บทที่ 1197 เห็นทางสู่วิถีแห่งสวรรค์เป็นครั้งแรก

ห่างออกไปหลายสิบลี้ ดูเหมือนเฮ่อยวนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง และจู่ๆ ก็มีความอบอุ่นที่ระเบิดขึ้นในหูข้างขวา

คนโบราณมักพูดว่า ถ้าหูอุ่นขึ้น แสดงว่ามีคนเรียกชื่อของเจ้าอยู่ แต่เฮ่อยวนไม่เคยเชื่อเรื่องนี้เลย

เขาเดินตามถนนบนภูเขาที่อยู่ตรงหน้า เดินเข้าไปในหุบเขาลึกๆ ดูเหมือนว่าเขากำลังเดินเล่นสบายๆ แต่ไม่ใช่แค่การเดินธรรมดาเท่านั้น ที่นี่มีค่ายกลที่อิ๋นเฉิงวางเอาไว้ เว้นแต่จะมีใครนำทางมา ไม่เช่นนั้นก็คงจะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต

ด้วยเหตุนี้ ที่นี่จึงไม่ได้ส่งคนมาอารักขา

ประมาณสิบห้านาที ยอดเขาสูงตระหง่านก็ปรากฏขึ้นข้างหน้า

เฮ่อยวนยืนอยู่ที่ตีนเขา มองดูอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ดึงพลังลมปราณขึ้นมา และทะยานขึ้นไปราวกับนกตัวใหญ่ หลังจากนั้นอีกสามอึดใจ เขาก็ขึ้นไปถึงยอดเขาแล้ว

บนยอดเขามีก้อนหินขนาดใหญ่หนึ่งก้อน สูงหลายจั้ง บนก้อนหินแกะสลักด้วยลวดลายที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง และมีประตูหินขนาดใหญ่สองบาน ที่สามารถให้คนเดินเข้ามาพร้อมกันได้มากกว่าสิบคน

ขณะนี้ ประตูหินทั้งสองถูกปิดผนึก แทบไม่มีช่องว่างระหว่างประตูหินเหล่านี้ มีชาวยุทธ์จำนวนนับไม่ถ้วนที่ต้องการอ้างสิทธิ์ของตนเองในการขึ้นทางสู่วิถีแห่งสวรรค์

เฮ่อยวนมาที่นี่หลายครั้ง ยังเคยพาพวกพ้องช่วยกันคิดหาวิธีต่างๆ แต่ก็ไม่สามารถเปิดทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ได้

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่ใช่แค่ครั้งหนึ่งที่เขามีข้อสงสัยอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับประตูหินขนาดใหญ่ทั้งสองนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะตำนานที่เหลืออยู่ในยุทธภพ เขาคงไม่เชื่อว่านี่คือประตูสองบาน มันดูเหมือนกับก้อนหินขนาดใหญ่สองก้อนที่แกะสลักเป็นแผ่นมากกว่า ซึ่งไม่มีอะไรที่ดูน่าสงสัยเลย

เขาพยายามกดมือบนประตูหิน หลังจากกดสักพัก ในที่สุดก็ยอมแพ้อีกครั้ง

นี่อาจเป็นเรื่องตลกที่คนรุ่นก่อนล้อเล่น สิ่งของที่หนักหลายหมื่นกิโลกรัมจะสามารถเปิดออกได้อย่างไร

หรือบางทีคนรุ่นก่อนอาจกลัวว่าลูกหลานของอิ๋นเฉิงจะหย่อนยานในวรยุทธ์ หากประสบปัญหา จะไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ ดังนั้นจึงสร้างปริศนาลึกลับที่ไม่มีใครสามารถคลี่คลายได้

ซึ่งความคิดนี้ ทำให้เฮ่อยวนยิ้มอย่างขมขื่น ทรุดตัวลงนั่งอยู่หน้าประตูหินทันที เพลิดเพลินกับความเงียบสงบที่หายาก

แต่ในใจกลับยังคงยากที่จะสงบสติอารมณ์ได้

วันประลองยุทธ์กับตำหนักเทพใกล้เข้ามาทุกที เมื่อนึกถึงสถานที่ฝังศพของเหมยชิงเกอ เฮ่อยวนก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัว

หวนนึกถึงตอนที่ทั้งสองคนดื่มสุราภายใต้แสงจันทร์ แอบอิงคลอเคลียแนบชิด เลือดในอกก็พลันเดือดพล่าน เลือดหยดหนึ่งค่อยๆ ไหลออกมาจากมุมปาก กลิ่นคาวเลือดอบอวลในทันที

เขาค่อยๆ สงบลงเล็กน้อย แล้วยืนขึ้นจากพื้น

ในอีกสิบวัน ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องมีการยุติ สิ่งที่เขาติดค้างเหมยชิงเกอ เขาจะชดใช้เป็นร้อยเท่าพันเท่า หนี้แค้นของนาง เขาจะช่วยชำระสะสางด้วยมือของเขาเอง หนี้เลือดนี้สะสมมาหลายปีแล้ว และในที่สุดก็ถึงเวลาที่ต้องชำระสะสางแล้ว

หลังจากพ่นความขุ่นมัวในใจออกมาแล้ว เฮ่อยวนก็หาทางลงจากภูเขา

ไม่นานหลังจากที่เฮ่อยวนจากไป ก็มีร่างสองร่างปรากฏขึ้นบนยอดเขา

คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีม่วง เดินเยื้องย่างอย่างสง่างามราวกับภาพวาด มือถือพัดลมเล็กๆ สายลมพัดโชยทำให้เส้นผมของเขาปลิวไสว เข้ากันได้ดีกับใบหน้าอันหล่อเหลา ดูสง่างามและลึกลับ

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไฝสีแดงที่หว่างคิ้วงดงามอ่อนช้อยดั่งหยดน้ำ

“ประตูสองบานนี้มีไว้ทำอะไร นี่เป็นทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ในตำนานหรือ”

ผู้ติดตามที่อยู่ถัดจากเขามองไปทางซ้ายและขวา แต่ไม่เห็นเบาะแสใดๆ อดไม่ได้ที่จะสบถขึ้นว่า “คิดว่าทางสู่วิถีแห่งสวรรค์เป็นสถานที่ที่มีความงามราวกับเทพเซียนเสียอีก นี่เป็นเพียงก้อนหินผุๆ พังๆ สองก้อนเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ”

คนหนุ่มกว่าพลิกฝ่ามือสะบัดใส่เขา

“เจ้าจะไปเข้าใจอะไร แบบนี้ถึงจะเรียกว่าการหวนสู่ความเรียบง่ายบริสุทธิ์ที่แท้จริง”