุโสหันด้วยฝ่ามือเดียว

ฉุยอวี้ระวังตัวไว้อยู่แล้ว นางหายตัวหลบไปที่ประตูแล้ว

“จะไปไหน!”

ผู้อาวุโสหันก้าวไปข้างหน้า ขวางกั้นประตูไว้