บทที่ 1217 หนอนแมลงวันในความมืดตัวหนึ่ง

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งกำชับอินชิงเสวียนอีกหลายคำ จากนั้นจึงเดินออกไปพร้อมกับสาวใช้

หลังจากเดินไปได้หลายสิบก้าว กงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็หยุดกะทันหัน

สาวใช้ถามด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า “ฮูหยินมีอะไรจะสั่งเจ้าคะ”

เสียงของกงซวินอวิ๋นเฟิ่งต่ำ

“รีบแจ้งองครักษ์ในจวนทันที นำตัวป้าชุยมาหาข้า ข้าอยากเห็นจริงๆ ว่าเป็นใคร กล้าแอบเข้ามาในอิ๋นเฉิงได้ จำไว้ว่าอย่าให้เจ้าเมืองรู้ เขาได้อยู่กับลูกชายกับลูกเขยทั้งที ให้เขาเพลิดเพลินเต็มที่เถิด”

ในตอนท้ายของประโยค เสียงของกงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็กลับมานุ่มนวลดังเดิม

“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปทำเดี๋ยวนี้”

สาวใช้ระดมพลยอดฝีมือในจวนอย่างเงียบๆ ใช้วิชาตัวเบาไปที่บ้านพักของฉีอวิ๋นจื่อ หลังจากเข้าไปในประตู ก็พบว่าห้องนั้นว่างเปล่าแล้ว

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งกลับมาที่บ้านหอชิงเฟิง หลังจากฟังรายงานของสาวใช้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่านางคือฉีอวิ๋นจื่อจริงๆ ไม่เช่นนั้นนางคงไม่หนีไปเพราะกลัวความผิด สั่งให้ทุกคนค้นหาสายลับฉีอวิ๋นจื่อทั่วทั้งเมืองทันที”

ทหารองครักษ์ทั้งหมดตอบรับพร้อมกัน แยกย้ายกันไปทุกทิศทุกทาง

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งถอนหายใจและพูดกับสาวใช้สองคนที่อยู่ข้างๆ ว่า “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่กับข้าแล้ว ไปรับใช้ที่ห้องโถงด้านหน้าเถอะ อย่าให้แขกรู้สึกว่าถูกละเลย”

หลังจากที่สาวใช้ออกไป กงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้น ถอนหายใจ เป่าเทียนแล้วพักผ่อน

ในป่าลับของอิ๋นเฉิง ฉีอวิ๋นจื่อกำลังวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก หากรู้แต่แรกว่าเรื่องทั้งหมดจะกลายเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่ควรเปิดเผยตัวตนของนางต่อหน้าอินชิงเสวียน จนตอนนี้นางต้องตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ในชั่วพริบตาก็มาถึงป่าหมอก เมื่อเห็นพิษร้ายจางๆ ในสายหมอก ฉีอวิ๋นจื่อก็หายใจเข้าลึกๆ และเตรียมที่จะฝ่าฟันผ่านไป

“ป่าหมอกไม่เพียงเต็มไปด้วยพิษร้ายเท่านั้น แต่ยังมีค่ายกลฝังอยู่ในนั้นด้วย หากฝ่าเข้าไป เจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน”

เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง เมื่อฉีอวิ๋นจื่อหันกลับมา ก็เห็นร่างใหญ่และแข็งแรงยืนอยู่ใต้ดวงจันทร์

ชายคนนี้สูงกว่าผู้ชายธรรมดามาก รูปร่างใหญ่โตกว่าผู้ชายธรรมดาทั่วไป รูปร่างที่สูงของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการกดขี่อย่างรุนแรง

เสียงของเขาแปลกมาก เป็นเสียงที่ค่อนข้างต่ำทุ้มและเบา ให้ความรู้สึกน่าอึดอัด

ฉีอวิ๋นจื่อสะดุ้ง

“เจ้าเป็นใคร”

คนผู้นั้นพูดอย่างใจเย็นว่า “แม้แต่ข้าก็จำไม่ได้งั้นหรือ”

ฉีอวิ๋นจื่อมองดูเขาอย่างระมัดระวังสักพัก แล้วถามอย่างลังเลว่า “เจ้าคือผู้มีพระคุณที่ช่วยข้าในตอนนั้น?”

คนผู้นั้นพูดอย่างเย็นชาว่า “ถูกต้อง”

ฉีอวิ๋นจื่อดูเหมือนจะให้ความเคารพอย่างสูงต่อบุคคลนี้ รีบคุกเข่าลงทันที

“ในเมื่อผู้มีพระคุณมาจากอิ๋นเฉิง เช่นนั้นต้องสามารถคลายหมอกในป่าได้อย่างแน่นอน ผู้มีพระคุณได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ”

คนผู้นั้นแค่นเสียงสบถ “เจ้ามันไร้ค่า แค่เพียงคนรุ่นหลังสองคนที่มาที่นี่ ก็ทำเจ้าตกใจกลัวขนาดนี้ หรือว่าความทะเยอทะยานของเจ้าทั้งหมดในตอนนั้นถูกกลืนกินไปหมดแล้ว?”