บทที่ 1244 หนึ่งรอยยิ้มสิ้นศัตรู

รอยร้าวทั้งหมดดูเหมือนจะหายไปกับรอยยิ้มนี้ เหมยชิงเกอยื่นมือออกมา โอบตัวอินชิงเสวียนไว้ในอ้อมแขนของนาง

นางอุ้มเสี่ยวหนานเฟิงในมือซ้าย มือขวาก็กอดลูกสาว เพลิดเพลินกับความรักในครอบครัวที่หาได้ยากและแสนสั้น

พวกเขาทั้งสามนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จากนั้นอินชิงเสวียนก็ตกใจเมื่อรู้ว่าดวงอาทิตย์เคลื่อนขึ้นตรงหัวแล้ว

“ท่านแม่กับจ้าวเอ๋อร์คงจะหิวแล้ว ข้าจะเตรียมของกินมาหน่อย เรามาฉลองกันให้เต็มที่”

เหมยชิงเกอพยักหน้าอย่างมีความสุข

“ให้เย่จิ่งอวี้มาด้วยสิ เมื่อก่อนแม่กลัวว่าเขาจะมาแย่งเจ้าไป ถึงไม่ชอบเขาทุกอย่าง แต่เขาก็ยังปฏิบัติด้วยความสุภาพเรียบร้อย เป็นผู้ชายที่ควรค่าแก่การไว้วางใจอย่างยิ่ง แม่ขอกลับคำพูดที่เคยพูดไปก่อนหน้านี้ พวกเจ้าสองคนเหมาะสมกันมาก วันหน้าเมื่อกลับสู่ราชสำนัก แม่จะไปส่งพวกเจ้าทั้งสามคนในครอบครัวลงเขาด้วยตัวเอง”

ตั้งแต่ได้พบกับเฮ่อยวน อารมณ์ของเหมยชิงเกอก็อ่อนโยนมากขึ้น

ลักษณะอันโหดร้ายถูกปกคลุมไปด้วยความเมตตาที่มีอยู่ดั้งเดิม และนางในตอนนี้ ดูมีความเป็นแม่มากขึ้นเรื่อยๆ

อินชิงเสวียนยิ้มละไม

“ได้รับการยอมรับจากท่านแม่แบบนี้ อาอวี้จะต้องดีใจมากแน่ๆ ข้าจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้”

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ร่าเริงของลูกสาว เหมยชิงเกอก็ถอนหายใจเบาๆ กอดเสี่ยวหนานเฟิงและหอมแก้มเขาแรงๆ สองครั้ง

“ตั้งแต่นี้ไปเจ้าจะต้องกตัญญูต่อแม่ของเจ้า อย่าให้ใครมารังแกนางเด็ดขาด”

เสี่ยวหนานเฟิงพยักหน้าแรงๆ โบกกำปั้นเล็กๆ แล้วพูดว่า “ท่านยายวางใจ ข้าจะเรียนวรยุทธ์ให้เก่งกาจ จะปกป้องท่านแม่ข้าอย่างแน่นอน”

ในขณะที่สองยายหลานกำลังคุยกัน อินชิงเสวียนก็เจอเย่จิ่งอวี้ที่กำลังนั่งอยู่บนบันไดหิน

นางกอดคอเย่จิ่งอวี้อย่างเสน่หา กระซิบข้างหูเขาว่า “ท่านแม่ของข้าคงเข้าใจแล้ว ต่อไปพวกเราไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ กันอีก นางยังบอกข้าด้วยว่า ท่านเป็นคนที่ควรค่าแก่การไว้วางใจ”

เรียวตาหงส์ของเย่จิ่งอวี้เบิกกว้างอย่างแจ่มใส

“จริงหรือ?”

อินชิงเสวียนบีบจมูกโด่งเป็นสันของเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แน่นอน แต่ตอนนี้เรายังมีอีกหนึ่งภารกิจ ซึ่งก็คือจับตัวฉีอวิ๋นจื่อ มีเพียงการจับนางเท่านั้น เราถึงจะสามารถแก้ไขความเข้าใจผิดระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่ได้อย่างสมบูรณ์”

เย่จิ่งอวี้จับมือนางแล้วพูดว่า “เจ้าพูดถูก มิสู้...ไปตามไป๋เสวี่ยมา บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ อีกอย่าง ข้ายังเป็นห่วงเฉิงเฟิ่งโหลวด้วย”

“เฮ้อ ทำไมถึงลืมไป๋เสวี่ยทุกครั้งเลย อาอวี้รีบไปกันเถอะ ถ้าท่านเป็นห่วงเด็กคนนั้นด้วย งั้นก็พาเขาขึ้นมาบนเขาสิ”

“อื้ม”

เย่จิ่งอวี้จูบที่แก้มของอินชิงเสวียนอย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้วิชาตัวเบาเหาะลงจากภูเขาไป

ณ เพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง

เฮ่อยวนนั่งบนเก้าอี้ สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ทำให้ใบหน้าคมสันของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น

“ผ่านมาสองวันแล้ว พวกเจ้าสามารถสืบหาเบาะแสในปีนั้นได้หรือไม่”

องครักษ์ทั้งสี่โค้งคำนับและส่ายหัวพร้อมกัน

“ได้ตรวจสอบทุกคนในเมืองแล้ว ไม่พบร่องรอยบุคคลภายนอก”

“ข้าน้อยก็ได้สอบสวนชาวบ้านในเมืองหมดแล้ว ผ่านเกือบสามสิบปี ไม่มีใครลักลอบออกไปจากอิ๋นเฉิงเลย”