บทที่ 1219 ล่อลวง

ในเวลานี้ เย่จิ่งอวี้ก็กลับมายังห้องพักแขกแล้วเช่นกัน

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนยืนอยู่หน้าประตูพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เย่จิ่งอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปดู

“มองอะไรอยู่”

เย่จิ่งอวี้รู้ว่าอินชิงเสวียนไม่ชอบกลิ่นสุรา ในระหว่างทางกลับ เขาได้ไล่ฤทธิ์สุราออกจากร่างกาย

อินชิงเสวียนขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้าเพิ่งเห็นร่างที่สูงมากในชุดดำมุ่งหน้าไปที่นั่น สูงกว่าเจ็ดฉื่อ”

เย่จิ่งอวี้ยืดนิ้วออก เกาจมูกของอินชิงเสวียนเบาๆ

“มีคำกล่าวไว้ว่าบุรุษสูงเจ็ดฉื่อ นั่นเป็นเพียงคำบรรยายเกินจริงเท่านั้น ใครจะตัวสูงใหญ่ขนาดนั้นได้ล่ะ เสวียนเอ๋อร์ต้องตามัวแน่ๆ”

ท้องฟ้ามืดมากแล้ว อินชิงเสวียนก็เห็นผ่านไปแวบๆ จึงไม่แน่ใจว่าเขาเป็นมนุษย์หรือไม่

สามฉื่อเท่ากับหนึ่งเมตร และคนที่สูงเจ็ดฉื่อก็น่าจะสูงกว่าสองเมตร แม้แต่เย่จิ่งอวี้ก็ยังไม่สูงจนเกินจริงขนาดนั้น

เมื่อครู่นี้กงซวินฮูหยินสั่งให้ติดตามตัวฉีอวิ๋นจื่อ บางทีองครักษ์ทั้งสองอาจเดินทางมาด้วยกัน นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้นางมองผิดว่าเป็นคนตัวใหญ่

นางยักไหล่แล้วพูดว่า “อาอวี้พูดถูก บางทีข้าอาจจะดูผิด เข้ามาเร็วๆ ข้าจะชงชาแก้เมาให้”

“ได้”

เย่จิ่งอวี้เดินเข้ามาพร้อมเสื้อคลุมในมือ นั่งบนเก้าอี้ แล้วกล่าวชมเชยว่า “เจ้าเมืองเฮ่อสมแล้วที่เป็นพ่อของเสวียนเอ๋อร์ หลังจากได้สนทนาดีๆ กับเขาแล้ว ก็รู้สึกว่าสายตาของข้ากว้างไกลขึ้นมาก”

อินชิงเสวียนถอนหายใจเบาๆ

“อาอวี้ชอบก็ดีแล้ว ตอนนี้อธิบายทุกอย่างชัดเจนแล้ว ข้าสามารถจากไปได้อย่างสบายใจ”

“อื้ม ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเสวียนเอ๋อร์”

ทั้งคู่คุยกันสักพักแล้วปิดไฟแล้วเข้านอน เสี่ยวหนานเฟิงนอนหลับสนิทแล้ว สองสามีภรรยาจับมือเล็กๆ ของลูกคนละข้าง ให้เขานอนอยู่ตรงกลาง

เมื่อทุกอย่างเงียบลง ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นบนทางสู่วิถีแห่งสวรรค์

ลมยามค่ำคืนพัดผ่าน ใบไม้ร่วงหล่น บางครั้งก็มีนกสองสามตัวส่งเสียงร้อง ซึ่งเป็นที่น่าขนลุกขนชัน

หวังซุ่นหดคอแล้วพูดว่า “ทำไมที่นี่ถึงมืดขนาดนี้”

เย่จิ่งหลานพูดอย่างไม่อดทน “ดึกขนาดนี้แล้ว จะไม่มืดได้อย่างไร รีบๆ เข้าเถอะ หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว”

หวังซุ่นหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “นายท่านบอกว่าต้องการใบมีดยักษ์สีดำเพื่อเปิดทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ไม่ใช่หรือ เรามาก็ไม่มีประโยชน์”

เดิมทีเย่จิ่งหลานต้องการลองใช้ดินปืน แต่หลังจากได้ยินคำพูดของหวังซุ่น ความคิดก็แวบขึ้นมาในใจ

ใบมีดสีดำขนาดยักษ์ นั้นใบมีดแห่งมิติของอินชิงเสวียนไม่ใช่หรือ สิ่งนั้นสามารถขุดคูน้ำบนพื้นได้ ไม่ต้องพูดถึงเศษหินชิ้นนี้เลย!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่จิ่งหลานก็เต็มไปด้วยความสุข

ไยต้องมาปวดหัวอยู่นี่ด้วย ไปหายัยบ้านั่น ทุกอย่างจะคลี่คลายแล้วไม่ใช่หรือ

“เจ้าพูดถูกแล้ว ไปหาใบมีดสีดำกันเถอะ”

เย่จิ่งหลานหันกลับไปและจากไป แต่จู่ๆ เสียงที่ไม่มีตัวตนก็ดังเข้ามาในหูของเขา เสียงนั้นคล้ายกับเสียงของเขามาก แต่ก็ไม่คุ้นเคยอย่างยิ่งเช่นกัน

เย่จิ่งหลานอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นได้ยินเสียงถามว่า “เจ้าอยากมีวรยุทธ์ขั้นสูงสุดไหม เจ้าอยากมีผู้หญิงที่รักไหม เจ้าอยากยืนอยู่ที่จุดสูงสุดของชีวิตไหม”

เย่จิ่งหลานอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ที่นี่ยกเว้นหวังซุ่นแล้วก็ไม่มีแม้แต่กระต่ายตัวไหน หรือว่าเขากำลังมีอาการประสาทหลอน?

เมื่อเห็นเขามองไปรอบๆ หวังซุ่นก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

“นายท่าน ท่านกำลังดูอะไรอยู่”

เย่จิ่งหลานถามว่า “เจ้าได้ยินใครพูดบ้างไหม”

หวังซุ่นก็กรีดร้องเรียกหาบุพการีทันที

“นายท่าน ท่านอย่าทำให้ข้ากลัวนะ”

ขณะที่หวังซุ่นกำลังพูด การมองเห็นของเย่จิ่งหลานนั้นจู่ๆ ก็มองเห็นภาพแกะสลักที่ซับซ้อนบนเส้นทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ ดูเหมือนว่าจะสว่างขึ้น