ตอนที่ 1177
บทที่ 1178 เขาชื่อฮ่องเต้?
October 21, 2026
อินชิงเสวียนขมวดคิ้ว
“บอกเจ้าตำหนักเหมย ว่าข้ายังมีเรื่องต้องทำที่นี่ ประเดี๋ยวจะไปที่นั่นในภายหลัง”
“ขอรับ”
ลูกศิษย์ประกบมือคำนับ แล้วเดินไปตามทางเดินเล็กๆ
อินชิงเสวียนยังคงมองลงไปที่ภูเขา รู้สึกไม่สบายใจ
เย่จิ่งอวี้กล่าวปลอบใจ “คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์ กลับยิ่งทำให้กังวล เจวี๋ยอิ่งพวกเขาอยู่ที่เชิงเขา ประเดี๋ยวข้าจะวาดภาพจิ่งหลานแล้วส่งลงไปที่ข้างล่าง”
อินชิงเสวียนถอนหายใจ
“ก็มีแต่ต้องทำเช่นนี้แล้ว”
เย่จิ่งอวี้ถามอีกครั้ง “ไม่ไปดูทางด้านเจ้าตำหนักเหมยหรือ”
อินชิงเสวียนส่ายหัว
“ไว้ค่อยไปทีหลังก็ได้ หายากที่เราจะรวมตัวกัน เรากลับไปกินข้าวกันก่อนเถอะ!”
ในแง่ของความรู้สึก ร่างกายนี้คือลูกสาวที่พลัดพรากไปนานของเหมยชิงเกอ หากนางใส่ใจจริงๆ ย่อมมาหานางเอง
ในแง่ของเหตุผล เป็นนางที่พาเหมยชิงเกอออกจากผาเฟิงเริ่น และใช้น้ำพุวิญญาณเพื่อช่วยนางฟื้นฟูรูปลักษณ์และทักษะวรยุทธ์ดังเดิม ด้วยบุญคุณนี้ หรือว่านี่ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้นางลดตัวลงมาพบกับตัวเองสักครั้ง?
ในเมื่อนางไม่มีความตั้งใจเช่นนั้น ตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องรีบไปหาถึงที่
ตอนนี้เย่จิ่งหลานออกจากตำหนักเทพแล้ว อินชิงเสวียนก็ยิ่งไม่มีอารมณ์อยากอยู่ต่อ เมื่อเหมยชิงเกอสืบทอดตำแหน่ง นางจะลงจากภูเขาพร้อมกับอาอวี้
นางไม่ใช่ชาวยุทธ์ในยุทธจักร การทำให้ต้าโจวเฟื่องฟู เจริญรุ่งเรืองและสงบสุข จึงจะเป็นสิ่งที่นางในฐานะฮองเฮาสมควรกระทำ
ส่วนทางสู่วิถีแห่งสวรรค์คืออะไรกันแน่นั้น เป็นสิ่งที่ชาวยุทธ์ควรใส่ใจ ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง
หลังจากตระหนักถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด อินชิงเสวียนก็รู้สึกผ่อนคลาย แต่ก่อนที่นางจะจากไป ยังต้องเผชิญหน้ากับฉางเฮิ่นเทียนเสียก่อน
จะใช้วิธีใดทดสอบตัวตนของเขานั้น คงจะต้องใช้ความคิดอย่างหนักพอสมควร
หลังจากคิดฟุ้งซ่านตลอดทาง เมื่อรู้ตัว คนก็ได้มาถึงประตูห้องหินแล้ว
เย่จั้นและอินหลียืนมองไปรอบๆ อยู่ที่ประตู ในอ้อมแขนของอินหลีนั้น นางยังอุ้มเสี่ยวหนานเฟิงที่รู้ความไว้อยู่
เมื่อเห็นอินชิงเสวียน อินหลีก็ก้าวไปข้างหน้าฉับๆ ทันที
“ชิงเสวียน”
หลังจากการย่อยข้อมูลหลายชั่วยาม อินหลีก็ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางอย่างสมบูรณ์ การได้เห็นหลานสาวตัวน้อยที่ชอบเกาะติดนางมาโดยตลอดตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวผู้งดงามหยาดเยิ้มเพียงนี้ นางก็รู้สึกปลื้มใจมาก
อินชิงเสวียนยิ้มพลางเข้ามารับเสี่ยวหนานเฟิงต่อ
“เจ้าเด็กอ้วนตัวหนักมาก อย่าอุ้มเขาเชียว ไม่งั้นแขนจะชาไปสักพัก ท่านอาหญิงรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า”
สำหรับคนในตระกูลอิน อินชิงเสวียนกลับรู้สึกใกล้ชิดกับพวกเขามากกว่าเหมยชิงเกอ
อินหลีสั่นศีรษะ มองที่เสี่ยวหนานเฟิงด้วยสายตาอ่อนโยน
“ไม่หนัก เจ้าหนูน่ารักมาก นอกจากเจ้าตอนเด็กๆ แล้ว ข้าก็ไม่เคยเห็นเด็กที่ดูดีขนาดนี้มาก่อนเลย”
เมื่อเสี่ยวหนานเฟิงได้ยินอินหลีชื่นชมตัวเอง ก็ปรบมืออย่างมีความสุขทันที แล้วถามด้วยน้ำเสียงแหลมใสไร้เดียงสา “เด็จแม่พบอาจิ่งหลานแล้วหรือยัง”
อินชิงเสวียนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
“อาจิ่งหลานของเจ้าลงเขาไปแล้ว”
เย่จั้นตกใจเล็กน้อย
“หรือว่าเขากลับเมืองหลวงแล้ว?”