บทที่ 1240 นางเป็นหญิงใจร้าย

หันเจิงหมิงตกตะลึงทันที

“เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ ท่านพ่อข้า...ตายแล้ว?”

น้ำตาของฉีอวิ๋นจื่อไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

“ศิษย์พี่หัน ท่านไม่หลงเหลือความทรงจำเลยหรือ ตอนนั้นท่านเป็นคนพาผู้อาวุโสหันหนีไป คนที่ฆ่าเขาก็คือลูกสาวกับลูกเขยของเหมยชิงเกอ!”

ขณะมองไปที่ดวงตาอันแดงก่ำของฉีอวิ๋นจื่อ ในดวงตาของหันเจิงหมิงก็ปรากฏเส้นเลือดสีแดง

เขาเห็นท่านพ่อกระอักเลือด ขอให้เขาล้างแค้นแทนตัวเอง...

เขาก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว กุมหัวแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ท่านพ่อของข้ามีวรยุทธ์สูงส่งขนาดนี้ จะถูกคนรุ่นหลังสองคนฆ่าตายได้อย่างไร”

ฉีอวิ๋นจื่อกล่าวอย่างดุดันว่า “ศิษย์พี่หัน แม้ว่าท่านจะไม่ต้องการเผชิญกับความจริง แต่นี่ก็ยังคงเป็นความจริง เหล่าศิษย์ของตำหนักเทพล้วนมองเห็นอย่างชัดเจน ว่าคนที่ฆ่าเขาคือเย่จิ่งอวี้”

“เย่จิ่งอวี้...เย่จิ่งอวี้?”

หันเจิงหมิงก้าวถอยหลัง ภาพของพ่อที่ถูกชายหนุ่มทำร้ายจนกระอักเลือดก็แวบขึ้นมาในใจของเขา

นี่ไม่ใช่ความฝันหรอกหรือ

ทั้งหมดนี้เป็นความจริงงั้นหรือ

“ไม่ เหมยชิงเกอตายแล้วไม่ใช่หรือ นางจะมีลูกสาวและลูกเขยได้อย่างไร”

หันเจิงหมิงกุมศีรษะของเขาอีกครั้ง ความคิดตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายอีกครั้ง

ฉีอวิ๋นจื่อคว้าไหล่ของเขา แล้วพูดอย่างรุนแรงว่า “นั่นเป็นเพราะว่าอาจารย์อาหันกลัวว่าท่านจะรับไม่ไหว ถึงได้โกหกท่าน เหมยชิงเกอยังไม่ตายเลย นางยุยงให้ลูกสาวและลูกเขยของนางสังหารเจ้าตำหนักจินกับผู้อาวุโสหัน บัดนี้ตัวนางเองได้ขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าตำหนักแล้ว ศิษย์พี่หันจะต้องล้างแค้นให้กับเจ้าตำหนักและอาจารย์อาหันสิ!”

หลังจากฟังคำพูดของฉีอวิ๋นจื่อ ภาพของเหมยชิงเกอที่สวมชุดคลุมสีแดงเดินเข้าไปในตำหนักเทพหอทองคำก็ผุดขึ้นเบื้องหน้าของหันเจิงหมิง