บทที่ 1141 วีรบุรุษถือกำเนิดตั้งแต่เยาว์วัย

หลังจากที่ผู้อาวุโสหันพูดจบ หางเสียงก็อ่อนลงอีกครั้ง

“ที่ข้าต้องทำเช่นนี้ก็เพราะข้าไม่มีทางเลือกอื่น เพื่อประโยชน์ของชาวยุทธ์ในใต้หล้า ขอแม่นางอินโปรดมอบน้ำพุวิญญาณ ช่วยให้เราเลื่อนขั้นกำลังภายในด้วย”

อาคันตุกะทั้งหลายต่างกล่าวอย่างเห็นพ้องต้องกัน “ถูกต้อง หวังว่าแม่นางอินจะไม่เห็นแก่ตัว”

“หากได้รับทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ ก็สามารถปกป้องทางแห่งความถูกต้อง และต่อต้านศัตรูภายนอกได้”

“หากมีวิชาแพทย์อันล้ำค่าอยู่ในนั้น ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อฝ่ายเราด้วยซ้ำ”

“ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์จำต้องเปิด ขอแม่นางช่วยให้สมหวังด้วย”

เมื่อมองดูสายตาอันเร่งรัดของคนเหล่านี้ อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ

“พวกท่านรู้ได้อย่างไรว่ามีอะไรอยู่ในทางสู่วิถีแห่งสวรรค์”

อาคันตุกะคนหนึ่งกล่าวว่า “ไม่มีใครเคยเข้าสู่ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ ว่ากันว่าภายในมีสิ่งต่างๆ อันน่าตื่นตาตื่นใจมากมาย คราวนี้ตำหนักเทพจะต้องชนะอย่างแน่นอน”

เย่จิ่งหลานกลอกตามองบน

“ในเมื่อต้องการ ก็ใช้ความสามารถของตัวเองไขว่คว้ามาเองสิ การยืมแรงคนอื่นจะเรียกว่าเป็นความสามารถได้อย่างไร”

ผู้อาวุโสหันหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า “กล่าวเช่นนั้นไม่ถูกต้อง ตราบใดที่เป็นประโยชน์ต่อชาวบ้าน จะใช้แรงคนอื่นก็ไม่น่าละอาย แม่นางอิน เชิญเถิด”

อินชิงเสวียนยืนขึ้นอย่างช้าๆ

“หากต้องการก็ย่อมได้ ให้ข้าได้เจอกับเจ้าตำหนัก ขอเพียงแค่เขาเอ่ยปาก ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ”

ผู้อาวุโสหันถอนหายใจ

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากให้เจ้าเจอ เจ้าตำหนักยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ในห้องลับมาโดยตลอด เว้นแต่เขาจะออกมาเอง ไม่เช่นนั้น ก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้”

อินชิงเสวียนพูดนิ่งๆ “ถ้างั้นก็พาข้าไปที่สถานที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรของเจ้าตำหนัก แม้เขาจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียร แต่ก็ยังได้ยินเสียงจากภายนอก ขอเพียงเขาเอ่ยปากตอบรับ ข้าสัญญาว่าจะมอบน้ำพุวิญญาณให้”

“แม่นางอินบังคับใจคนอื่นชัดๆ”

ทันใดนั้นสีหน้าของผู้อาวุโสหันก็มืดลง ความกดดันก็พุ่งออกมาจากร่างกาย มืดฟ้ามัวดิน และท่วมท้นไปทุกมุมของห้องโถง

ทุกคนรู้สึกว่าหัวใจจมดิ่งลง นี่แหละคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของผู้อาวุโสหัน