บทที่ 1194 คำรักหวานซึ้ง

เมื่อเฉิงเฟิ่งโหลวหันกลับมา ก็เห็นเย่จิ่งอวี้ทันที จึงหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ก้มหัวแล้วพูดว่า “ข้าน้อยเฉิงเฟิ่งโหลวน้อมคำนับคุณชายขอรับ”

“ลุกขึ้นเถิด”

เย่จิ่งอวี้เดินอย่างรวดเร็วและเบาหวิวราวกับสายลม เพียงพริบตาก็มาอยู่ข้างหน้าอินชิงเสวียน

เฉิงเฟิ่งโหลวโขกศีรษะคำนับขอบคุณเขาอีกครั้ง จากนั้นลุกขึ้นข้างๆ อย่างแสดงความเคารพ

เย่จิ่งอวี้เหลือบมองเขา แล้วหันความสนใจไปที่อินชิงเสวียน

“ลำบากเสวียนเอ๋อร์แล้ว วันนี้ได้พบกับผู้อาวุโสท่านหนึ่ง บุคลิกไม่ธรรมดา รู้สึกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก จึงอดไม่ได้ที่จะดื่มไปหลายจอก”

อินชิงเสวียนเงยหน้าขึ้นมองชัดเจน พูดด้วยรอยยิ้ม “น้อยมากที่ได้ยินอาอวี้ยกย่องใครสักคนขนาดนี้ พูดจนข้าอยากพบบ้างแล้ว”

“หากคราวหน้าได้พบกันอีก ข้าจะแนะนำเจ้าให้รู้จักอย่างแน่นอน จ้าวเอ๋อร์ล่ะ?”

“เล่นกับไป๋เสวี่ยสักพัก แล้วก็กลับไปนอนแล้ว”

อินชิงเสวียนเหลือบมองหมาป่าขาวที่อยู่กับไป๋เสวี่ย อาจเป็นเพราะดื่มน้ำพุวิญญาณ เจ้าหมาป่าขาวก็เป็นมิตรกับเสี่ยวหนานเฟิงมาก สายตาไม่ดุดันเหมือนเมื่อพบกันครั้งแรก นับว่าฉลาดแสนรู้อยู่บ้าง

เพียงแต่ว่าสัตว์ร้ายก็คือสัตว์ร้าย ความคิดยากที่จะเข้าใจ อินชิงเสวียนจึงยังคงต้องจับตาดู

“งั้นก็ดี มีเฟิ่งโหลวอยู่ที่นี่ด้วย จ้าวเอ๋อร์ของเราจะได้มีเพื่อนเล่นมากขึ้น”

การเล่นเป็นธรรมชาติของเด็ก เขาและอินชิงเสวียนมักจะยุ่งอยู่กับสิ่งต่างๆ ใช้เวลากับลูกน้อยเกินไป

ซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เย่จิ่งอวี้ต้องการพาเฉิงเฟิ่งโหลวกลับมา

อินชิงเสวียนพยักหน้าอย่างอ่อนโยนคล้อยตาม

“ข้าจะไปชงชาให้ท่าน บรรเทาอาการเมาค้าง”

เย่จิ่งอวี้ไม่ได้เมา ด้วยระดับฌานตบะในปัจจุบันของเขา เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเมา เพียงแค่ใช้กำลังภายใน ก็สามารถขับฤทธิ์สุราออกได้ แต่ก็ไม่ได้พูดปฏิเสธนาง นางชอบดูสาวน้อยคนนี้ทำนั่นทำนี่ให้เขา มีเพียงช่วงเวาเช่นนี้เท่านั้น เขาถึงจะรู้สึกอย่างแท้จริงว่า อินชิงเสวียนมีเขาอยู่ในใจ

อินชิงเสวียนถือชาเข้มๆ ที่ชงแล้วออกมา แล้วเทใส่ถ้วยชาให้เย่จิ่งอวี้

“ถ้าเหนื่อย ก็รีบไปนอนเถอะ!”