ตอนที่ 123
บทที่ 123 พวกเราไปอาบน้ำกัน
October 21, 2026
อินชิงเสวียนยิ้มอย่างเหยียดหยาม แต่ก็แค่เสียงเห่าที่ไร้ความสามารถ
ในตอนที่ยังมีประโยชน์ต่อไทเฮาอยู่ ลู่จิ้งเสียนก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ รอวันที่นางหมดคุณค่าก็คงไม่อยู่ในพระราชวังแล้ว
เมื่อสัมผัสจี้หยกเลือดไก่ที่หน้าอก หัวใจของอินชิงเสวียนก็อบอุ่นขึ้นในทันที
ในการเดินทางข้ามมิติของนางที่แสนยาวนาน จอมพลเฒ่ากวนเป็นคนเดียวที่คอยดูแลนางโดยไม่ขอสิ่งใดตอบแทน
แน่นอนว่าอวิ๋นฉ่ายและยายหลี่ก็เป็นเช่นกัน
เมื่อถอนหายใจเบาๆ อินชิงเสวียนก็ยกชุดคลุมขึ้น และคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความเคารพ
“กระหม่อมเสี่ยวเสวียนจื่อ ขอถวายบังคมไทเฮา”
“ลุกขึ้นเถอะ”
ไทเฮาเดินมายังหน้ประตู ใบหน้าแฝงไปด้วยความอบอุ่นและรอยยิ้ม
“ได้ข่าวว่าช่วงนี้เจ้าฝึกทหารอยู่นอกวัง ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ”
“กระหม่อมคลายกังวลให้ไทเฮาและฝ่าบาทได้ ถือเป็นสิ่งที่กระหม่อมพึงกระทำพ่ะย่ะค่ะ”
การไปมาหาสู่กับคนในราชวงศ์ตลอดทั้งวัน อินชิงเสวียนพูดคำราชาศัพท์ได้คล่องแคล่วขึ้นมาก
“เจ้าช่างมีน้ำใจเสียจริง ข้าอยากฟังเรื่องการฝึกทหาร เจ้าตามข้าเข้ามาสิ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
อินชิงเสวียนเดินตามไทเฮาเข้าไปในพระราชวัง ไทเฮาสั่งให้คนอื่นๆ ออกไป
เมื่อคิดถึงคืนนั้น ไทเฮาก็มองดูนางด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
“เสี่ยวเสวียนจื่อ ตอนนี้เจ้าถือเป็นคนครอบครัวเดียวกันกับข้า แน่นอนว่าครอบครัวเดียวกันไม่จำเป็นต้องเกรงใจกัน เรื่องที่ข้าสั่งเจ้าไว้ เจ้าคิดเตรียมทำสิ่งใด”
อินชิงเสวียนเข้าใจในทันที เย่จิ่งเย่ายังไม่ได้บอกเรื่องคืนนั้นกับไทเฮา
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาคงไม่กล้าที่จะเผยแพร่เรื่องน่าละอายเช่นนี้
แล้วกล่าวด้วยความเคารพ “กราบทูลไทเฮา หม่อมฉันมองหาโอกาสมาโดยตลอด เพียงแต่ฝ่าบาททรงมีความระแวดระวังเป็นอย่างสูง และยังมีหลี่เต๋อฝูอยู่ข้างพระวรกาย จึงลงมือกระทำการได้ยาก ขอไทเฮาได้โปรดให้เวลาด้วย”
ไทเฮาพูดฮึดฮัดเสียงเย็นชา “ไอ้เจ้าหลี่เต๋อฝูผู้นี้ ยิ่งแก่ก็ยิ่งได้ใจ หากเขาตายเรื่องก็คงง่ายขึ้นเยอะ”
อินชิงเสวียนใจเต้น นางแม่มดเฒ่าผู้ชั่วร้ายคงไม่ทำอะไรกับหลี่เต๋อฝูหรอกนะ
แม้ขันทีเฒ่ามักจะพูดว่าเขาอยู่เสมอ แต่ส่วนมากล้วนเป็นการให้คำแนะนำ อินชิงเสวียนจึงยังคงมีความประทับใจที่ดีต่อเขา
“ไทเฮาตรัสถูกต้อง เพียงแต่หลี่เต๋อฝูรับใช้ปรนนิบัติอยู่ข้างฝ่าบาทมานาน หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาอย่างกะทันหัน ฝ่าบาทจะต้องสงสัยอย่างแน่นอน”
ไทเฮาพยักหน้า “เพราะเหตุนี้ข้าจึงไว้ชีวิตสุนัขตัวนี้มาตลอด...”
เมื่อเปลี่ยนเรื่องสนทนาก็พูดขึ้นว่า “ยังมีอีกเรื่อง วันก่อนสวีจือย่วนแห่งหอสุ่ยอวิ้นไปที่หอสวดมนต์ และได้สัมผัสกับโกศอัฐิ หากถูกผู้อื่นจับได้ว่ากระดูกด้านในไม่ใช่ของเจ้า จะเกิดความโกลาหลอย่างแน่นอน”
อินชิงเสวียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “นางดูสิ่งนั้นไปทำไมกัน”
ไทเฮาทำเสียงฮึดฮัด “ข้าจะรู้ได้อย่างไร เรื่องนี้เจ้าต้องไปสืบมา”
นางกวาดตามองอินชิงเสวียนและพูดเสียงเบา “แม้ด้านในวังหลังจะมีทหารวัง แต่ในนั้นก็มีองครักษ์เงาที่ฝ่าบาททรงฝึกฝนปะปนอยู่ไม่น้อย พวกเขาอาจไม่ใช่ทหารองครักษ์ทั้งหมดในพระราชวัง และอาจเป็นขันทีหรือข้าหลวงหญิง หรืออาจเป็นสาวงามที่เข้าวัง คนเหล่านี้ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งและจะไม่ปรากฏตัวเว้นแต่จำเป็น”
คำพูดเหล่านี้ทำให้อินชิงเสวียนเย็นวาบที่หลัง
หรือว่า...เย่จิ่งอวี้เป็นคนที่มีความคิดล้ำลึกจริงๆ?
หลังรู้จักมาเป็นเวลานาน ความทรงจำที่ลึกซึ้งที่สุดที่อินชิงเสวียนรับรู้ได้คือ เขาใส่ใจประเทศและประชาชน ทำงานอย่างขยันขันแข็ง และรักประชาชน หากเป็นดั่งไทเฮาทรงตรัส เช่นนั้นก็น่ากลัวเกินไปแล้ว
ลองนึกภาพชายอายุยี่สิบกว่าปี ในมือถือเครือข่ายเฝ้าระวังที่มองไม่เห็นขนาดใหญ่อยู่ในมือ ยังคงมีความลับอะไรอยู่ในวังหลังอีกบ้าง
หลังจากคิดดูอีกครั้ง ก็รู้สึกว่าไทเฮาเจตนาพูดให้คนอื่นตกใจกลัวมากเกินไปหน่อย
ถ้าเขารู้ทุกอย่างจริงๆ เขาคงจะเปิดเผยเรื่องของนางและเจ้าหมาน้อยไปนานแล้ว ยังต้องรอถึงตอนนี้ทำไมกัน?
ปากตอบตกลง “เพคะ หม่อมฉันจะต้องหาโอกาสในการสืบเรื่องนี้ให้แน่ชัด”
ไทเฮาพยักหน้าอย่างพอใจ และพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “หลายวันนี้เย่าเอ๋อร์กำลังยุ่งกับเรื่องในจวน จึงไม่ได้เข้ามาในวัง เจ้าคงคิดถึงเขามากเลยสินะ เมื่อเขาเข้ามาในวัง ข้าจะรีบจัดการให้เจ้า”