บทที่ 1165 นิสัยรุนแรง

“นี่...”

เฟิงเอ้อร์เหนียงอึกอักอยากพูดบางอย่าง สุดท้ายก็เงียบ

แต่ไหนแต่ไรมานั้นเจ้าตำหนักคนเดิมมักจะมองว่าการต่อสู้ระหว่างตำหนักเทพและอิ๋นเฉิงนั้นเป็นการแข่งขันด้านทักษะ ไม่เคยคิดที่จะขอความช่วยเหลือจากคนภายนอก จนให้มีใครในอิ๋นเฉิงต้องเสียชีวิต

การตัดสินใจของผู้อาวุโสหันขัดแย้งกับความตั้งใจเดิมของเจ้าตำหนัก เดิมทีคิดว่าหลังจากที่เหมยชิงเกอเข้ารับตำแหน่ง ก็จะดำเนินตามรอยเดิมของเจ้าตำหนักคนเก่า แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นเลย

เมื่อนึกถึงความทุกข์ทรมานของเหมยชิงเกอที่ผาเฟิงเริ่นนับสิบปี จะกลายเป็นคนมีนิสัยรุนแรงก็ไม่แปลก จากนั้นนางก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“ในเมื่อศิษย์พี่ใหญ่ตัดสินใจเช่นนี้ น้องก็พูดอะไรไม่ได้มาก แค่รู้สึกอยู่เสมอว่าเรื่องระหว่างศิษย์พี่ใหญ่กับเจ้าเมืองเฮ่ออาจมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ เขารักศิษย์พี่ใหญ่อย่างสุดซึ้ง แล้วจะส่งคนไปตามฆ่าได้อย่างไร บางทีอาจเป็นแผนชั่วของผู้อาวุโสหัน เพียงแต่เสียดายที่ตอนนี้เขาตายจึงไร้หลักฐาน”

เสียงของเฟิงเอ้อร์เหนียงอ่อนโยน พยายามระมัดระวังในการพูด

ใบหน้าของเหมยชิงเกอมืดลง

“เรื่องที่ข้าเดินทางไปอิ๋นเฉิง มีเพียงเจ้าตำหนักและเฮ่อยวนเท่านั้นที่รู้ เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าตำหนักจะบอกเรื่องนี้กับผู้อาวุโสหัน ฉะนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลย ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

ทันทีที่พูดจบก็มีเสียงฝีเท้าอยู่นอกประตู

“ผู้เยาว์เย่จิ่งหลาน มีเรื่องอยากเข้าพบเจ้าตำหนักเหมย”

เหมยชิงเกอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่นางจะจำได้ว่าเย่จิ่งหลานเป็นชายหนุ่มรูปหล่อที่มีไฝสีแดงอยู่ระหว่างคิ้ว

“เข้ามา”

นางพูดออกมาสองคำอย่างแผ่วเบา

จากนั้นเขาเดินมาถึงประตูห้องโถงอย่างรวดเร็ว เย่จิ่งหลานเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ตามมาด้วยหวังซุ่นที่อุ้มร่างของเจ้าตำหนักไว้ในอ้อมแขน

“เจ้าตำหนักได้ไปจุติในแดนเซียนแล้ว จึงควรมอบคืนให้ตำหนักเทพ”

เหมยชิงเกอลุกขึ้น เดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว และรับร่างเจ้าตำหนักขึ้นมา

“ท่านอาจารย์!”

เฟิงเอ้อร์เหนียงก็วิ่งไป คุกเข่าลงทั้งสองข้าง โค้งคำนับลงกับพื้น

“ศิษย์เฟิงอวิ๋นลี่ น้อมรับท่านอาจารย์”

ใบหน้าของเจ้าตำหนักจินเป็นสีเทาแล้ว สิ้นลมหายใจไปนานแล้ว

แต่สีหน้ายังคงสงบราวกับว่ายังมีชีวิตอยู่ ประหนึ่งผล็อยหลับไป

เมื่อเห็นเจ้าตำหนักจินในสภาพเช่นนี้ ศิษย์พี่น้องทั้งสองก็หลั่งน้ำตาออกมาปานฝนพรำ ผู้กระทำผิดผู้อาวุโสหันถูกประหารชีวิตแล้ว เหมยชิงเกอทำได้เพียงระบายความไม่พอใจทั้งหมดที่มีไปยังอิ๋นเฉิงเท่านั้น

หากไม่ใช่เพราะการประลองยุทธ์เพื่อชิงทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ เจ้าตำหนักก็จะไม่มีอาการบาดเจ็บเก่าและใหม่ซ้ำซ้อน เก็บตัวบำเพ็ญเพียรโดยไม่ออกมา

เป็นตระกูลเฮ่อที่สังหารท่านอาจารย์ นางต้องทวงคืนความยุติธรรมให้กับอาจารย์

“ใครก็ได้ สร้างห้องโถงไว้ทุกข์เดี๋ยวนี้ เพื่อเป็นการไว้อาลัยเจ้าตำหนัก!”

“ขอรับ”

ศิษย์หลายคนวิ่งเข้ามาจากนอกประตู และเริ่มจัดเตรียมสิ่งของสำหรับห้องไว้ทุกข์

เมื่อเหมยชิงเกอรู้สึกตัว เย่จิ่งหลานก็จากไปพร้อมกับหวังซุ่นแล้ว

ในอีกด้านหนึ่ง ฉุยอวี้กำลังจะไปหาเย่จิ่งหลาน แต่ได้พบกับฉางเฮิ่นเทียนที่กลางทางเสียก่อน

“เจ้าสำนักฉุย”

ฉางเฮิ่นเทียนคุกเข่าลง เรียกหยุดฉุยอวี้ไว้

ฉุยอวี้พูดอย่างเย็นชา “ในเมื่อเจ้าติดตามผู้อาวุโสหันแล้ว ยังมาหาข้าทำไมอีก”

“ผู้อาวุโสหันมีทักษะวรยุทธ์ที่ยอดเยี่ยม เฮิ่นเทียนไม่กล้าไม่เชื่อฟังจริงๆ แต่ใจของข้าตั้งตารอคอยให้เขาตายอยู่เสมอ ตอนนี้ผู้อาวุโสหันได้รับการลงโทษจากสวรรค์ในที่สุด ข้าก็มองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง หวังว่าเจ้าสำนักฉุยจะรับไว้ด้วย ฉางเฮิ่นเทียนยินดีเป็นวัวเป็นม้าคอยรับใช้ ไม่อิดออดแม้แต่น้อย”

ฉางเฮิ่นเทียนหมอบคำนับทั้งตัว ซึ่งแสดงความเคารพอย่างที่สุด

ฉุยอวี้แค่นเสียงหึอย่างเย็นชาและพูดว่า “เจ้าฉลาดมาก เมื่อต้นไม้ใหญ่ล้ม ก็รีบหันไปคว้าอีกต้นทันที แต่ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมผู้อาวุโสหันถึงอยากเก็บเจ้าไว้”

“คือ...”

ฉางเฮิ่นเทียนจ้องมองไปที่พื้น ดวงตาไหววูบ