บทที่ 1156 ข้ามาช้าเกินไป

“บังอาจ!”

เสียงตะโกนดังออกมาจากปากของชายหนุ่ม ประหนึ่งอสุนีบาตที่ฟาดเปรี้ยงลงมา

ผู้อาวุโสหันตกใจมากจนใจสั่น จากนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ ร่างของเขาก็เหาะออกไป

อย่างไรก็ตามชายหนุ่มรูปหล่อติดตามเขาไปราวกับเงา เดินก้าวไปข้างหน้า นิ้วเรียวบีบคอของผู้อาวุโสหันอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เรียวตาหงส์หรี่แคบลง เย็นชาราวกับน้ำแข็ง ทำให้คนรู้สึกหนาวเย็นจนเข้ากระดูก

หลักการที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าล้อมรอบร่างกายของคนผู้นั้น แม้ว่าผู้อาวุโสหันจะมองไม่เห็นสิ่งที่ไร้รูปร่างเหล่านี้ แต่ก็รู้สึกว่าหายใจไม่ออก จู่ๆ ก็เหงื่อไหลออกมา

นี่เป็นความรู้สึกอึดอัดอย่างแท้จริง ทำให้หายใจไม่ออก จนใบหน้าแดงก่ำ

จากนั้นผู้อาวุโสหันก็ตระหนักว่ามือของคนผู้นั้นคล้องคอเขาไว้แล้ว ในฐานะยอดฝีมือลำดับที่สองของตำหนักเทพ เขากลับไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย

“ผู้ที่กล้าแตะต้องคนของข้า มีทางเดียวเท่านั้นที่จะไป นั่นคือความตาย!”

คนผู้นั้นกระชับนิ้ว จับคอของผู้อาวุโสหัน แล้วฟาดลงไปที่พื้น

ตูม

มีเสียงดังลั่น ศีรษะของผู้อาวุโสหันก็กระแทกพื้นเข้าอย่างจัง

ด้านหลังศีรษะเป็นจุดอ่อนที่สุดสำหรับผู้ฝึกยุทธ์มาโดยตลอด เมื่อถูกกระแทกดวงตาของผู้อาวุโสหันก็มืดลง จากนั้นก็มีเสียงดังฟังชัด กระดูกคอถูกบดขยี้

“เจ้า...”

ผู้อาวุโสหันดูหวาดกลัว ยกมือชี้ไปที่ชายหนุ่ม

เขาต้องการถามว่าคนนี้เป็นใคร ทว่าคอเขาหักแล้ว ทำได้เพียงส่งเสียงอึกอักในลำคอเท่านั้น

คนผู้นั้นมองเขาอย่างเย็นชา ริมฝีปากบางแย้มพราย พูดสามคำช้าๆ

“เจ้า ตายซะ!”

เสียงนั้นคล้ายมาจากขุมนรกอเวจี เย็นชาจนทำให้ใจผู้คนสั่นสะท้าน

เขายกนิ้วเรียวยาวอันสะอาดสะอ้านทั้งห้านิ้วขึ้น และซัดฝ่ามือไปยังหัวใจของผู้อาวุโสหันอย่างแรง

พลังของวิถีแห่งเต๋าแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของผู้อาวุโสหัน ผู้อาวุโสหันพ่นเลือดออกมาอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำ ดวงตาเบิกโพลงเหมือนปลาตาย มองชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

เขาอายุเพียงประมาณยี่สิบปี จะมีฌานตบะขั้นสูงเช่นนี้ได้อย่างไร

ขณะที่ตกใจ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกน

“ท่านพ่อ”

ชายผมยุ่งเหยิงปราดเข้ามา และซัดฝ่ามือใส่ชายชุดคลุมสีน้ำเงิน