บทที่ 1246 พบกันโดยบังเอิญ

ชายหนุ่มรูปงามและคนรับใช้หน้าตาอัปลักษณ์เดินเข้ามาจากระยะไกลอย่างแช่มช้า

ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมแขนกว้างสีฟ้า รูปร่างสูงตระหง่าน มีอะไรบางอย่างคาบอยู่ในปาก ยังปล่อยควันจางๆ ออกมา

หรือจะเป็นลูกชายของเฮ่อยวน?

หันเจิงหมิงอดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจ ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์เป็นพื้นที่สำคัญของความขัดแย้งระหว่างทั้งสองสำนัก หากมีใครพบเข้า เรื่องเล็กน้อยนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ชายหนุ่มและคนรับใช้อัปลักษณ์ก็เข้ามาใกล้มากขึ้น หันเจิงหมิงก็รีบหดตัวลง ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

จากนั้นก็ได้ยินคนรับใช้อัปลักษณ์กล่าวชมเชยว่า “นายท่านสำเร็จวิชาในด้านค่ายกลดีขึ้นเรื่อยๆ เลยจริงๆ อย่างที่เรียกว่า อันสีน้ำเงินนั้นกลั่นมาจากต้นคราม แต่กลับสีเข้มกว่าต้นคราม”

เย่จิ่งหลานพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ตราบใดที่อยากเรียนรู้ เจ้าก็ทำได้”

หวังซุ่นหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “บ่าวไม่มีสมองที่ฉลาดเท่านายท่าน”

“เจ้าอย่าถ่อมตัวนักเลย ความอ่อนน้อมถ่อมตนมากเกินไปจะทำให้คนถดถอย”

เย่จิ่งหลานหยุดอยู่หน้ากำแพงหิน มองดูลวดลายที่ซับซ้อนบนนั้น จับคางแล้วพูดว่า “สิ่งนี้ต้องทำอย่างไรถึงจะเปิดได้ มันสามารถเปิดได้จริงหรือ”

หลังจากพักที่โรงเตี๊ยมมาสองวัน เย่จิ่งหลานก็ไม่ยอมแพ้ เขาจึงพาหวังซุ่นมาตรวจสอบที่นี่อีกครั้ง

หวังซุ่นเอียงศีรษะมองดูอยู่นาน เลียนแบบท่าทางของเย่จิ่งหลาน และพูดว่า “สถานที่แห่งนี้ลึกลับจริงๆ ข้าน้อยก็ไม่สามารถเข้าใจถึงแก่นแท้ที่ซ่อนอยู่ภายในได้”

เย่จิ่งหลานได้เดินขึ้นบันไดหินแล้ว เขาคิดว่าเขาได้ข้ามภพมาเกิดเป็นคนที่สุดยอดขนาดนี้แล้ว แต่กลับไม่สามารถเข้าใจความลับเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้ด้วยซ้ำ ถ้าเผยแพร่ออกไปเขาจะไม่ถูกคนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปากหรือไง

เนื่องจากในช่วงสองวันที่ผ่านมาไม่มีอะไรทำ และไม่มีคนไข้ให้รักษา เดิมทีเย่จิ่งหลานคิดว่าจะเขียนชีวประวัติการเดินทางข้ามภพของตัวเองสักเล่ม

เนื่องจากเป็นชีวประวัติ มันต้องมีเหตุการณ์สำคัญบางอย่าง แม้ว่าเรื่องพวกตงหลิวจะดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่เย่จิ่งหลานก็ยังรู้สึกว่ายังเป็นเหตุการณ์ที่ตื่นเต้นเร้าใจไม่พอ หากสามารถไขความลับของทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ได้ นั่นถึงจะเรียกว่าเป็นความสำเร็จที่แท้จริง

น่าเสียดายที่ยัยบ้าอินชิงเสวียนเคร่งครัดกฎเกณฑ์มากเกินไป ไม่ยอมใช้ใบมีดสีดำของนาง ในอีกทางหนึ่ง เย่จิ่งหลานหวังว่าเขาจะสามารถไขปริศนาได้ด้วยมือของเขาเอง หากเอาแต่พึ่งยายัยบ้านั่นตลอด เกรงว่าจะทำให้ตัวเองดูเหมือนไม่มีตัวตนเกินไป

ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นร่องรอยของลมปราณที่ไม่ได้เป็นของตัวเองหรือหวังซุ่น เขาหยุดชะงักทันที

“นายท่าน เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”

หวังซุ่นมองดูเย่จิ่งหลานด้วยความประหลาดใจ

“ไม่มีอะไร”