ตอนที่ 1189
บทที่ 1190 หมาป่าแฟนสาวของไป๋เสวี่ย
October 21, 2026
“เสวียนเอ๋อร์”
สามอึดใจต่อมา เย่จิ่งอวี้ก็มาอยู่ข้างๆ อินชิงเสวียนแล้ว
“จะจากไปแบบนี้งั้นหรือ”
เย่จิ่งอวี้หันหน้ามาถาม
อินชิงเสวียนยักไหล่อย่างซุกซน ถามกลับว่า “ไม่งั้นล่ะ นี่ไม่ใช่โอกาสที่ดีที่สุดหรือ”
“เจ้าคงไม่ได้หมายความว่า...”
อินชิงเสวียนขัดคำพูดของเย่จิ่งอวี้
“นี่เรียกว่าแผนการตามไม่ทันการเปลี่ยนแปลง ข้าเคยบอกว่าข้าต้องการชดเชยความสัมพันธ์แม่ลูกแทนอินชิงเสวียนจริงๆ แต่ว่า ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยให้นางได้สิ่งที่นางต้องการ แม้แต่ลูกๆ ก็มีความคิดของตัวเอง ไม่ใช่ทรัพย์สินของพ่อแม่ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะถูกควบคุมโดยพวกเขาทั้งหมด”
ทันใดนั้นดวงตาของเย่จิ่งอวี้ก็แสดงความชื่นชม สมแล้วที่เป็นผู้หญิงของเย่จิ่งอวี้ ระดับความคิดนั้น ช่างแตกต่างจากคนอื่นมาก
“หลักการเช่นนี้ทำให้รู้สึกแปลกใหม่ แต่ต้องยอมรับว่า เสวียนเอ๋อร์พูดถูก ดูเหมือนว่าต่อจากนี้ไปข้าควรให้พื้นที่แก่ลูกๆ ของเราอย่างเหมาะสม เพื่อไม่ให้เป็นเหมือนเสวียนเอ๋อร์ ที่กำลังโกรธ แล้วทิ้งข้าไว้ลำพัง”
อินชิงเสวียนหยุดฝีเท้า
“อาอวี้คิดว่าข้าเย็นชางั้นหรือ”
“ไม่หรอก ทุกคนควรมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ควรให้ความผูกพันทางครอบครัวและมิตรภาพมาเป็นอุปสรรคในการดำเนินชีวิต เหมยชิงเกอตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริงๆ ข้าเชื่อว่า เสวียนเอ๋อร์จะยังคงยื่นมือช่วยเหลือนาง”
อินชิงเสวียนยิ้มและพูดว่า “ย่อมเป็นเช่นนั้น ข้าไม่เห็นด้วยกับการกระทำของนาง แต่ไม่ได้หมายความว่าปฏิเสธฐานแม่ของนาง สิ่งเหล่านี้ไม่ขัดแย้งกัน ข้าจากไปครั้งนี้ เพราะหวังว่านางจะใจเย็นขึ้นบ้าง ตั้งแต่กลับมากลับมาตำหนักเทพ อารมณ์ของนางก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สำหรับผู้ฝึกวรยุทธ์แล้ว การเป็นเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดี”
“อื้ม ก็จริง การฝึกฝนวรยุทธ์ต้องอาศัยความสงบใจ เมื่อใดที่กระบี่หลงทาง ก็เสี่ยงที่จะถูกธาตุไฟเข้าแทรกได้ โชคดีที่เฟิงเอ้อร์เหนียงอยู่ข้างนาง คงสามารถเตือนได้ทันเวลา หากเสวียนเอ๋อร์เนกังวล เราก็พักอยู่ที่เชิงเขาก่อนสักหลายๆ วัน ยังสามารถสืบข่าวทางนี้ได้
อินชิงเสวียนค่อนข้างซึ้งใจกับคำพูดของเย่จิ่งอวี้
เหมยชิงเกอดูถูกเขามากขนาดนี้ แต่เขายังคงคำนึงเหมยชิงเกอ คิดว่าในโลกนี้ เขาคงเป็นลูกเขยที่ดีที่สุดแล้ว
ซึ่งนี่ก็ตรงกับความคิดของนางเช่นกัน
นางไม่สามารถออกจากเทือกเขาเชื่อมเมฆาได้เร็วนัก เรื่องของฉางเฮิ่นเทียนยังไม่ได้ตรวจสอบให้กระจ่าง ฝังโลหิตของเย่จิ่งอวี้ก็ยังไม่ถูกแก้ไข ท้ายที่สุดแล้วมันก็ยังเป็นภัยที่แฝงตัวอยู่
“อาอวี้ไม่รีบกลับหรือ”
“มีเสด็จอากับตระกูลอินปกป้องเมืองหลวง ทั้งยังมีจอมพลเฒ่ากวนช่วยเหลืออีกแรง ไม่รีบ ถือโอกาสตามหาจิ่งหลานด้วย อย่าว่าแต่เสวียนเอ๋อร์เป็นกังวลเลย ข้าก็กังวลไม่ต่างกัน”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้”
อินชิงเสวียนหันกลับมา วางนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้จรดริมฝีปาก แล้วเป่าเป็นเสียงหวีดดังไปทางภูเขา
ครู่ต่อมาก็มีเสียงเห่าดังมาจากระยะไกล และร่างสีขาวปลอดราวกับหิมะก็วิ่งไปหาพวกเขาทั้งสองอย่างรวดเร็ว
เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เจ้าเดรัจฉานนี่ ทำไมถึงพาผู้ติดตามมาด้วยล่ะ”
สายตาของอินชิงเสวียนก็แหลมคมเช่นกัน เมื่อนางเห็นเจ้าตัวนี้ชัดเจน ก็อดไม่ได้ที่จะสูดปาก
ไป๋เสวี่ยพาหมาป่าโดดเดี่ยวซึ่งมีความสูงเกือบเท่าตัวนางกลับมาด้วย ทั้งยังมีขนสีขาวเหมือนหิมะเช่นกัน ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ หมาป่าตัวนี้ดูอ่อนแอกว่าเล็กน้อย ขนของมันก็ไม่นุ่มเหมือนไป๋เสวี่ย
ในชั่วพริบตา มีเงาร่างสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา
ไป๋เสวี่ยนั่งอยู่บนพื้น ยกอุ้งเท้าใหญ่ขึ้น ยกขึ้นคำนับให้เย่จิ่งอวี้ด้วยสายตาที่ประจบประแจง
อินชิงเสวียนก้าวถอยหลัง หลบอยู่ด้านหลังเย่จิ่งอวี้
แม้ว่านางจะมีทักษะวรยุทธ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ในใจก็ยังกลัวหมาป่าอยู่
เย่จิ่งอวี้กลับกล้าหาญมาก เขาตบหัวอันใหญ่โตของไป๋เสวี่ย และเดินไปหาหมาป่าสีขาว