ตอนที่ 1209
บทที่ 1210 ทฤษฎีของฮ่องเต้
October 21, 2026
เย่จิ่งอวี้และอินชิงเสวียนส่ายหัวพร้อมกัน
“ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน คนผู้นี้ทำไมงั้นหรือ”
เย่จิ่งหลานยักไหล่
“ข้าได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่รอบรู้มาก ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่รู้เลย”
เย่จิ่งอวี้คิดว่าเขากำลังช่วยเขาสรรหาบุคลากรที่มีพรสวรรค์ จึงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “พี่จะจำชื่อนี้ไว้ ถ้าโชคดีได้พบเขา ข้าจะเชิญเขาไปที่เมืองหลวงอย่างแน่นอน”
เย่จิ่งหลานหัวเราะแห้งๆ และพูดว่า “ดียิ่งนัก”
หลังจากออกจากโรงเตี๊ยมแล้ว เย่จิ่งอวี้ก็ผ่อนฝีเท้าลง
“เสวียนเอ๋อร์ตั้งใจจะจากไปแบบนี้จริงๆ หรือ?”
อินชิงเสวียนถอนหายใจเบาๆ
“ไม่งั้นจะทำอะไรได้อีก เจ้าตำหนักเหมยไม่มีท่าทีที่จะยอมรับความเป็นแม่ลูกกับข้า นางคงมีความกังวลของนาง และตอนนี้นางก็กลายเป็นคนสุดโต่ง แม้ว่าข้าจะพยายามโน้มน้าวอย่างเต็มที่ แต่นางก็อาจจะไม่ฟัง เกรงว่าการโต้เถียงของนางกับเฮ่อยวน คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว”
เย่จิ่งอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในนี้อาจมีความเข้าใจผิดอยู่บ้าง ผู้อาวุโสเฮ่อไม่รู้ว่าเจ้ามีตัวตนอยู่ หากเจ้าอธิบายตัวตนของเจ้าให้เขาฟัง การต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ อาจหลีกเลี่ยงได้”
ในโรงเตี๊ยม เย่จิ่งอวี้ยังคงมีความประทับใจที่ดีต่อเฮ่อยวน แม้ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์เช่นอินชิงเสวียน แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ทั้งสองฝ่ายทะเลาะกัน
ทันใดนั้นดวงตาของอินชิงเสวียนก็สว่างขึ้น แนวคิดนี้มาจากมุมมองที่นางไม่เคยนึกถึงมาก่อน
แต่ถ้าตัวเองไปที่นั่นอย่างบุ่มบ่าม เฮ่อยวนจะเชื่อหรือไม่
เย่จิ่งอวี้กล่าวเสริมว่า “ผู้อาวุโสเหมยมีความเกลียดชังอยู่ในใจ เช่นนั้นต้องลงมือกับผู้อาวุโสเฮ่อจนถึงแก่ชีวิต ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ทั้งสองมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดใกล้ชิดกับร่างกายนี้ของเจ้า”
อินชิงเสวียนถามกลับว่า “อาอวี้จะคิดว่าข้าไม่แยแสกับความรักในครอบครัวบ้างไหม”
เย่จิ่งอวี้ส่ายหัว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ถ้าเจ้าเป็นคนแบบนั้น วันนั้นเจ้าคงไม่เสี่ยงชีวิตออกจากตำหนักเย็น ยอมทำงานหนักเพื่อช่วยตระกูลอิน ยิ่งไปกว่านั้น ผู้อาวุโสเหมยยังใช้วิธีต่างๆ บังคับหลายครั้ง ใครก็ต้องรู้สึกผิดหวังกันจริงๆ”
อินชิงเสวียนกล่าวด้วยอารมณ์ทอดถอนใจว่า “ขอบคุณอาอวี้ที่เข้าใจ ข้าไม่ได้ละทิ้งความสัมพันธ์ทางสายเลือดนี้เพียงเพราะข้าไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ในเมื่อข้าสืบทอดตัวตนของนางแล้ว ข้าจะยังคงใช้ชีวิตเป็นนางต่อไป ครอบครัวของนาง ข้าก็จะปฏิบัติต่อพวกเขาในฐานะญาติเช่นกัน ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ช่วยผู้อาวุโสเหมยจากหน้าผาเฟิงเริ่น”
“เหตุผลที่ข้าไม่อยากสนใจมากนัก เพราะว่าเจ้าตำหนักเหมยหมกมุ่นอยู่กับความเกลียดชังและอำนาจมากเกินไป ส่วนอีกด้าน แม้ว่าภายนอกเฮ่อยวนจะดูเป็นคนมีศีลธรรม แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนเจ้าชู้ ข้าเกรงว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้ที่ทั้งสองกลับมาคืนดีกัน แต่ข้าก็จะยังไปบอกลาผู้อาวุโสเหมย และถ้าคู่ต่อสู้ของพวกเขาไม่ใช่อีกฝ่าย ข้าก็จะไม่นั่งดูอยู่เฉยๆ”
“อื้ม เสวียนเอ๋อร์จัดการเช่นนี้ ก็ถือเป็นวิธีการประนีประนอมที่สุดแล้ว”
ในฐานะลูกสาวของคนสองคน นางไม่สามารถฆ่าแม่ และฆ่าพ่อของนางได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม แล้วแต่ว่าสถานการณ์จะบานปลายไปเช่นไร
อินชิงเสวียนพูดขึ้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อาอวี้ยังจำคุณชายเฮ่อท่านนั้นในเป่ยไห่ได้หรือไม่”
“แน่นอนว่าข้าจำได้ คนผู้นี้เป็นคนมีสง่าราศี นิสัยดีไม่ธรรมดา...”
เย่จิ่งอวี้พูดได้ครึ่งทางแล้วจู่ๆ เขาก็พูดว่า “หรือว่าเขาเป็นพี่น้องต่างแม่ของเจ้า?”
อินชิงเสวียนกล่าวอย่างชื่นชมว่า “อาอวี้ฉลาดจริงๆ ตามอายุของเขา เขาควรจะเป็นพี่ชายของข้า?”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนี้ก็หมายความว่าเจ้าเมืองเฮ่อมีฮูหยินอีกคนงั้นหรือ”
“ใช่ ข้าเคยเห็นผู้หญิงคนนั้น นางมีท่วงท่าสง่างาม นิสัยอ่อนโยน รูปโฉมงดงามไม่น้อยไปกว่าเจ้าตำหนักเหมย ผู้ชายนี่นะ เห็นใครสวยก็ตกหลุมรักคนนั้นจริงๆ”
เย่จิ่งอวี้รีบพูดว่า “เสวียนเอ๋อร์จะเหมารวมไม่ได้ ในใต้หล้านี้ยังมีผู้ชายที่ซื่อสัตย์ต่อความรักจำนวนไม่น้อย”
“ใช่ ท่านก็เป็นหนึ่งในนั้นแล้วน่ะสิ?”
อินชิงเสวียนปรายหางตา มองไปที่เย่จิ่งอวี้ด้วยรอยยิ้มครึ่งบึ้ง
เย่จิ่งอวี้พูดทันทีว่า “แน่นอน ถ้าข้ามีความคิดเป็นอื่นนอกจากเสวียนเอ๋อร์ ข้าจะตอนตัวเอง เป็นขันทีกับหลี่เต๋อฝู”
อินชิงเสวียนหลุดหัวเราะคิกคัก
“ถ้าท่านเป็นขันทีใครจะเป็นฮ่องเต้”
“ย่อมต้องเป็นจ้าวเอ๋อร์อยู่แล้ว ถ้าเขายังเด็ก เสวียนเอ๋อร์ก็ยึดครองบัลลังก์ ว่าราชการทางหลังม่าน หากเจ้าได้เป็นฮ่องเต้ คงทำได้ดีไม่ต่างจากข้าอย่างแน่นอน”